No New York (1978)

Toen Brian Eno in 1978 naar New York ging om het album More Songs About Buildings and Food van Talking Heads te produceren, had hij geen beter tijdstip kunnen uitkiezen om dat te doen. In de undergroundscene van The Big Apple broeide op dat moment iets dat maar moeilijk in woorden te vatten was. Een nieuwe muziekstroming, beïnvloed door punk, die in een reactie op de term new wave, no wave werd genoemd. No wave, geen stroming, een betere term bestond er niet voor.

Tijdens zijn verblijf in New York kwam Brian Eno met deze stroming in aanraking en tijdens optredens van bands als Contortions, Teenage Jesus & The Jerks, Mars en DNA en hij raakte erdoor gefascineerd. Hij vond dat deze muziekstroming in een tijdsdocument vastgelegd moest worden. Een tijdsdocument waarvan hij, uiteraard, de producer zou zijn. En zo geschiedde.

Aanvankelijk was het de bedoeling om meerdere bands bij deze compilatie te betrekken, maar uiteindelijk werd besloten om alleen vier bands uit de Lower East Side van New York huisden te kiezen. Een reden waarom de band Theoretical Girls van Glenn Branca en componist Rhys Chatham, twee exponenten van de New Yorkse no wave-scene, buiten de boot vielen.

Een verkoophit werd de plaat niet en de vier bands sleten hun dagen een een relatieve anonimiteit, hun bekendheid bleef vooral beperkt tot de eigen scene. De invloed van deze bands daarentegen is des te groter. Bands als Sonic Youth en Swans komen er rechtstreeks uit voort, terwijl Nick Cave er ook heel wat mosterd vandaan haalde, met name voor zijn oude band The Birthday Party. Of wat te denken van de band Liars?

In 2003 werd overigens nog een mooi eerbetoon aan deze plaat uitgebracht, in de vorm van de compilatie Yes New York. Blikvangers op deze plaat zijn bands als Interpol, The Strokes en LCD Soundsystem. Geen bands die je meteen aan no wave zou linken, wel bands die blijkbaar de waarde van deze 'geen-stroming' voor de alternatieve muziek erkennen. Een waardering die mijns inziens niet meer dan terecht is.