Morphine - Yes (1995)

Ik heb het op vinyl. Weer eens gedraaid en zit weer helemaal in de Morphine mood! Geweldig album is dit toch.

Niet veel later had ik 'm ook op de gevonden.
Blijft erg goed (samen met Cure for the pain vind ik dit hun beste, maar de andere albums hebben ook een heel aantal niet te versmaden nummers). Zo'n eigen sound!

De rek was er nog niet uit, de heren hadden echt hun eigen profiel en geluid, en hoewel een echte doorbraak was uitgebleven, bleef het vuur branden. Yes kent weinig verassingen t.o.v. zijn twee voorgangers, de formule blijft hetzelfde; bas, drums en een saxofoon. Bij Gone for Good komt er nog een akoestische gitaar om de hoek kijken, maar dat is dan ook de enige toevoeging aan andere instrumenten. Yes kent niet de hoogtepunten van zijn voorganger en ontbeert wat mij betreft ook de charme van het debuut. Dat maakt Yes zeker geen slechte plaat, tracks als Scratch, Whisper, All Your Way en I Had My Change zijn niet te versmaden. Yes vormt echter wel de eerste plaat van de mannen waarbij de verassing er een beetje af is en enkele songs niet allemaal een hoog niveau halen, zeker naar het einde toe kan het mijn aandacht niet vasthouden. Desalniettemin blijft het een uniek drietal en blijft de creatieve invalshoek en gekozen richting boeien. Een dikke voldoende derhalve.

Klopt zelf ooit eens gezien met eigen ogen (en gehoord natuurlijk) bij een legendarisch concert in Vera Groningen

Hoewel Good een vaste plek heeft weten te bemachtigen bij mijn favoriete platen en opvolger Cure for Pain al niet veel minder is, blijkt de verrassing er met Yes wel een beetje af.
Yes is zeker geen slechte plaat, en gaat uiterst swingend van start.
Honey White kent een beetje dezelfde signatuur als Buena van zijn voorvanger. Prima gedaan.
Scratch kent dan weer een broeierige sfeer, zo kent een Yes een uitstekend begin.
Hierna weet de schijf mij nog maar bij momenten in te pakken, Whisper pakt mij nog volledig in, echter tracks als Radar, Super Sex, The Jury, Sharks, Free Love en Gone for Good doen mij bitter weinig, alsof het meeste kruit op de eerste helft al is verschoten.
Slecht is Yes allerminst, Sandman weet indruk te maken met een aantal tracks. Op de eerste twee platen wist hij echter over de hele linie te overtuigen, dat is nu helaas niet het geval.
Ondanks de wisselvalligheid en het gebrek aan avontuur, ademt ook Yes - net als zijn voorgangers - een authentiek karakter, en dat gegeven gaf de band een speciale positie in het muzikale landschap van de jaren 90.