The Snuts - Burn the Empire (2022)

Uit de tijd dat ik bandjes als Franz Ferdinand, The Zutons, Kasabian, Kaiser Chiefs, Maximo Park, The Infadels. Arctic Monkeys en noem ze maar op leuk vond.

Dit past perfect in het rijtje. Pretentieloze rockpop met puntige randjes en lekker dansbaar.

Blijkbaar bestaan ze nog in de vorm van The Snuts. Voor mij is dit album de kennismaking.

Klinkt lekker. Niks aan de hand en daarom zal het op de lange termijn geen blijvertje zijn voor mij vrees ik. Ik bewaar goede herinneringen aan genoemde bandjes, maar dat was een andere tijd.

Hoe dan ook een band om in de gaten te houden.

O god, hoe zo'n bandje al snel kan zakken in een dieptepunt. Waar hun debuut nog energiek en fris aanvoelde en zo'n bandje uit de indie revival van 2005 had kunnen zijn, is er nu helemaal niks meer van over.

Album #1 was een verrassend rommeltje met singersong versus rock/pop en ..... Jack Cochrane als Zang ontdekking. Op Album #2 worden prominent de Pop-songs uitgeserveerd, en dat is toch niet helemaal de richting die we gehoopd hadden.
Als er dan vergelekend moet worden roep ik Nothing But Thieves. Ook een meer dan gemiddelde goede zanger, in een band met fijne songs. Maar waar in het songmateriaal is de extra boost.
Met titels ala: Blah Blah Blah, Cosmic Hallelujah en teksten als Lalala ollé, gaan we geen punten scoren.
Slecht album? nee !! track 4, 7 en 10 bewijzen het tegendeel.
Op een of andere manier krijg ik het gevoel dat de commerciele druk van het platenlabel veel te groot is geweest en dat gaat ten koste van de aristieke inhoud, terwijl DE wil daartoe overal hoorbaar is,