Terence Trent D'Arby - Neither Fish Nor Flesh (1989)

De titel zegt het al: het slechtste album van TTD. Jammer dat dit zijn tweede was, want iedereen haakte af en is nooit meer aangehaakt bij de betere vervolg-albums.

Dit album was iets te pretentieus, en idd met afstand zijn slechtste.

Echt slecht vind ik het album ook niet (daar is hij te getalenteerd voor).

Positieve uitschieters vind ik:
"Billy don't fall"; een erg leuk nummer, "To know someone deeply.." vind ik een mooie ballad, en "This side of love" lijkt qua (donkere) sfeer wel een beetje op de opvolger "Symphony or damn"

Goed, hier en daar zelfs behoorlijk expirementeel album. Een harp, een pedal-steel gitaar en een bos violen in een nummer ? Ik had het nog nooit gehoord en TTD komt ermee weg ! En dan die stem hè. De enige waardige opvolger van Sam Cooke op dat gebied vinnik !

Totaal niet eens mee, zoals de titel van dit album het zegt: Neither Fish Nor Flesh. Alleen zijn debuut album "Introducing the Hardline According to Terence" blijft positief in herinnering en dat was het dan ook. Een vergelijking met Sam Cooke is gewoon onzin en niet van toepassing.

Ondanks dat veel mensen dit afschrijven als een slecht album, ben ik altijd diep onder de indruk geweest van Neither Fish Nor Flesh. Natuurlijk is er terecht commentaar: het lijkt of TTD expres een zo experimenteel mogelijk album wilde maken als artistiek statement en er is nog wel kwaliteitsverschil tusssen de verschillende nummers, maar overall is het een prestatie van formaat.

Het album begint wat stroef, maar vanaf track 4 is het tot aan het einde een opeenvolging van briljante soul/funk/pop nummers. De meeste nummers bevatten bevreemdende elementen (plotseling opduikende strijk- en blazerssecties, geluidseffecten, vreemde instrumenten of achtergrondstemmen), maar in de basis zijn de meeste nummers zeer goed gecomponeerde liedjes met goede teksten.

Een herhaling van Hardline zou commercieel verstandig zijn geweest, maar ik ben blij dat dit album er is in deze vorm. Het was mijn 3e CD ooit, gekocht in 1989 toen ik This Side Of Love gehoord had, en na bijna twintig jaar heb ik er nog steeds heel veel plezier aan en ontdek ik nieuwe dingen bij iedere luisterbeurt.

Ik zou normaal 4 sterren geven, maar het jeugdsentiment en het feit dat ik de score van 2,6 echt te laag vind voor zo'n explosie van creativiteit heeft er voorgezorgt dat er een half puntje bij is gekomen.

Ik ben het helemaal met je eens Dennis. NFNF was het album wat mij definitief op het spoor van TTD zette destijds.

Hmm, nogal ondergewaardeerd heb ik het idee! Best een goed album. lekker vaag en funky...

na het prachtige debuut was dir een enorme mislukking !

.

Prachtig experimenteel meesterwerkje

Een miskleun deze twee TTD. Veel te geforceerde poging anders te klinken. De nummers op deze plaat zijn matig en klinke kil, missen warmte.

Ik denk dat z'n grote bek er ook veel aan deed om z'n carrière de nek om te draaien.

TTD heeft waarschijnlijk bewust de titel en inhoud van dit album gekozen. In ieder geval is dit misschien het minste album dat hij heeft uitgebracht. Dan nog is dit een redelijk goed tot goed album. Minder toegankelijk en veel veelzijdiger dan zijn debuut, maar wel gewaardeerd door critici. Commercieel een flop en blijkbaar voor minder grote liefhebbers van hem genoeg reden om hem hierna uit het oog te verliezen.

Terence dacht dat ie er al was, en dit was zijn "around the world in a day (Prince)" alleen die van Prince was wel geslaagd, en deze mislukte jammerlijk.

De plaat is niet onaardig, maar zeker geen topalbum.. draai m zelf zeer sporadisch, en blijft ook niet echt hangen.

Jammer... maar zijn ego zat in de weg denk ik....

Hier staat wel het schitterende To know someone deeply op.

Ondanks misschien hoogmoedswaanzin wel toe te juichen dat hij gewoon deed waar hij zin in had

Dit is inderdaad veruit het mooiste nummer op dit album. Daarnaast vind ik Billy Don't Fall een zeer goede en aanstekelijke popplaat.

had net even op youtube This side of love teruggekeken, onbegrijpelijk dat dit album dan zo weinig heeft gedaan, temeer dat dit aan zou hebben moeten slaan bij de mensen die nu geloven in de zwaar overschatte Lenny Kravitz, dan had ik TTD die carriere 10.000 x meer gegund

Nou... is dat niet wat overtrokken? Dit album is toch wel een stuk minder kwalitatief dan zijn voorganger, en zijn latere opvolgers... Dat dit album TTD op dat moment genekt vind ik geen raar verschijnsel, immers is het experimenteel, en zeker geen top 40 materiaal.

Dat maakt het niet slecht, maar niet voor de massa, en dat is precies wat er gebeurde, de massa liet hem in de steek.

maar Symphony or damn was wel een stuk toegankelijker dan dit en deed dan ook weer meer.

Misschien experimenteel maar This side of love is niet schokkend of te experimenteel.
Maar misschien was men in 1990 nog niet veel gewend

T.T.D had geen muzikaal probleem, maar een imago probleem. In de periode dat deze plaat verscheen was hij zó arogant en met zichzelf ingenomen, dat het grote publiek niets meer van het moest hebben.
Een muzikale carriere hangt af van verschillende factoren. De eerste is natuurlijk muzikaliteit, maar de persoon achter de artiest is minstens net zo belangrijk om fans te binden.

Als groot Prince fan kan ik bevestigen dat dit toch niet helemaal het geval is

Om commercieel succesvol te blijven is bindend vermogen toch essentieel. T.T.D was te grillig, ook muzikaal, maar vooral zijn persoonlijkheid was tijdens zijn hoogtijdagen hetgeen wat hem de das om heeft gedaan.
Prince is ook vreemd, maar wie niet? Prince is muzikaal zo'n gigant, die kon wel een potje breken bij fans. Maar T.T.D begon feitelijk aan het begin van zijn succes onmiddelijk nare trekjes te vertonen.

Dat is ook weer zo..

TTD's debuut was ook duizend keren beter en succesvoller dan het debuut van Prince (en de opvolger[s]). Het echte succes van Prince (commerciële doorbraak) liet veel langer op zich wachten. Wellicht had hij al een veel fanatiekere trouwe schare fans opgebouwd. TTD had een meesterlijk debuut en daardoor was zijn zelfingenomenheid wat meer te begrijpen. Het lijkt echter alsof het niet echt handig is geweest voor zijn carrière....jammer genoeg.

maar TTD is waarschijnlijk ook door de media toen de hemel ingeprezen en dan ga je zelf in je eigen hype geloven. En dan is er maar 1 weg en dat is naar beneden.

die albums zijn zeer moeilijk te vinden trouwens na Introducing...., gisteren zag ik het 4e album wel liggen in Nijmegen maar dan is 7.95 weer net te

ok, dit album gisteren voor 1 euro op rommelmarkt gekocht.

Nu kan ik er beter over oordelen. De start is moeilijk doorheen te komen, eigenlijk vanaf track 5 begint de songstructuur meer te werken, de schitterende single To know someone deeply staat raar als track 4- en de eerste 3 nummers eigenlijk ook, past meer voor verderop. Dus meer kop staart vanaf I'll be alright.
Attracted to you springt er ook uit voor mij en de andere single This side of love is niets mis mee en had gewoon aan kunnen slaan als je niet een 2e Introducing the hardline verwacht. Dit is nog luistervriendelijk.
Zoals al eerder aangegeven heeft dhr D'Arby gewoon een andere weg ingeslagen maar het publiek zat hier niet op te wachten.
Maar liever zo'n actie dan 8 albums hetzelfde doen zoals bepaalde artiesten die helaas vandaag de dag nog volop airplay krijgen

Da's precies een mooie prijs voor dit album, toch?

Ik sla standaard Declaration over maar daarna vind ik het met I Have Faith In These Desolate Times toch eigenlijk meteen helemaal goed.......

ik vind het album wel veel meer dan een euro waard hoor Lennon

ipv Attracted to you bedoelde ik Roly Poly als uitschieter.

Ook het afsluitende nummer wat 8 jaar later gebruikt werd voor Hollis P Monroe is mooi.
Dus wel degelijk fish or flesh

Toepasselijke titel!! Ook 23 jaar na release kan ik dit nog steeds niet waarderen. Terwijl zijn debut album erg fijn is.


Geld voor mij zeker, heb niet de moeite meer genomen later werk van Terence te beluisteren.