MoHa! - Norwegianism (2007)

Bijzondere plaat, lijkt inderdaad engiszins op Scorch Trio hoewel dit wel wat experimenteler is. Hele vrije muziek met gitaar en drums.

Ja dit zoek ik al een tijdje op Soulseek, maar tis nog wat lastig

Gevonden. Mij toch iets te vrij. Het zal allemaal erg knap zijn maar het klinkt mij in de oren als het aanklootuurtje bij muzikles op school.

Ben hier wel erg benieuwd naar, eens opzoeken. Fantastische hoes in ieder geval.

Ik zie het niet snel méér worden dan de vier sterren die ik er nu aan geef. maar het is wel behoorlijk vet

Via het Jazz-album van de week topic , toch maar even binnen geslurpt.
Ik kan hier wel wat mee!

en dan heb ik je nog niet eens een linkje gestuurd
ben benieuwd van de mensen er van vinden...

Ik vind het een geweldige plaat.. maar dat vond ik het al

Vandaag 2x beluisterd. Deed het wel lekker op de achtergrond.

Zet deze nu net op, maar dit had ik niet verwacht

Een woord: buitenaards

Het is vast geniaal, en in dat geval gaat het mijn intelligentie ver te boven...

mohahahhahahhahahaha

maar serieus... wat een kutherrie!

Staat inmiddels op m'n nog te kopen lijstje!
Als noise liefhebber bevalt dit me uitermate goed!

Ik vind dit toch ook wel erg taai te verteren. Ik ben heus niet vies van een beetje herrie op zijn tijd en gezellig wat ongeregelde bliepjes links en rechts kan er bij mij ook goed in. Ik las dat de vergelijking met Supersilent was gemaakt. Dat stemde me hoopvol want ik zag Supersilent ooit live in een totaal geimproviseerde set en dat was, hoewel deels zwaar electronic/chaotisch, prettig jazzy aanvoelend tegelijk.
Voor deze jongens (?) geldt dat echter niet. Hoewel ik me wel kan vasthouden aan het ritmisch sterke Ibiza One, en ik ook wel iets zie in de ambiant feel van Gay Two is dit als geheel toch teveel gepruts zonder bite whatsoever. Leuk om de buren te pesten, maar te weinig muziek. Wel leuk om deze extremiteit in de muziek eens gehoord te hebben en ik weet niet of ik weerstand zou kunnen bieden aan de hoes als ik deze plaat nog eens in het wild tegenkom, gewoon 'voor de heb'. Ik heb tenslotte ook Cannibal Corpse in de kast staan en dat draai ik ook heus niet elke dag.

Ik had bewust voor dit album gekozen vanwege het wat 'extreme gehalte'; dan kan het snel afgeserveerd worden en ontstaat er tijd voor een inhaalslag
Overigens vond ik het zelf de eerste keer complete teringherrie, maar later ben ik op een vreemde manier deze pretparknoise wel gaan waarderen, maar dat wil niet zeggen dat ik dagelijks draai.

ohh ik elke avond, voor het slapen gaan

Pfff, ik heb dit ook opgestuurd gekregen en kom er gewoon niet doorheen. Mijn stem zal dan ook achterwege blijven denk ik. Of ik moet in een uitermate jazz-mood zijn.

Als je goed kijkt zijn er hierboven een hoop jazz-liefhebbers die hier moeite mee hebben. Ook een jazz-mood zal je dus niet helpen, waarschijnlijk.

Goeiendagschotel wat een zware kost. Kan net als onder- (of boven-)staande jazzliefhebbers best wat herrie verdragen, maar dit gaat ook mijn pet te boven. Leuk om er kennis mee gemaakt te hebben, maar daar gaat het ook bij blijven. Om die reden ook geen stem.

Grappig, door die commentaren was mijn verwachting een beetje richting ongecontroleerde zooi gegaan. Maar dan valt het natuurlijk alles mee. Ik kan er uitstekend naar luisteren. En ik geloof dat ik het ook wel leuk vind
Maar goed, een stem volgt later.

ik heb deze niet van ze gehoord, maar wel andere albums en heb ze twee keer live gezien.
Toch wel behoorlijke jazz hoor, alleen dan wel in de vrije vorm en met heel veel poespas tot een lekker extreem iets gevormd.

Dit moet je iig eens live gezien hebben, echt te gaaf gewoon.

wat het ook is...na de eerste schok is het vooral saai en blijkt het de diepgang van kikkerpoeltje te hebben.

2,5* en dat al na 2 luisterbeurten....mischien moet ik dit wel vaker horen en wordt hij dan steeds beter

waarom niet?

Het is nogal eclectisch: grindcore riffs, noisy soundscapes, free jazz drumwerk. Ik wil best wat meer van dit duo horen. Het klinkt in ieder geval alsof ze heel veel te zeggen hebben. Het komt niet altijd goed over op mij tijdens dit album.

De Noorse versie van de JostiBand.

Het commentaar van dito niveau.

Leuk allemaal hoor dat quasi avantgardistische gerommel maar na 3 nummers wil ik wel wat constructiefs horen.
Wat deze mensen doen is vast heel leuk in de studio maar werkt toch minder goed op plaat.
De verveling slaat al snel toe.
Ik las net iets over free-jazz drumwerk...niks van gehoord.
Geen noot jazz te bespeuren op deze vervelende plaat.

Geen idee wat dit met jazz te maken zou moeten hebben, want zelfs in de verste verte is er geen jazzy emotie te bespeuren. Spontaan moest ik denken aan mijn traumatische ervaring toen ik dit m'n cd-speler in joeg. Minimalistische electronica of snerpende breakcore, het kan mij allemaal gestolen worden. Zolang er geen progressie, emotionele draagkracht of bezieling in zit, hoef ik er niet van te weten. Komt daar nog eens bij dat dit ongelofelijke "teringherrie" is, en je hebt de slechtste plaat die ik ooit heb uitgeluisterd...

Ik begrijp dat het een trauma voor je is en dat je het niets vindt. Maar waarom zou zo'n muziek niet progressief zijn of geen emoties kunnen bevatten? Het is tenslotte een artiest die het nummer 'maakt' en bevat deze toch eigenschappen die emoties kunnen teweegbrengen?

Uiteraard kan dergelijke muziek emoties bevatten, en ik respecteer (en benijd) al diegenen die ze er uit kunnen halen. Voor mij blijft het echter zoals het concert van Lou Reed, Laurie Anderson en John Zorn op Jazz Middelheim vorige donderdag: flauwekul.

Doet mij enigsinds denken aan Naked City, maar dan met aanmerkelijk minder getalenteerde muzikanten.