Oliver Sim - Hideous Bastard (2022)

De eerste twee nummers zijn prachtig.

Hideous heeft ook een mooie background story: Klik

In het openingsnummer naar buiten brengen dat je sinds je 17e leeft met H.I.V. en dan Jimmy Somerville mee laten zingen. Dat is een binnenkomer.

Dat Sim, bandlid van The xx, gay is was al bekend, maar hij gaat op dit solo-album de diepte in naar eigen zeggen. Hij ziet dit album als een goed middel om zijn angsten en schaamte om te zetten in muziek en er zo mee om te kunnen gaan.

Zo'n instelling kan vaak leiden tot geweldige muziek en is Hideous Bastard dat?

The Beach Boys vormden een inspiratiebron, dat is voor mij beslist geen pré daar ik geen groot liefhebber ben. Maar dat hoeft verder niks te zeggen. De titel-track als opener pakt sowieso wel en nodigt uit tot meer. Jamie xx is verantwoordelijk voor de productie en ergens is dat ook wel terug te horen in de nummers.

Zijn zang is herkenbaar en dat is knap, want gaandeweg merk je toch dat dit album andere koek is dan The xx. Hideous is speels, spannend, luchtig en donker tegelijk. Ik vind het zelfs wel sexy. Ook drama ontbreekt niet, iets wat we vaker ervaren bij artiesten die gay zijn.

Oliver Sim levert wat mij betreft een krachtige en zeer persoonlijke popplaat af, een album waar we zeker ontzag voor mogen hebben. Van mij krijgt hij het, zoals ook artiesten als Perfume Genius dat krijgen. Dit is voor dit moment gewoon zeer interessante indie-pop waar ik behoorlijk van kan genieten.

Ik vind het ook een zeer interessant album. Ik weet nog niet hoe lang dit blijft hangen, het muntje kan 2 kanten op vallen. Ik vind Oliver's stem namelijk heel goed meleren met die van Romy en verveelt nooit op de The XX platen.

Hideous is inderdaad prachtig en raak en zet gelijk het sfeertje neer die het hele album wel weet te boeien. Productioneel ook strak, maar wat gebeurd er op het einde van Sensitive Child?

Dat heb ik ook wel. Daarom ook 4* en niet 4,5*. Ik wacht ook nog even met een fysieke aanschaf. Ik wil kijken hoe dit beklijft op lange termijn.

Geweldig album! Sinds gisteren constant op repeat.

Eerste indruk: mooi album met wanstaltig artwork.
Ik had hier geen voldoende voor gekregen bij beeldende vorming.

Solo-projecten hebben vaak de neiging nogal braaf of vlakjes te worden omdat de input ontbreekt van mede-bandleden. Maar hier lijkt dit goed mee te vallen.
Het feit dat Jamie XX voor de productie gezorgd heeft, helpt natuurlijk. Op deze manier krijg je toch een soort van The XX, maar dan met Oliver Sim als organisator van het geheel.

Ik denk dat deze nog gaat groeien!

De Jamie XX remix van GMT is ook schitterend, voor wie hem nog niet kent.

Lekkere versie ja!