Orion the Hunter - Orion the Hunter (1984)

Blijkbaar kennen weinig mensen deze band uit de Verenigde Staten. Laten we dan maar enkele namen noemen: Fran Cosmo (zang en ex-Boston), Barry Goudreau (gitaar en ex-Boston), Bruce Smith (bass en) en Michael DeRosier. Barry Goudreau was het lange wachten tussen de albums door bij Boston beu en vormde dan maar deze groep. Op basis van dit album zou Fran Cosmo later bij Boston terechtkomen. Het is bij dit ene album gebleven. Verwacht rock in het straatje van Boston: hoge zanglijnen, melodieuze songs, veel keyboards en koortjes maar ook lekker krachtig kamerbreed gitaarwerk. Hierop was So You Ran de hitsingle, maar dit album heeft nooit potten gebroken. Dark and Stormy en Joanne zijn de obligate powerballads, maar de rest zijn gewoon lekkere hardrocksongs.

Ik kwam gisteren de elpee tegen bij Wim's Muziekkelder in Doetinchem en zo komt het dat hij hier nu draait.

Heb ondertussen mijn eigen stukje van drie jaar geleden eens herlezen om tot de conclusie te komen dat ik er inmiddels meer van kan genieten. De stem van Fran Cosmo is vrij hoog, even wennen. Toch zit ik al spoedig in de muziek. Wat me vooral opvalt is dat het gitaargeluid niet zo groots en ruim is als bij Boston; maar juist op het einde met I Call It Love pakt het mij bij de lurven. Lekker!

Zoals vielip en gaucho al aangaven, als je het vergelijken nalaat is dit gewoon een prima album. Met aor zoals Amerikanen dat zo goed kunnen. Vanavond was ik kennelijk in de juiste stemming, of deed de muziek dat? Hoe dan ook, ik verhoog met een halve ster naar vier stuks.