David Paich - Forgotten Toys (2022)

De duur van het eerste solowerkje van David Paich deed mijn wenkbrauwen fronsen, maar na de release van de eerste single kreeg ik weer goede hoop. David Paich, geboren op 25 juni 1954 in Los Angeles USA is sinds jaar en dag de grote man bij Toto, zeker wat betreft componeren. Hij is verantwoordelijk voor een groot deel van de songs die deze Amerikaanse band heeft gemaakt. Daarnaast schreef hij ook voor talloze andere artiesten, zoals Boz Scaggs, George Benson, Cher, The Jacksons en Chicago.

Tot dit jaar had de toetsenist en zanger geen tijd, of inspiratie, voor een solo album, maar daar is met "FORGOTTEN TOYS" verandering in gekomen. Zeven nummers, 29 minuten muziek, een mini album of EP. Dat gaat van start met het niemendalletje "FORWARD", waarna "WILLIBELONGTOYOU" laat horen dat Paich een geweldige componist is. Pakkende rocker met gastzanger Joseph Williams (Toto) in een hoofdrol. Steve Lukather, ook Toto, is de gitarist van dienst, maar het zijn de toetsenpartijen die de show stelen. De reeds genoemde eerste single "SPIRIT OF THE MOONRISE" is het prijsnummer van het album. Een track die op geen enkele Toto plaat zou hebben misstaan. Power riffs, geweldig ritme en een fantastische melodie. Het gitaarwerk van Lukather is ook hier niet te versmaden en de subtiele achtergrondzang van Michael McDonald is herkenbaar, misschien iets te kort. Alles klopt aan deze track.

Van deze topper gaan we naar een zeer matig nummer, wat mij betreft. "FIRST TIME" kabbelt voort, moet het hebben van de zang, niet de sterkste kant van David Paich. Het komt geen moment los, waardoor het niet blijft hangen. "QUEEN CHARADE" kwam als tweede single uit en maakte in het begin geen indruk. Vaker beluisterd en daardoor leren te waarderen. Bluesy track met mondharmonica en het herkenbare, karakteristieke gitaarspel van voormalig Eagles gitarist Don Felder. De keuze voor "ALL THE TEARS THAT SHINE" snap ik in zijn geheel. De Toto versie op het prachtige album "XIV" uit 2015 is geweldig en af, in deze wordt zeer matig gezongen en het voegt niets toe aan het origineel. Overbodig wat mij betreft. Voor een absolute non-jazz liefhebber is het luisteren naar het vier en een halve minuut durende "LUCY" een zware opgave. Er wordt goed in gemusiceerd, het trompetspel zorgt voor een extra jazzy sfeer, het toetsenwerk is briljant, maar het kan mij persoonlijk niet raken.

Feit is dat voor mij op dit album van de zeven songs, er drie een voltreffer zijn, er één aardig nummer bij zit en drie die mij niets doen. Ondanks de mindere score zal ook dit album wel door mij worden aangeschaft, als Toto fan hoort het in mijn collectie. Of ik hem er weer regelmatig uit zal halen om af te spelen, waag ik te betwijfelen. Het kan echter heel goed zijn dat door het vaak te beluisteren, de waardering zal stijgen.