The Black Angels - Wilderness of Mirrors (2022)

Helaas, het maakt niet veel uit welke bril ik opzet. De hoes blijft gewoon afschuwelijk trippy. Ik doe daarom maar de ogen dicht, de oortjes in en hoor een band die regelrecht uit de late sixties (Syd Barrett, Velvet Underground) lijkt te zijn gestapt. En dat komt goed uit. Want psychedelische geluiden voeren momenteel de boventoon in huize Alicia. Alleen is het geluid nu wat gruiziger, compact en volumineus. Dromeriger ook. Maar het is wel mooi gruizig. Kortom, Wilderness of Mirrors is een lekkere plaat om te draaien op een sombere herfstdag!

Wat een groeiplaat is dit. Ik kocht dit album door een impuls ingegeven door mijn bezoek aan platenwinkel Vinyl Grove (niet Groove) in Den Haag. Ik ging door de bakken met vinyl toen de eigenaar dit album opzette. Ik stond met een dure limited edition van Tool's Lateralus in mijn handen. Ik wist niet dat er een nieuwe Black Angels was en de donkere bombastische vibe van de eerste nummers sprak me gelijk aan. Lateralus (briljant album overigens) ging terug in de bak en ik liep met The Black Angels naar buiten. Bij verder beluisteren bleken de andere nummers iets minder stevig maar desalniettemin interessant. Daarvan vind ik 'The River' erg prettig en kan ik verder ook weinig zwakke nummers ontdekken. De plaat is gelaagd met verfrissende geluiden over het bekende donkere raamwerk heen. Heel fijn wat mij betreft.