John Fullbright - The Liar (2022)

Heb het album nu enkele keren beluisterd. Wat een tegenvaller. Ik vroeg mij vaak af waarom John na zijn prachtige Songs uit 2014 niet met iets nieuws kwam. Het antwoord (met Liar) is nu duidelijk.

Hij heeft gewoon zijn kruit verschoten en kampt met 'artistieke droogte'. Dit in schrille tegenstelling tot een Ryan Adams, die dit jaar maar liefst 4 (!) albums uitbrengt (en het jaar is nog niet eens voorbij). Die heeft juist een fors overschot aan inspiratie, maar ontbeert het aan een kritische houding ten aanzien van zijn werk. Van hemzelf, maar ook van zijn omgeving.

Wat Liar betreft: ook ik kan me op hoofdlijnen vinden in de recensie van Rein van den Berg. Met mijn kanttekening dat Rein en Lura nog vrij mild zijn. Want op dit album staan best een paar aardige, maar niet bijzondere songs. Maar er staan ook veel domme stampnummers op. Zoals bijvoorbeeld Social Skills; zeg nou zelf, zo'n nummer haalt het gemiddelde niveau van dit album toch flink omlaag.

Haha, 'artistieke droogte'... De man levert een kandidaat album van het jaar af en zijn nieuwe kunstwerkje wordt even weggezet als onmiskenbaar misbaksel. Het is als bij de topsporter die het ene jaar wereldkampioen wordt en de jaren erna nauwelijks waardering krijgt voor het behalen van een van de andere podiumplekken. Natuurlijk kan dit album niet tippen aan Songs, maar het is niettemin een zeer aangename uitbreiding van Fullbrights toch al niet zo omvangrijke oeuvre en dat die even op zich heeft laten wachten mag de pret niet drukken. Niet alle nummers zullen in mijn favorietenlijstje belanden (zoals bij het voorgaande album), maar de meeste zijn Fullbrightiaans goed en dat zijn naam in dezen synoniem is voor de buitencategorie is met dit album niet veranderd.