Terence Trent D'Arby - Symphony Or Damn (1993)

Hierbij dan de aandacht die dit album volgens velen tekort komt. Na een wat vreemd opera meets tekenfilmmuziek-achtige intro, begint dit album met meerdere gezichten het rockachtige She Kissed Me. De zang van TTD is in het begin wat doods en ongeïnspireerd, maar bij het inzetten van het refrein hoor je gelijk dat deze man het qua zang in zich had om oude soultijden te doen herleven. Eerlijk gezegd vind ik dit niet zo'n sterk nummer, maar eerder gewoontjes. Het is dat TTD's stem nog zorgt voor toegevoegde waarde.
Do You Love Me Like You Say vind ik een beter geslaagde poging. Met een funky drumbeat ondersteund door een synth-guitaar? komt TTD met een waar JB-achtig nummer. De tweede stemmetjes hadden van mij achterwege gelaten mogen worden.
Baby Let Me Share My Love is een beetje een soortgelijk nummer. Snelle beat en veel energie. Persoonlijk heb ik liever Do You Love....
TTD geeft ons wat rustpauze met het zeer fijne en gevoelige Delicate. Uiteraard hebben we tijdens de release van deze single al kunnen horen dat Des'ree hem daar vocaal bij ondersteunt. In mijn ogen is dit een mooie en geslaagde ballade. Beiden stemmen vullen elkaar goed aan.
Met de guitaarintro van Neon Messiah zet TTD je op het verkeerde been, want dit is weer een van de energiekere nummers op dit album. Met name de aanzwellende blazers lijken de energie in dit nummer te blazen. Je hoort ook een funky basguitaar terug die mij zeer kan bekoren. TTD's zang is erg soulvol. Zeker niet het beste nummer op het album, maar ik vind het wel een lekkere track.
Een matige intro van Penelope Please leidt uiteindelijk tot een aardig popnummer. Niet hoogstaand, maar tevens niet vervelend. Vooral het refreintje is wel aanstekelijk en ook best soulvol.
Waar het begin van Wet Your Lips nog hints lijkt te geven van een funky en rockachtig nummer, blijkt dit tegen te vallen. Ik vind dit een van de mindere nummers op het album. Veel te kale productie om echt te blijven hangen. Ook vocaal doet TTD niet veel bijzonders; hoogstens tijdens de break.
Gelukkig is Turn The Page weer erg lekker. Ik zou dit omschrijven als een leuk popnummer met een funky drumbeat. Bij iedere beluistering hoor je weer een nieuw (subtiel) geluidje. De outro is stiekem ook erg lekker funky.
Castilian Blue is een beetje een zweverig, vreemd nummer. Waarschijnlijk komt dit door de echo-effecten of door de basguitaar. Ik vind het geen slecht nummer, maar ben er ook niet kapot van. Het is wel min of meer de start van het rustigere gedeelte van dit album.
T.I.T.S. / F&J vind ik één van de hoogtepunten. De intro Tension Inside The Sweetness vond TTD waarschijnlijk leuker bekken als afkorting. Frankie and Johnny is een mooi ingetogen nummer. Muzikaal springen vooral de basguitaar en het orgeltje erboven uit, maar eigenlijk dragen met name de vocalen van TTD dit leuke nummer.
Een clichématig nummer, maar dan in de positieve zin. Zo zou ik Are You Happy omschrijven. Het klinkt zo lekker catchy en bekend dat je al na 1 couplet het nummer mee zou kunnen zingen. Daar is niks mis mee. TTD maakt uiteindelijk toch popmuziek. Geef mij dan maar zo'n catchy nummer i.p.v. de Macarena.
Succumb To Me werd eerder al omschreven al dreigend en daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Ik vind het een mooi en sfeervol nummer.
Met I Still Love You laat TTD zijn zachtere en zoetere kant zien. Ik heb hier wel een zwak voor en het leuke gitaartje in combinatie met orgel en viool maken dit zelfs één van mijn favorieten. De korte speelduur zorgt ervoor dat het niet vervelend wordt.
Seasons is wederom een zeer rustig nummer. TTD laat zijn keeltje weer spreken. Het eerste deel van het nummer is muzikaal gezien erg kaal. Pas bij 3:50 krijgen we percussie te horen. Knap om daar dan toch zo'n mooi nummer van te maken.
De uitsmijter van dit album is wederom van grote schoonheid. Met de ballade Let Her Down Easy bewijst TTD weer dat hij zeer goede popnummers kan maken. Dit nummer is zowel vocaal als muzikaal helemaal door hem gemaakt. Hiermee toont hij aan een zeer talentvol artiest te zijn. Des te zuurder (en meer onterecht) is zijn carrièreverloop.