William Fitzsimmons - Covers, Vol. 1 (2022)

Bij elk album vol met covers zeg ik wel weer hetzelfde: het is en blijft een hachelijke onderneming. Meestal voegen ze niks toe of zijn ze gewoon ondergeschikt aan de originelen. Ja, er zijn ook best veel uitzonderingen, maar dan praat je vaak over een enkel nummer. Een album vol covers is toch andere koek.

Hoe is het met de Fitzsimmons koek? Nou, laat ik allereerst beginnen dat ik bij zijn laatste albums mezelf nog herhaal door te zeggen dat zijn steil onmiskenbaar is en dat er een lichte verzadiging optreedt, maar dat het toch lekker is en blijft.

En dat is nu dus niet anders. William maakt de nummers eigen en ik blijf smelten als ik hem hoor, covers of eigen nummers. Het maakt gewoon niet uit.

Love Will Tear Us Apart verscheen in april al op single en laten we eerlijk zijn: erg origineel is het niet meer om dit nummer te coveren, maar hoe dan ook: het blijft mooi en Fitzsimmons doet geen afbreuk aan het origineel wat mij betreft.

Niet alle nummers waren bekend voor mij en juist de wat onbekendere maken de meeste indruk, wellicht om het feit dat ik ze niet ken. Maar ook een bekend nummer als Solsbury Hill klinkt in deze versie schitteren net als R.E.M's Sweetness Follows. De Sufjan Stevens cover verrast niet erg: maar dat komt omdat beide mannen een beetje fluisterend zingen en William redelijk dicht bij het origineel blijft.

Ooit sloot ik William Fitzsimmons in mijn hart en na afloop van een optreden in Barcelona sprak ik hem kort en bleek het ook echt de sympathieke man te zijn zoals hij overkomt op het podium.
Ik heb nog lang geen genoeg van deze man en hij behandelt deze nummers met veel liefde. Dat is voor mij meer dan genoeg.