Chat Pile - God's Country (2022)

Ik wil dit heel graag veel beter vinden dan dat ik het doe. Maar net als bij het optreden op Roadburn begint het oppermachtig en imponerend, maar na verloop van tijd beginnen stijl, sound en vocale voordracht wat eenvormig te klinken en zelfs te lijken op een trucje. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Qua compositie lijken de songs meer op jazzjams en gebaseerd op schetsmatige ideeën, maar dan gestoken in metallic noiserock. Dan vind ik oude en enigszins vergelijkbare bands als Big Black en The Jesus Lizard toch meer impact hebben: pakkendere songs.
Slotnummer is idd wel een beest van een track en met afstand de negen ziekste minuten van de plaat, maar in zijn geheel mis ik iets en blijf ik met een gevoel van "fraai naargeestig, maar het had nog wranger, beklemmender en smeriger gekund" achter. De échte knock-outram in mijn smoel ontbreekt. Misschien de volgende plaat? Of ik blijf net zo lang luisteren tot de kwartjes eindelijk wel een keer góed vallen, dat kan ook.