Sad Lovers & Giants - Melting in the Fullness of Time (2002)

Prima return van SLAG in 2002! Jammer dat ze het niet lang vol hebben gehouden, de gitarist had andere verplichtingen (oa bij Madonna!?!) En tijdens de (zeer korte) tour was de drummer meer aan het ruzie maken dan aan het drummen. Geen goed recept voor een voortzetting dus... Eeuwig zonde want deze band had/heeft iets magisch!

Het heeft blijkbaar 6,5 jaar geduurd om hier dan toch ook nog de schoonheid van in te zien

Het écht geniale van herfstplaat Feeding the Flame en van zomerplaat Epic Garden Music is natuurlijk niet meer aanwezig, maar 'A Daughter', 'I'm Not in Love', het instrumentale titelnummer en 'Red Sky' bevallen mij blijkbaar enorm veel meer dan toen ik er in 2007 naar luisterde. Of is dit omdat het zonnetje schijnt buiten en dit dan toch wel weer een lenteplaat is? Het valt mij nu ook pas op dat de seizoenen zo nadrukkelijk aanwezig zijn op de hoezen en in de muziek van SLaG. The Mirror Test is dan bijvoorbeeld weer een winterplaat qua hoes en muziek.

'Black Crow' is eigenlijk het enige écht mindere nummer hier en van 'Learn' ben ik ook nog niet 100% overtuigd, maar de rest is alles hier goed tot zeer goed. Op sommige nummers (frappant in: 'I'm Not in Love') haalt Simon Allard volgens mij niet altijd de hoge noten, maar dat stoort mij niet meer.

Kammenieschele, ik verhoog deze gewoon met een volledig punt! 3* -> 4*

Sad Lovers & Giants blijft fascineren! Er is trouwens een nieuw album - Mission Creep - plus een geweldige verzamelaar - Where the Light Shines Through - uit!

Edit: De liedjes zijn erg mooi, maar helaas is de zang op dit album nogal matig.