Imperial Triumphant - Spirit of Ecstasy (2022)

Maximalist Scream is alvast geweldig, kan niet misgaan dit.

Donders!
Imperial Triumphant lijkt hier bijna z'n geniale voorganger te overtreffen. Iets uitgebreidere recensie waarschijnlijk later.

Voer voor gevorderden; Don Cappuccino Mssr Renard Kronos lennert RuudC Edwynn en iedereen die ik niet heb getagd.

Ik zie dat je me getagt hebt, maar ik heb dat uitstaan. Ik klikt deze toevallig aan.

Ik heb van deze act eerder dit jaar wat videos bekeken, avant gardistische/experimentele black metal met een trompet. Ik vond het echt vreselijk. Niet voor mij deze band.

Edit: heb net nog even de promovideo van deze plaat bekeken: enge beelden en enge muziek. Sorry maat, geen horror-muziek voor mij.

Horrormuziek? Ik hoor juist meer jazz ....en zelfs vleugjes Dream Theater. Imperial Triumphant heeft er duidelijk werk van gemaakt om ondanks die vele invloeden nóg eigenzinniger te klinken. En paradoxaal genoeg ook wat meer toegankelijk, of nee, wat beter bereikbaar.

Ik hoor wel invloeden uit progmetal en fusion, maar ik hoor voornamelijk blackmetal en de video is een korte horrorfilm.

Maximalist Scream is wel een erg gaaf nummer en de bijbehorende video is ook echt heerlijk. Vorige album vond ik wat te uitdagend voor mijn oren, maar dit nummer smaakt toch wel naar meer moet ik toegeven.

Ok.
Ik kijk eigenlijk nooit promovideo's.

Maximalist Scream is vanaf de titel eigenlijk al een fraaie ode aan Voivod. De bijdrage van Snake is dan ook een leuke toevoeging.

Voivod is toch wel het eerste wat er in mij opkomt als ik I.T luister maar ook Rush overigens.

Prima toch!

Was van plan vandaag eens wat te schrijven over deze plaat, zie ik dat de albumpagina ineens op gang is.

Ben benieuwd!

Iets teveel dissonantjes voor mijn tere oortjes. Een snuifje teveel kakofonische wanorde. Een pietsje teveel non harmonieuze experimenteerdrang. Ik heb woeste diarree-aanvallen die beter klinken dan dit.
Skip..

Heb het hele album eenmaal beluisterd, en net als de voorgangers lijkt me dit niet instant behapbaar, dus meerdere luisterbeurten dringen zich (uiteraard) op. Dat ik Maximalist Scream wel al meerdere keren heb gehoord, en die het alsmaar beter ging doen, is een extra incentive.

Alphaville was een van mijn favoriete platen van 2020 en moest alleen het Finse Oranssi Pazuzu voor zich laten. Oranssi Pazuzu en Imperial Triumphant tekenden allebei bij een ''major label'' voor metal: respectievelijk Nuclear Blast en Century Media. Dat was fantastisch nieuws, maar ook een beetje zorgelijk. Veel (metal)bands verwateren hun sound bij het overstappen naar zo'n groot label. Gelukkig lieten beide gezelschappen horen dat ze juist er nog een schep bovenop gooien qua experimentatie in extreme metal. Imperial Triumphant is inmiddels al aan zijn opvolger die nog wat verder gaat dan Alphaville.

De evolutie van Imperial Triumphant is een zeer interessante. Startend als blackmetalband, om daarna steeds meer richting de kronkelende dissonante extreme metal à la Gorguts te gaan en inmiddels te zijn beland bij een ronduit cinematische avant-gardische jazzy extreme metalsound. Het drietal (zanger/gitarist Zachary Ezrin, drummer Kenny Grohowski en bassist/toetsenist Steve Blanco) heeft een manier van samenspelen die vrij zeldzaam in metal is. Alle drie hebben ze dan ook een achtergrond in jazz/fusion (de track In the Pleasure of Company gaat zelfs volledig jazz/fusion) en dat hoor je aan alles af, zelfs wanneer de meest verwrongen extreme metalpassages op je worden afgevuurd. Zachary Ezrin is met zijn desoriënterende dissonante gitaarstukken een moderne mix van Denis ''Piggy" D'Amour (Voivod) en Robert Fripp (King Crimson). Soms klinkt hij met zijn gitaar als martelende strijkers uit een stuk van Penderecki, en vooral wanneer er strijkers en koren worden ingezet op deze plaat, hoor je hoe natuurlijk het gitaarspel van Ezrin zich mengt met de orkestrale elementen. Blanco en Grohowski spelen alsof ze in de elektrische band van Miles Davis spelen. Blanco hoor je zelden een typerende baslijn spelen, hij kronkelt constant waanzinnig funky door alle instrumentatie heen. Grohowski is met zijn drumwerk echt de brug tussen de extreme metal en jazz, hij weet extreem metaldrumwerk als dubbele bass en blastbeats fenomenaal te vermengen met enorm ''vrij'' drumwerk dat ontzettend veel heerlijke fills en accenten bevat.

Het valt vooral op dat de mix van extreme metal en avant-garde/jazz nu echt difuus is. Op Vile Luxury en Alphaville kon je soms nog een ''verdeling'' merken tussen de twee stijlen, maar hier mengen ze volledig. Ook worden allebei de aspecten verder uitgediept. De plaat heeft veel ruimte voor dromerige psychedelische passages, maar het valt ook op dat de band meer dikke grooves brengt in de waanzin. De gastartiesten zijn ook gevarieerd, waarvan de meest opvallende toch wel Kenny G is op Merkurius Gilded, die je absoluut niet zou associëren met deze band. De zoon van Kenny G (Max Gorelick) is gitarist geweest bij Imperial Triumphant, en zodoende kwam deze samenwerking tot stand. Kenny G is een zeer begenadigd saxofonist, en het gitaar/saxofoonduel tussen de G's is dan ook een feest om naar te luisteren en past perfect in het gehele nummer. Ook fenomenaal hoe de track daarna transformeert in ronduit onheilspellende koorgezangen en strijkers. Voor dit nummer wordt de soundtrack van Taxi Driver (Bernard Herrmann) als inspiratie genoemd. Soms leg je bij Imperial Triumphant ook meer films als referentie dan bands, en dat zegt ook wat over de aanpak van het gezelschap. Herrmann, David Lynch, Stanley Kubrick (vooral Eyes Wide Shut, Bezumnaya had zo in die film gekund), waar luxe en verdorvenheid niet ver van elkaar af liggen.

Dit is absoluut geen makkelijke plaat. Het duurde ook wel een paar luisterbeurten voordat ik echt een opening vond. Toch merk je zelfs wanneer je nog in het verwarrings-stadium zit van dit album, dat er genoeg is om van te genieten, ook al begrijp je er geen jota van, dat is trouwens ook Lynch en Kubrick. Dan gaan er zich ineens motieven in je hoofd nestelen, is de sfeer van de plaat iets waar je je weer in wil onderdompelen, en zijn er per luisterbeurt steeds meer details in de instrumentatie die je gaan opvallen. Conclusie: weer een fantastische plaat.

Mooie recensie. Ik ga luisteren

Ik vind hem ten opzichte van Alphaville toch echt wel gemakkelijker te verhapstukken. Verder prima verhaal weer, Don.

Deze vind ik ook echt stukken behapbaarder dan de vorige, soms zelfs catchy stukjes! Op het eerste gehoor al redelijk geweldig en er valt denk ik nog een hele hoop te ontdekken bij meerdere luisterbeurten. Die hele esthetiek spreekt me ook echt wel aan (maskers, clips e.d.). Was een beetje huiverig na mijn ervaring met Alphaville haha, maar vind dit toch wel een voltreffer. Dank voor de review Don Cappuccino, dat was de reden om deze toch eens op te leggen. Ik kan sowieso altijd erg genieten van je beschrijvingen van de technische skills van de muzikanten, daar weet ik echt helemaal niks van en let ik ook eigenlijk nauwelijks op als ik luister, dat zijn van die dingen die ik wel aanvoel en onbewust meekrijg, maar die jij altijd heel fijn expliciet maakt.

Ik probeer deze nou al een paar keer te luisteren maar ik kom er maar niet doorheen.