Kansas - King Biscuit Flower Hour Presents Kansas (1998)

Bij Kansas - Dust in the Wind:

wat is dit nou weer voor een album staat geeneens nummers bij en komt tie uit nederland?

Inderdaad: erg vreemd.

Hier klopt inderdaad iets niet. Kansas komt natuurlijk uit de VS. De tracklist is weggevallen. Ik heb e.e.a. inmiddels voor correctie voorgelegd.

Overigens: dit is een prima CD'tje, zeker voor de prijs die ervoor gevraagd wordt (EUR 5,99).

Tracklist en land aangepast.

Eigenlijk is deze cd precies hetzelfde als de eerder uitgebrachte live-cd "King Biscuit Flower Hour Presents Kansas" uit 1989. De opnames komen ook van hetzelfde concert uit hun tour na het album 'In the Spirit of Things".
Het meest in het oog springende verschil met het eerder uitgebrachte live-album is dat de tracklist helemaal overhoop is gegooid. Misschien dat dat ook een reden is waarom de overgangen lang niet altijd mooi zijn. En dan bedoel ik niet eens muziek die niet bij elkaar past, maar sommige overgangen klinken gewoon echt alsof er iets afgekapt wordt.

Mijn cijfer geef ik dan ook vooral voor de muziek en omdat ie de 3 euro die de cd me gekost heeft wel waard is. Wat betreft de productie: dat had ik zelf ook nog wel op een zolderkamer in elkaar kunnen draaien.

Dust in the wind blijft de topper van deze band. Eigenlijk ontleent de band haar bestaansrecht aan dit nummer. ongelijklijk eigenlijk.

Kansas is natuurlijk veel meer dan "Dust in the Wind". Ik denk dat de mensen die deze CD op basis van dat nummer kopen wel een beetje zullen schrikken.

Dit is echt onzin. Al voor Dust In The Wind had Kansas een imposante carrière maar die moet je wel willen zien natuurlijk. Uiteraard heeft Dust In The Wind voor de nodige airplay en bekendheid gezorgd maar bestaansrecht dankzij enkel dit nummer? Nee, zeker niet. Het nummer wijkt trouwens nogal af van het betere en ook hardere Kansas werk dus dat zou niemand dan mooi vinden? Het is eigenlijk veel beter dan het gezapige Dust In The Wind.

Overigens is dit qua geluidskwaliteit wel een matige CD. Probeer liever There's No Pace Like Home uit 2009 (met DVD) eens.

Dit zijn geslaagde live opname van 14-2-89 in Philadelphia en waar de viool van Robby Steinhardt (of zijn stand in David Ragsdale) verdwenen is maar daar voor in de plaats de gitaar van Steve Morse
Met het nieuwere werk (voor die tijd) de nummers 2,6,7,10 & 11 van de CD's Power en The Spirit of Things weet je wat je te wachten staat ,maar met name op het oudere werk vervult de Heer Morse ook een glansrol en word de viool niet gemist

Dit album werd in 2001 door Disky met andere trackvolgorde uitgebracht als Dust in the Wind en in 2003 als re-release King Biscuit Flower Hour Archive Series - Greatest Hits Live. Op DVD met geen optimale 5.1 mix als From the Front Row Live. Van dit optreden ontbreken Play the Game Tonight en Steppenwolf cover Born to Be Wild. Deze King Biscuit is evenwel een must voor Steve Morse fans en voor wie eens iets anders van Kansas wil horen (zeker met Live at the Whisky in gedachten). Steve Walsh is redelijk goed bij stem en als ik het goed begrijp verzorgt Billy Greer de 2e stem / backing vocals. Paradox en Point of Know Return worden qua originele volgorde omgewisseld en vooral bij eerstgenoemde valt op dat de snelheidsbeheersing goed is en laatstgenoemde wordt iets langer gespeeld; het gaat voor meer oude nummers op dat ze op de een of andere manier langer duren (The Wall bijvoorbeeld). T.O. Witcher komt oorspronkelijk van Dixie Dregs' The Great Spectacular; het debuut van Steve Morse uit 1975. Volgens een recensie op Progarchives speelt Steve Morse soms viool. Zou best kunnen, ik heb die DVD niet en anders moet dat instrument bij Dust in the Wind uit de keyboards gehaald worden, maar echt op de voorgrond staat het niet. In het begin van House on Fire krijgt Steve Morse alle ruimte en op het einde wordt er d.m.v. een improvisatie, waarin Baby Please Don't Go langskomt, behoorlijk gerekt. Alvorens er met de geijkte klassieker Carry on Wayward Son wordt afgesloten, verdient de langere versie van All I Wanted ook een vermelding en is live zeker mooier dan studio. Een minpunt is het gegil en gekrijs dat nogal eens uit het publiek komt, met name bij dat nummer, maar uiteindelijk drukt dat het luisterplezier niet. Geluidstechnisch komt dit optreden goed uit de verf en t.o.v. Two for the Show kan gezegd worden dat laatstgenoemde een samenstelling is uit meerdere concerten en vroeger in de pop-encyclopedie als marktvuller omschreven werd. Progarchives maakt redelijk gehakt van King Biscuit, maar ik vind het een goede opname en zeker beter dan het te verwaarlozen Live at the Whisky.

KANSAS King Biscuit Flower Hour Presents Kansas (1989) reviews - progarchives.com

Enkele jaren geleden kocht ik van Kansas de spotgoedkope verzamelaar Dust in the Wind: Quality Live Concert Performance, met violist Robbie Steinhardt prominent op de hoes. Het bleek een livealbum zonder hem te zijn, maar wél van de periode met gitarist Steve Morse.
Uit de reeks ‘King Biscuit Flower Hour Presents’. Deze radioshow zond van 1973 tot 1993 een indrukwekkende reeks concerten uit met honderden artiesten, deels op geluidsdrager verschenen.

Kansas had nog geen twee weken eerder In the Spirit of Things uitgebracht, toen platenlabel MCA besloot de promotie van oude namen als Elton John, Glenn Frey (van The Eagles) en Kansas af te kappen ten gunste van nieuwelingen als tienerster Tiffany.
Kansas’ reactie was om het album extra te benadrukken door tijdens hun uitgebreide tournee de nodige nummers van hun laatsteling in de set op te nemen. Hierboven vertelt B.Robertson al de nodige interessante details, waarop ik kan aanvullen dat toetsenist Greg Robert eveneens deel uitmaakte van de tourband.

Centrum van de groep in deze fase is gitarist Steve Morse, die werkelijk excelleert. Het boekje bij de originele cd vertelt dat hij enkele jaren eerder open solliciteerde bij de band, toen hij Phil Ehart ontmoette bij een concert van Robert Plant. Verbazingwekkend hoe Morse erin slaagt je bijna te doen vergeten dat Kansas “die groep met een viool” was. Sterke composities en fenomenaal snel gitaarwerk mét gevoel vloeien samen tot één geheel. Ook is er ruimte voor stillere, intiemere gitaarmomenten, wat de afwisseling vergroot. Alsof dat niet genoeg is: hoe mooi is het dubbele gitaarspel met Rich Williams in House on Fire.
De band is in vorm en van zanger Steve Walsh kan ik altijd genieten: wát een heldere en krachtige stem heeft deze geweldenaar toch… Maar ook de rest van de groep klinkt gedreven. Hecht spelend ontvouwt zich een ijzersterk concert voor een fanatiek publiek in Philadelphia op Valentijnsdag 1989.
Ik speel de cd af in de oorspronkelijke volgorde, waarbij de overgangen soms hinderlijk zijn. Waarom moest Disky dit toch verknippen? Geprogrammeerd als 12-3-2-7-11-10-4-5-1-6-8-9 krijg je de oorspronkelijke volgorde.

Op YouTube vond ik meer livemateriaal uit Kansas’ periode met Steve Morse: een concert uit Milwaukee (1987, alleen audio) en in het Verenigd Koninkrijk voor Amerikaanse militairen (1988). Walsh laat zien hoe je tegelijk kunt dansen en toetsen spelen; op 12’45” start Dust in the Wind waar Williams en bassist Billy Greer akoestische gitaar spelen en Steve Morse viool; Robert is wederom aanwezig om toetsen te spelen.

Geen viool bij het concert voor King Biscuit Flower Hour, wél een ijzersterke set in goede kwaliteit van de groep die weer eens in zesmansbezetting optrad. Een onderschatte periode in de historie van Kansas. Fans van de groep die zweren bij de jaren '70, zouden de twee studioalbums uit de periode Morse (Power en In the Spirit of Things) en/of deze live-cd eens moeten uitproberen. De progrock heeft weliswaar plaatsgemaakt voor adult oriented rock, maar hoe creatief en energiek klinkt die toch keer op keer!