Helaas alweer de laatste plaat van deze bijzondere en gave band. De band verweeft op deze plaat weer de meest bijzondere invloeden uit bijvoorbeeld de latin en het midden-oosten (zoals op het weergaloze Lailet Hob) in hun jazzrock/fusion.
Het intro van Folklåt is trouwens ook van een ongekende schoonheid: etherische percussie en cymbalen, met een duet tussen de electrische gitaar en de fretloze bas, ondersteund door mooi zweverig spel op de electrische piano. De opbouw naar een prachtig crescendo met engelenzang wat een beetje lijkt op wat Pink Floyd en Eloy in hun muziek verwerkten. De opbouw en sfeer in deze song is iets wat je in moderne muziek niet zo snel meer hoort.
Wellicht is deze plaat en dan met name die laatste song iets voor
BoyOnHeavenHill?