Tangerine Dream - Hyperborea (1983)

Hyperborea was mijn tweede album wat ik kocht na White Eagle. Het album Hyperborea begint met mystieke oosterse klanken, waarna een vrolijk ritme volgt met door elkaar lopende geluiden. Deze track, No Man's Land, eindigd vrij abrupt.

Met ingetogen klanken begint de titeltrack Hyperborea. De sfeer is wijds en doet mij althans denken aan dat je op een blok ijs over de Noordpool drijft. Halverwege de track vindt er een verandering plaats. Het blijft in eerste instantie ingetogen, maar langzaam maar zeker wordt er gewerkt naar een climax. Vooral het ritme gebruik is erg mooi en de gitaar van Froese mag er wezen.

Cinnamon Road is een vrolijk oosters nummer. Goed tempo in het ritme met daar over heen wijdse klanken geheel in stijl. Vergelijk het maar met een goed gebakken stuk biefstuk met daarbij een goed smakkend sausje.

Dit album blijft mystiek klinken, want het 20 minuten durende Sphinx Lightning begint ook al oosters. Na enkele seconden worden de sequencers gestart waardoor er een bolero achtige sfeer ontsaat. Dit wordt even onderbroken met wijdse klanken die je het gevoel geven dat je sfeeft. Het klinkt dromerig en is sfeervol gemaakt. Na pak en beet zes minuten worden de sequencers op een laag tempo aangezet en je voelt er komt iets aan... Het tempo wordt langzaam opgevoerd de spanning stijgt. En plots is daar het schiterende einde, het licht is gevonden.

Conclussie, met Hyperborea hebben de heren van Tangerine Dream een goede plaat gemaakt die net niet het predicaat meesterwerk verdient.

Een goede TD plaat uit de Johannes Schmoelling periode. Deze periode (1979 tot 1985) kenmerkt zich door meer melodieuzere aanpak in de nummers. De titeltrack is daar een heel mooi voorbeeld van. Maar ook "Sphinx lighning", die een hele plaatkant beslaat is ook een mooie, echte TD track. Op vinyl en CD.

Vandaag nog eens beluisterd en vind het album na al die jaren steds beter, het prachtige No Man's Land is gewoon de kraker op dit album.

Wat blijft dit toch een heerlijk album!! Alles klinkt warm, inspirerend en vooral erg goed. Het titelnummer is een klein meesterwerkje en tevens één van mijn favoriete TD-nummers. Het lange Sphinx Lightning mag er ook zeker wezen en herbergt vooral in de eerste helft een soort van onderhuidse spanning, mede doordat het nummer in kracht toeneemt om daarna in een zeer sfeervol en warm eindstuk te eindigen.
De rest van het album is ook absoluut goed te noemen. Gewoon een album die in geen enkele TD-collectie mag ontbreken.

Mijn persoonlijke favoriet is Hyperborea zelf. Geweldige melodieën en een warme, maar toch ook mysterieuze sfeer; behoort daarom ook tot één van mijn favoriete TD-nummers.

Tja de titel track Hyperborea altijd het minst van dit album gevonden lijkt te veel op Vangelis, voor mij zijn het No man's land en Sphinx Lightning.

Ik vind dit album naast White Eagle, het beste album van TD. Vooral het titelnummer.
Het nummer 'Sphinx Lightning' en dan vooral het gedeelte met de uptempo sequencer, is vroeger door Jeroen van Inkel gebruikt tijdens het filenieuws op Veronica (eind jaren 80, begin jaren 90).
Daar kende ik in eerste instantie dit nummer ook van.

Hoewel ik groot Krautrock en Electronica liefhebber ben ben (was) ik niet zo bekend met Tangerine Dream. Ik had alleen het album "Phaedra" in de kast staan en dat staat goed bekend, maar ik ben er niet ondersteboven van. Na de aanschaf van de "Deutsche Elektronische Musik"-box een maand terug luister ik nu bijna alleen maar Krautrock en andere Europese avant-garde uit de jaren 70. Het nummer 'No Man's Land' van Tangerine Dream staat daarop - prima track.

Tijdens een uitstapje naar Keulen afgelopen maandag (geweldige Saturn winkel zit daar gelukkig nog!) teruggekomen met een stapeltje CD's. Waarvan 2 Tangerine Dream albums. Ik heb me laten leiden door de commentaren en sterren van MuMe (in die volgorde) en de beschikbaar heid natuurlijk, want ik denk dat "Atem" en "Zeit mij het meest zullen aanspreken.

Deze dus gekocht en ook "Underwater Sunlight". Ik moet zeggen dit is een zeer goed album. 'No Man's Land' blijkt dan nog niet eens de beste track - dat is de laatste. Met name de spanning (rafeligheid, verrassingen) spreekt me aan op dit album - iets dat ik bij TD nog wel eens mis. Maar ik zal nog meer proberen.

Weer een heerlijk album van Tangerine Dream, een wat lichtere, zoals ik ze persoonlijk graag van ze zie. Geen zwaar album, maar wel wat mysterieuzer dan bijvoorbeeld Underwater Sunlight (die ik nog steeds het beste vind van wat ik ken).

Komt vooral door "Sphinx Lightning", die een uitgesponnen, avontuurlijke en mystieke sfeer uitademt, vind ik persoonlijk.

Hoe smaken kunnen verschillen. Niet erg natuurlijk, dit houdt het interessant. Nu ik de laatste tijd weer op wat synth-klassiekers terug aan het grijpen ben, kwam onlangs deze ook weer eens in de CD-speler terecht. Een ijzersterk TD-album met een titelnummer die me nog steeds in hart en ziel weet te raken. Wat een kracht en sfeer ademt dat nummer uit, niet normaal. "Sphinx Lightning" is mijn directe 2de favoriet.

Een prima TD album. Maar ze hebben nog betere gemaakt, echt waar!

De beste jaren waren hun Virgin jaren. En dat is zo goed te horen in het nummer "Sphinx Lightning". Een oer-typisch TD nummer. Ik kan er nog steeds van genieten.

Tegen alle verwachtingen in is dit toch een mooie plaat van TD.
Ik ben normaal niet zo kapot van die 80's TD sound, maar hier is dat zeker niet storend.

Maar uiteindelijk luister ik toch vaker naar de platen uit de gouden jaren 70.