Kansas - King Biscuit Flower Hour Presents Kansas (1998)

Enkele jaren geleden kocht ik van Kansas de spotgoedkope verzamelaar Dust in the Wind: Quality Live Concert Performance, met violist Robbie Steinhardt prominent op de hoes. Het bleek een livealbum zonder hem te zijn, maar wél van de periode met gitarist Steve Morse.
Uit de reeks ‘King Biscuit Flower Hour Presents’. Deze radioshow zond van 1973 tot 1993 een indrukwekkende reeks concerten uit met honderden artiesten, deels op geluidsdrager verschenen.

Kansas had nog geen twee weken eerder In the Spirit of Things uitgebracht, toen platenlabel MCA besloot de promotie van oude namen als Elton John, Glenn Frey (van The Eagles) en Kansas af te kappen ten gunste van nieuwelingen als tienerster Tiffany.
Kansas’ reactie was om het album extra te benadrukken door tijdens hun uitgebreide tournee de nodige nummers van hun laatsteling in de set op te nemen. Hierboven vertelt B.Robertson al de nodige interessante details, waarop ik kan aanvullen dat toetsenist Greg Robert eveneens deel uitmaakte van de tourband.

Centrum van de groep in deze fase is gitarist Steve Morse, die werkelijk excelleert. Het boekje bij de originele cd vertelt dat hij enkele jaren eerder open solliciteerde bij de band, toen hij Phil Ehart ontmoette bij een concert van Robert Plant. Verbazingwekkend hoe Morse erin slaagt je bijna te doen vergeten dat Kansas “die groep met een viool” was. Sterke composities en fenomenaal snel gitaarwerk mét gevoel vloeien samen tot één geheel. Ook is er ruimte voor stillere, intiemere gitaarmomenten, wat de afwisseling vergroot. Alsof dat niet genoeg is: hoe mooi is het dubbele gitaarspel met Rich Williams in House on Fire.
De band is in vorm en van zanger Steve Walsh kan ik altijd genieten: wát een heldere en krachtige stem heeft deze geweldenaar toch… Maar ook de rest van de groep klinkt gedreven. Hecht spelend ontvouwt zich een ijzersterk concert voor een fanatiek publiek in Philadelphia op Valentijnsdag 1989.
Ik speel de cd af in de oorspronkelijke volgorde, waarbij de overgangen soms hinderlijk zijn. Waarom moest Disky dit toch verknippen? Geprogrammeerd als 12-3-2-7-11-10-4-5-1-6-8-9 krijg je de oorspronkelijke volgorde.

Op YouTube vond ik meer livemateriaal uit Kansas’ periode met Steve Morse: een concert uit Milwaukee (1987, alleen audio) en in het Verenigd Koninkrijk voor Amerikaanse militairen (1988). Walsh laat zien hoe je tegelijk kunt dansen en toetsen spelen; op 12’45” start Dust in the Wind waar Williams en bassist Billy Greer akoestische gitaar spelen en Steve Morse viool; Robert is wederom aanwezig om toetsen te spelen.

Geen viool bij het concert voor King Biscuit Flower Hour, wél een ijzersterke set in goede kwaliteit van de groep die weer eens in zesmansbezetting optrad. Een onderschatte periode in de historie van Kansas. Fans van de groep die zweren bij de jaren '70, zouden de twee studioalbums uit de periode Morse (Power en In the Spirit of Things) en/of deze live-cd eens moeten uitproberen. De progrock heeft weliswaar plaatsgemaakt voor adult oriented rock, maar hoe creatief en energiek klinkt die toch keer op keer!