Tangerine Dream - Hyperborea (1983)

Hyperborea was mijn tweede album wat ik kocht na White Eagle. Het album Hyperborea begint met mystieke oosterse klanken, waarna een vrolijk ritme volgt met door elkaar lopende geluiden. Deze track, No Man's Land, eindigd vrij abrupt.

Met ingetogen klanken begint de titeltrack Hyperborea. De sfeer is wijds en doet mij althans denken aan dat je op een blok ijs over de Noordpool drijft. Halverwege de track vindt er een verandering plaats. Het blijft in eerste instantie ingetogen, maar langzaam maar zeker wordt er gewerkt naar een climax. Vooral het ritme gebruik is erg mooi en de gitaar van Froese mag er wezen.

Cinnamon Road is een vrolijk oosters nummer. Goed tempo in het ritme met daar over heen wijdse klanken geheel in stijl. Vergelijk het maar met een goed gebakken stuk biefstuk met daarbij een goed smakkend sausje.

Dit album blijft mystiek klinken, want het 20 minuten durende Sphinx Lightning begint ook al oosters. Na enkele seconden worden de sequencers gestart waardoor er een bolero achtige sfeer ontsaat. Dit wordt even onderbroken met wijdse klanken die je het gevoel geven dat je sfeeft. Het klinkt dromerig en is sfeervol gemaakt. Na pak en beet zes minuten worden de sequencers op een laag tempo aangezet en je voelt er komt iets aan... Het tempo wordt langzaam opgevoerd de spanning stijgt. En plots is daar het schiterende einde, het licht is gevonden.

Conclussie, met Hyperborea hebben de heren van Tangerine Dream een goede plaat gemaakt die net niet het predicaat meesterwerk verdient.