Miss May I - Curse of Existence (2022)

Wisselvallige band, maar niet oninteressant. Het vorige album liet een meer toegankelijk, Linkin Park-achtig geluid horen, maar ditmaal is het pure metalcore dat de klok slaat. En dat bevalt mij heel wat beter. De tien tracks razen in hoog tempo voorbij, waarbij men moeite heeft gedaan om alles goed op elkaar af te stemmen. Geen zeiknummers derhalve. Niet alles is even memorabel en de echte uitschieters zijn amper op één hand te tellen, maar ik vind het toch wel een prima plaat. Beste track is het felle Into Oblivion.