The 3rd and the Mortal - Tears Laid in Earth (1994)

hmmm... vond dit vroeger geweldig knap... onlangs nog eens opgelegd en vind het nu toch vrij puberaal overkomen. op zich wel veel mooie ideeen en één van de allermooiste vrouwenstemmen uit het genre, maar de melancholie en pathetiek liggen er toch net iets te dik op

Ik heb wel goede herinneringen aan deze plaat. Ook trouwens aan de EP 'Sorrow' die hier niet op MuMe te vinden is.

Was dit album nog met zangeres Kari Rueslatten? Zo'n onaardse schoonheid in haar stem, en toch ook dat ongrijpbare en melancholieke als of ze al een heel leven achter zich had liggen.

Ik snap niet goed wat aan dit album puberaal zou moeten zijn. Ooit dit album gekocht omdat er bij The Gathering (ten tijde van doorbraak Mandylion) naar hen werd gerefereerd. Het is duidelijk dat 3rd And The Mortal de grondleggers waren van dit soort gotisch / sferische metal maar dat ze wat mij betreft ook altijd een voorsprong hebben behouden. Van de navolgers heb ik zo'n beetje alles al lang weer verkocht (met name Within Temptation) maar dit groeit alleen maar in statuur bij me. Juist ook omdat ik eigenlijk helemaal geen metal meer luister, hoewel ik soms best nog wel eens zin heb in een wat stevigere maaltijd. En dan is dit (samen met sommige Gathering albums) perfect om m'n honger mee te stillen.

Dit album puur als metal bestempelen doet het dan ook onrecht aan vind ik. Als Arcturus avant-garde is, dan lijkt dit me dat zeker ook. Niet dat ze qua geluid op elkaar lijken maar er zijn toch ook overeenkomsten. Feit is dat het plaatje klopt,en dat ik soms ferm ontroerd word als alle elementen op hun plaats vallen. En ja, hoe kan je die stem nu niet mooi vinden?

Het puberale slaat misschien op het dwepen met de dood etcetera? Noorwegen is nu eenmaal een donker land en daar heb je sneller last van donkere gedachten, kan ik me inbeelden.

Het enige wat deze plaat van een hogere score weerhoudt,en dit klinkt misschien mierenneukerig, is dat ik me soms enorm stoor aan het geluid van de snaredrum. Kan het moeilijk uitleggen,ben geen techneut, maar het is alsof de echo erop net iets te vroeg afgeknepen wordt. Vooral in de rustigere passages word ik er soms knettergek van!

Ik hoop innig op een remaster, al is dat misschien ijdele hoop?

Dit is een puur atmosferisch Doom Metal album en één van de betere. Zeker aan te raden. Dit was het laatste album met Kari Rueslåtten.

Tears Laid in Earth onderstreept nog maar eens dat metalliefhebbers graag op elk album dat ze goed vinden, een metallabel plakken. Hevig distortede gitaren? Absent. Grunt? Absent, net als een hoog zingende vocalist trouwens. Door makkelijk herkenbare beat voortgedreven muziek? Absent.

Dat neemt allemaal niet weg dat dit een erg sterk album is. Hier gaat het vooral om de sfeer en de fantastische zang van Kari Rueslåtten. De teksten zijn afwisselend in het Noors en Engels gezongen, waarbij mijn voorkeur (licht) richting Noors gaat. Zang blijkt trouwens helemaal niet op elk nummer nodig om toch een sfeer te scheppen die net zo treurig als weids is. Een soort extreem ingetogen versie van Mandylion kan ik hier best in horen, en het verbaast me dan ook niet dat eerdere berichten bij dit album de link met The Gathering leggen.

Tears Laid in Earth is een erg sterk luisteralbum, hoewel de speelduur voor mij net iets teveel is. Zonder Oceana was ik ook erg tevreden geweest met dit album.

Iedereen die denkt dat Metal alleen maar "herrie" is, zou verplicht eens dit album van The 3rd and the Mortal moeten luisteren. Al zoekt dit wel de randjes op van wat nog Metal genoemd kan worden. Atmosferische rock zou bij veel nummers de lading ook wel dekken. Sommige andere nummers zijn wat steviger qua instrumentatie en daar hoor je beter dat deze band hun roots in de Doom Metal heeft liggen, maar "stevig" is een relatief begrip hier. Niemand gaat deze muziek uitzetten omdat het te "hard" is of zo.

Verder absoluut een prachtig album, heel sfeervol en ingetogen, met een hoofdrol voor de prachtige zang van Kari Rueslåtten. Enige nadeel: het gaat iets te lang op dezelfde manier door. Bij de eerste helft van het album denk ik er serieus over om 4,5* te geven, maar op de tweede helft merk ik dat mijn aandacht wat verslapt en dat ik de nummers ook wat minder goed uit elkaar kan houden. Daarom hou ik het voor nu bij een dikke 4*, misschien verhoog ik het ooit nog als de laatste nummers beter bij me klikken. Verder wil ik me niet teveel focussen op de (voor mij) minpunten van dit album, los daarvan is het namelijk echt prachtig en ideaal voor wie houdt van sfeervolle emotionele muziek.

Tussenstand:
1. Tears Laid in Earth (4*)
2. Sorrow