Miles Davis - We Want Miles (1981)

finally, geadd door eazyfan die me persoonlijk op de hoogte bracht

wat een geweldige plaat

miles live, miles ten voeten uit, scherp, hard, aanstekelijk, een van mile's beste werken als je het mij vraagt

jean pierre begint relaxed met een erg aanstekelijk deuntje, gevolgd door fast track, de track zegt het al,wat een energie, en vanaf dat moment kan het niet meer stuk

gitaarwerk eveneens subliem

hulde voor zon heerlijke rauwe maar oh zo frisse plaat

een must have voor de miles fan

5

Toevallig gevonden in min vaders cd-collectie, dat was alweer een tijdje geleden. Maar ik heb hem inmiddels nog een keer beluisterd en ook al ben ik geen echte Jazz-kenner kan ik toch vermelden dat dit uitstekend klinkt. Dit album is wat meer up-tempo en kent wat meer gitaar invloeden dan ander werk dat ik van Miles kende. En dat verraste mij wel in postitieve zin. 4*

De intermezzo's in 'My Man's Gone Now' waar Miles even teruggrijpt naar de originele track uit het Porgy & Bess album zijn best grappig, evenals de reactie van het publiek hierop. Aangenaam album, één van de betere uit de late periode.

Prachtig album, niet in de laatste plaats door Mike Stern en Marcus Miller

Miles kon live soms heel in zich zelf gekeerd optreden. Dat wreekte zich dan ook in het samenspel en daarmee de performance. Daar is op dit album geen sprake van. De band is een swingend funky geheel en klinkt heel open en messcherp. Alsof je er tussen staat. Ik vind dit zijn fijnste live-album met een supergitarist en dito ritmesectie als bonus.

Dit album is zonder meer goed maar ik vind Miles Davis zelf niet super in vorm, het lijkt of het trompetspel uit zijn tenen komt zo afgeknepen klinkt het soms.
Al Foster drumt erg sterk en Marcus Miller is ook goed op dreef. Stern speelt energiek maar er zit niet zo heel veel variatie in zijn spel.
Het beste live album van Miles Davis na zijn 'come-back' vind ik Live around the world.
Dat is weliswaar afkomstig van meerdere optredens maar klinkt fantastisch en ongelooflijk strak.

Dat was destijds heel vernieuwend. Tot die tijd gebruikte men voornamelijk de mond.

Dank je, weer wat nieuws geleerd!

Met: Miles Davis (trompet, keyboards); Bill Evans (sopraansax, tenorsax); Mike Stern (elektrische gitaar); Marcus Miller (elektrische bas); Al Foster (drums)

In de zomer van 1981, kort nadat hij zijn comebackplaat The Man With The Horn heeft afgemaakt, begint Davis ook weer voorzichtig met optreden. Zijn gezondheid laat nog te wensen over, en de trompettist merkt sardonisch op dat zijn platenlabel hem overal met een microfoon volgt, in de verwachting dat hij elk moment weer kan instorten.

In de voorgaande maanden heeft een nieuwe ‘working band’ vorm gekregen om hem heen. Mannen als bassist Marcus Miller leggen een wat stevigere, meer open en toegankelijke bodem neer onder de muziek, waardoor het wat minder een avantgardistische uitputtingsslag, wordt en meer een funkplaat.

Openingsnummer 'Jean Pierre', in deze versie gezien als een Miles Davis-klassieker, laat meteen het spelplezier van deze band horen. Ruim tien minuten wordt er gejamd op de melodie van een Frans slaapliedje zonder de energie en groove te verliezen. Een vroeg hoogtepunt, maar de rest van deze opnames uit New York, Boston en Shinjuku (Japan) doen daar niet veel voor onder. Prettig is ook dat het lelijke geram op de synthesizer hier niet zo overheersend is als op sommige van zijn studio-opnames van destijds.

De nog uit een persoonlijk dal krabbelende Miles Davis is nog niet de trompettist die hij ooit was (al was virtuositeit nooit per se zijn verkooppunt), en of dit nou wéér een dubbelalbum moest worden vind ik twijfelachtig. Buiten dat maakt de band op We Want Miles zodanig indruk dat ik dit wel zijn beste live-release durf te noemen sinds, minstens, Live-Evil. Dikke vier sterren.

Album had net zo goed We Want Mike! of We Want Marcus! kunnen heten want die heren stelen simpelweg de show. Heerlijke live album van een geweldige band.