Oliver Sim - Hideous Bastard (2022)

In het openingsnummer naar buiten brengen dat je sinds je 17e leeft met H.I.V. en dan Jimmy Somerville mee laten zingen. Dat is een binnenkomer.

Dat Sim, bandlid van The xx, gay is was al bekend, maar hij gaat op dit solo-album de diepte in naar eigen zeggen. Hij ziet dit album als een goed middel om zijn angsten en schaamte om te zetten in muziek en er zo mee om te kunnen gaan.

Zo'n instelling kan vaak leiden tot geweldige muziek en is Hideous Bastard dat?

The Beach Boys vormden een inspiratiebron, dat is voor mij beslist geen pré daar ik geen groot liefhebber ben. Maar dat hoeft verder niks te zeggen. De titel-track als opener pakt sowieso wel en nodigt uit tot meer. Jamie xx is verantwoordelijk voor de productie en ergens is dat ook wel terug te horen in de nummers.

Zijn zang is herkenbaar en dat is knap, want gaandeweg merk je toch dat dit album andere koek is dan The xx. Hideous is speels, spannend, luchtig en donker tegelijk. Ik vind het zelfs wel sexy. Ook drama ontbreekt niet, iets wat we vaker ervaren bij artiesten die gay zijn.

Oliver Sim levert wat mij betreft een krachtige en zeer persoonlijke popplaat af, een album waar we zeker ontzag voor mogen hebben. Van mij krijgt hij het, zoals ook artiesten als Perfume Genius dat krijgen. Dit is voor dit moment gewoon zeer interessante indie-pop waar ik behoorlijk van kan genieten.