Wu-Lu - Loggerhead (2022)

Dit is toch wel een van de vettere dingen van dit wat magere muziekjaar: triphopachtige sferen inclusief praatstem, die regelmatig ontaarden in smerige post-hardcore en noise rock, met een fijn hiphopgevoel. Ik heb punk en hiphop in elk geval niet meer zo goed in balans gehoord sinds P.O.S' oudere platen. Wu-Lu kan weleens heel goed het gat opvullen dat P.O.S met zijn wangedrag heeft achtergelaten. Alleen wel wat jammer dat de nummers soms wat strakker opgebouwd hadden kunnen worden en Wu-Lu vocaal best wat meer zelfvertrouwen uit had mogen stralen, want dan was dit zeker een 4,5* geworden. Nu twijfel ik nog, maar wie weet wat de nodige opvolgende afspeelbeurten opleveren.

Bedankt voor de fomo, Slowgaze.

Je kent me: nooit te beroerd om een ander te helpen.

Belachelijk vette plaat; halfje erop. Bizar dat hier zo weinig aandacht is voor MuMe. Don Cappuccino, Johnny Marr, where you at?

Nu live aan het zien, op dit eigenste moment.

Je hebt twee weken gewacht om dit te kunnen zeggen, hè?

Nee, maar het was wel mad matig! Op het wacke af!

Dit album ook. Ik snap Slowgaze niet.

Ik vind jullie allemaal stom. Op Poles Apart na.

Sorry Slowgaze, ik heb mijn best gedaan, maar ik snap je nog steeds niet. Ik zie de lijnen tussen dit een P.O.S. ook niet (op het feit na dat het beide een mix van hip hop en punk is). Ik hoor alle door jouw genoemde genres wel voorbij komen, maar er zit totaal geen overtuiging in. Het komt niet van de grond. P.O.S. of Eyedea & Abilities vind ik echt vele malen beter. Ook het ergens door jouw getipte Finally, New vind ik toffer.

Leuke ontdekking, het hele album nog niet geluisterd, maar South en Times bevallen me uitstekend. Zoals Slowgaze aanhaalt een goeie balans tussen Punk en Hiphop, met een dreigende rauwheid die ik sinds Massive Attack - Mezzanine niet meer vaak gehoord heb