Otis Rush - Cold Day in Hell (1976)

Otis Rush is in ieder geval verantwoordelijk voor een bluesklassieker. Bijna elke grote bluesartiest heeft wel het nummer "Double Trouble" aan zijn/haar oeuvre toegevoegd. Maar Otis Rush verdient meer credits dan alleen voor dat ene nummer. Het album "Cold Day in Hell" is een authentieke bluesplaat die van begin tot eind klasse uitstraalt. Rush heeft een warme diepe rauwe stem en hij zingt met veel emotie en passie, net als zijn gitaarspel overigens. Hij zal niet de prijs winnen voor de mooiste en zuiverste tonen, maar de man speelt met ongekende emotie. Dit is wat mij betreft het beste te horen in het hartverscheurende "You're Breaking My Heart". Maar deze plaat kent meerdere kippenvel momenten, bijvoorbeeld in "Society Woman". Otis Rush brengt blues met emotie en dan bewijst hij maar weer dat techniek ondergeschikt is aan passie en gevoel.

Zeker is techniek ondergeschikt aan passie en gevoel, maar aan Cold day in Hell valt dat niet af te horen, want het overgrote deel van dit album bevat naar mijn smaak clichématige en gortdroge blues waarop Rush vrij ongeïnspireerde solo's weggeeft. De opener is een redelijk lekkere up-tempo-blues, maar van de lange solo in het daaropvolgende You're breaking my heart (oorspronkelijk van B.B. King) word ik warm noch koud, en zo suddert het album een beetje door met voorspelbare composities en dunne solo's tótdat Rush op het titelnummer vocaal opeens van zich afbijt en op het tweede deel van de instrumentale afsluiter eindelijk een lekkere (zij het eerder jazzy) solo ten beste geeft.
        Of Double trouble het meest klassieke nummer van Rush is weet ik niet; wellicht komt ook I can't quit you babe (bekend vanwege de versie van Led Zeppelin op hun eerste album) daarvoor in aanmerking, of anders wel All your love (I miss loving) (gecoverd door John Mayall's Bluesbreakers met Eric Clapton op hun "Beano"-album). Dat laatste nummer heeft Rush voor Cold day in Hell opnieuw opgenomen; me dunkt dat het een veeg teken is wanneer je een oude hit gaat recyclen, en dat deze nieuwe versie buiten een suffe saxofoonsolo hoegenaamd niets toevoegt zal geen verbazing wekken. Ach, het hele album is niet per se slècht, maar gewoon niet opwindend, noch de arrangementen noch de solo's noch de hele vibe, een enkele uitzondering daargelaten.