The Lounge Society - Tired of Liberty (2022)

beneath the screen

En fijn plaatje in het algemeen!

Zelden zo een lyrische reviews gelezen. Plaat word de hemel ingeprezen.
Ik heb hem al n paar keer beluisterd maar dat geniale hoor ik er (nog) niet in. Maar ik blijf proberen want slecht klinkt het zeker niet, het pakt alleen nog niet volledig.

tLS laat zich op hun debuut album niet snel in een hokje duwen. Primair gitaarband, maar al in openingssong wordt duidelijk gemaakt dat er meer is dan de traditionele formule van couplet, refrein. Een funcky gitaarrif wordt afgewisseld met ongecontroleerde gitaarrock en eindigt in een beschouwend slotakkoord. En dat in ruim 3 minuten. Dat rusteloze is ook terug te horen in Beneath The Screen met verstopte Britse Soul invloeden, dat naadloos overgaat in de volgende track, die weer als verrassing een vrouwelijke 2de stem heeft.

Debuutsingle Generation Game is weliswaar twee jaar oud en stond om nu duidelijk rede niet op de EP, want hun epos hoort op het debuutalbum. Met teksten als ‘stay young and watch our futures growing old’ word aangetoond dat ze naar goede Britse traditie ook wat te zeggen hebben over klimaat, disciminatie, kapitalisme en dat leeftijd niet telt en dat spreekt mij dan weer aan.

Als ik door blijf schrijven kan ik met gemak over elke song iets lyrisch zeggen, want het hele album zit boordevol stijl-ideeën zowel in zang, muziek en tekst. Binnen een song maar ook juist tussen de tracks, wat maakt dat het een opwindend afwisselend totaalalbum is geworden.
Alle bandleden vieren hun jaardag vanaf 2000, dus alles, alles wijst op een zeer positieve toekomst voor
The Lounge Society. Aan die nog twijfelen het advies om er nog een draaibeurten aan te wagen.

Simpelweg geweldig. Creatieve ideeën, maar tegelijkertijd onweerstaanbare hooks en zeer dansbaar. Echt ieder nummer is raak. Album van het jaar-materiaal met als hoogtepunt het hierboven vaker genoemde Beneath The Screen.

Upheaval is zeer terecht ook als singel naar buiten gebracht, want die mellow track maakt het groepsgeluid compleet.

Prachtplaat

Niet moeilijk doen, gewoon de studio induiken en in twee weken tijd een album opnemen. Zijn er verder nog vragen? Nee? Prima, aan de slag dan maar! Hoe eenvoudig kan het zijn. Dan Carey werkt het liefste zo effectief mogelijk. In een kort tijdsbestek het maximale rendement uit een band halen. The Lounge Society staat volledig achter deze visie en brengt hun debuutplaat Tired of Liberty ook op het befaamde Speedy Wunderground label van Dan Carey uit. Twee keer succesvol proefdraaien en nu dan voor het echie. Wat valt er verder nog over The Lounge Society te melden? Dat het psychedelische Generation Game de snelst verkopende eersteling op het hippe indie label is, en nu op Tired of Liberty een fraaie blender herkansingsrol toegedeeld krijgt? Algemeen bekend. Dat ze deze droomstart bijna overtreffen met de opvolgende Silk for the Starving EP? Dat weten we ondertussen ook wel. Dat ze hierdoor de lat voor Tired of Liberty bespottelijk hoog leggen? Tja…. dat is wel een feit.

Tired of Liberty verslechterd de scheidingslijn tussen experiment gefreak en catchy hitgevoeligheid. De maatschappelijke bewustwording zit hem vooral in de punkende No Future slogan teksten. Boredom Is A Drug, Your Imagination Kills Me, What Will The US Do To Save Our Souls, To Save Our Dignity? Puntige onvrede, gedragen door de tussen de verschillende toonhoogtes heen en weer zwalkende Cameron Davey. Puur, rauw en met een hoog relativeringsinzicht. Het antikapitalistische kritische Blood Money schettert als een disciplinaire verstandhouding tussen eighties indie studentenrock en verslavende Madchester samenzangkoortjes. Het staat als een huis, opgebouwd door een viertal geluidsmuren.

Uitnodigend People Are Scary dansgestoei en het gelijkgezinde It’s Just a Ride zijn militante punkrock stampers volgens de oeroude The Clash principes. Funkende baslijnen, janglepop gitaren, rockende tempowisselingen en de jazzy complexiteit van meesterdrummer Archie Dewis. De bejubelende People Are Scary feeststemming worstelt met het opgeven van de beperkte vrijheid van het pandemie isolement. Vragende vervreemding en diplomatieke wanorde. Gaan we nu weer gewoon aardig tegen elkaar doen, leggen we de gemeende oprechtheid opzij, en doen gewoon we alsof er niks aan de hand is? Delen we de winst met de regering welke ons nog strakker in het regelement van herziende regels, waarden en normen in de wurggreep houdt?

Broeierige North Is Your Heart dub funk ontwaakt in ontregelende Archie Dewis donderslag stortregen. Gedreven en bevlogen kunst en vliegwerk in de nutteloze gejaagde Boredom Is a Drug tragiek en het dolgedraaide Last Breath, de ultieme wens om in het harnas op het podium te sterven. Het kwaadaardige ironische Remains ligt gevaarlijk dicht in het troebele IDLES vaarwater. Duistere No Driver retropunk flirt publiekelijk met krautrock en darkwave, vluchtige jaren zeventig Beneath the Screen metropolenrock staat open voor een jazzy fusion aanpak. Het verrassende drugsstimulerende Upheaval is daadwerkelijk een euforische omwenteling van het geluid. En dan eindigen met het spraakmakende gerecyclede Generation Game. Het tempo ligt een fractie lager, en de uitvoering heeft nog net wat meer die spacende buiten de dampkring zwevende Spacemen 3 kosmosglans meegekregen.

Staat The Lounge Society dichter bij de burgerklasse dan hun geniale oudere broeders black midi en Squid? Zijn ze verzachtender dan de destructieve haattirannies van IDLES en het verharde Ierse chauvinisme mentaliteit van Fontaines D.C.? Vast wel, al zijn ze zeker niet de New Romantics onder de hedendaagse postpunkers, die duidelijke new wave invloeden siepelen echter wel degelijk door de onwrikbare betonblokken stabiliteit door. Het gepeperde Meat Is Murder jaren tachtig gevoel, alleen smaakt dit naar meer. Tired of Liberty klinkt onderhand te vertrouwd voor een debuutalbum, alsof The Lounge Society er altijd al is geweest.

The Lounge Society - Tired of Liberty | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Tired of Liberty is mijn album van het jaar. Concert in Rotown een onbetwist hoogtepunt.
En dan zijn Herbie, Hani, Archie & Cameron stuk voor stuk ook nog super relexte gasten die zich niet gek laten maken. En een heel duidelijke ambiteus doel in visier hebben: Band neerzetten waar niemand meer om heen kan.

Smaken verschillen altijd, maar ik ga voor Johnny Mac and the Faitful met Midnight Glasgow Rodeo als beste/leukste album van het jaar. Waarom ? Zowel live, voor mij heel belangrijk, als qua songs zoveel pit, passie en muzikale afwisseling. Maar deze, na 2 luisterbeurten, gaat ook dit album in the Fields of Love them real good.

Deze net op de kop getikt. Ik was even vergeten hoe geweldig dit album is. Een van de leukste albums van 2022.