Thin Lizzy - The Boys Are Back in Town (2022)

Vanavond was het grijs en bewolkt, regen dreigde op deze lentedag, 29 oktober 1978. Ik was in Sydney. Daar zag ik het concert dat Thin Lizzy gaf. Voor het eerst compleet. Ooit had ik de videoband, waarvan dit de cd-versie is, op deze 2022-editie staan echter vijf tracks meer.
Ik trof drie schijfjes aan: de documentaire Songs for While I’m Away is de eerste, de dvd van het concert de tweede en de derde is de audio-cd van het optreden.

De docu is de reden dat ik deze box The Boys Are Back in Town kocht, verleid door deze recensie; hij is inderdaad voor iedere fan van Lizzy een ‘móet-je-hebben-gezien’.
Regiseusse Emer Reynolds heeft meer aandacht voor de mens Philip Lynott. Daarmee ook voor zijn zachte en onzekere kant. Het blijkt al uit de eerste tonen, de tekst van sololied Somebody Else’s Dream, waarin hij de verscheurdheid waarin hij terecht was gekomen laat doorschemeren.
Voor het eerst krijgen we zijn liefje Gale Claydon te zien, over wie hij Look What the Wind Blew In en (waarschijnlijk) Still In love With You schreef; ook voor het eerst werkten zijn dochters Sarah en Kathleen mee. Het is indrukwekkend wat deze drie vrouwen vertellen. Idem voor zijn vrouw Caroline en nicht Monica Lynott. Oom Peter Lynott, slechts een jaar ouder dan zijn neef, vertelt hoe deze zich op school met de vuisten moest handhaven.
Voeg daaraan toe de verhalen van muziek- en andere vrienden en betrokkenen, waarbij ook het racisme waarmee Lynott werd geconfronteerd ter sprake komt, en je komt dichter dan ooit bij Philip Lynott. Mooi gefilmd bovendien.

Het concert dan. Dit volgt grotendeels de setlist van Live and Dangerous met als toevoeging Waiting for an Alibi. Ten opzichte van dat album, eerder dat jaar verschenen, was de helft van de line-up vervangen.
Brian Downey was ziek, zijn tijdelijke vervanger is Amerikaan Mark Nauseef, die fanatiek en geïnspireerd speelt, geflankeerd door maar liefst drie floortoms. In opener Jailbreak en Don’t Believe a Word slaat hij de nodige extra fills; in Still in Love with You maakt hij zijn enige fout door het laatste deel te langzaam te spelen.
Gary Moore verving de definitief vertrokken gitarist Brian Robertson en man man, wát een energie spat eraf! Robertson was geen kleintje, maar dit slaat alles. Neem bijvoorbeeld Moores solo in Warriors, de beste uitvoering die ik ken.
Ondertussen zijn Lynott en gitarist Scott Gorham in topvorm. Ook al zijn de nummers zeer bekend, het was toch weer heerlijk deze groep aan het werk te zien. Camera's filmden het concert van vele zijden, zodat een dynamische registratie is ontstaan.

De audio is verbeterd door o.a. Gorham, helemaal fijn. Kennelijk is er met het publieksgeluid gesleuteld: de aftiteling vermeldt ‘Thanks to the massed voices of Kirkmichael Village and to Ashintully Castle’. Ik heb gekoekeld: beide liggen in Schotland. Wat dát met de audio van dit concert in Sydney heeft te maken?

Ook de beeldkwaliteit is veel beter geworden, zelfs als je het concert op beamer kijkt: verdwenen zijn de irritante tv-strepen die ik mij van de videoband herinner. De vijf toegevoegde tracks zijn minder qua beeldkwaliteit: ze zijn vager en bevatten een rode gloed, maar doen qua audio niet voor de rest onder.
Het volgepakte veld voor het Opera House had een prima tijd. Het staat zo vol, dat je je bijna afvraagt of er nog mensen in de stad waren. Leuk detail: uit de aftiteling blijkt dat één van de cameramannen naar de naam Gary Moore luisterde.

Een waardevolle aanvulling voor hen die Thin Lizzy een warm hart toedragen.