The Mars Volta - The Mars Volta (2022)

Wtf? Ze leven nog?

Waar komt de info van dit album eigelijk vandaan? Ik ben al een paar dagen op zoek naar meer info maar kan weinig vinden.

Op de 2 singles na uiteraard.

Afgelopen vrijdag kwam Amazon.fr met alle gegevens naar buiten. Dit was duidelijk niet de bedoeling en Amazon heeft dit na een paar uur alweer offline gehaald. De artwork, tracklist, releasedatum en recordlabel gegevens waren dus open en bloot kenbaar gemaakt. Een typisch geval van foei, nooit meer doen!!

Hopelijk wordt dit door de band zelf alsnog deze week naar buiten gebracht voor iedereen. Met gelijk de pre-orders hopelijk!

De derde single Vigil is nu ook uit. Tevens zijn ook de pre-orders van start gegaan vandaag.

Wordt zo te zien hun kortste album tot nu toe, Qobuz geeft een tijd aan van 44 min.

Klopt, en een van hun mindere harde maar desondanks niet minder goed die eerste tracks. Best onder de indruk van hoe goed het nog in elkaar zit.
Ze zijn vast heel veel bandleden in die tien jaar kwijt geraakt.

Iemand die de kubus gaat pre-orderen?

De singles klinken opvallend poppy, zelfs in vergelijking met Noctourniquet. Graveyard Love doet het hier voorlopig het beste.

Het ziet er naar uit dat het eens zo eigenzinnige The Mars Volta is veranderd in een slappe beats & bliebjes popgroep gecompleteerd door quasi-sentimentele jankzang. Octahedron en Nontourniquet waren natuurlijk al iets lichter van aard maar hadden nog altijd die heerlijke Mars Volta-stempel. Dat is op de drie nummers die nu losgelaten zijn echt helemaal weg. Rolf Sanchez en Jody Bernal zijn niet ver weg meer.

Het kan altijd nog alle kanten op. Maar de eerste voortekenen van de plaat zijn nog slechter te hachelen dan tien minuten TV Oranje. Dit is wellicht leuk voor wie de Tros Muziekfeest zomerspecial vanuit Alicante een warm hart toedraagt maar ik geef deze kelk graag even door.

Ik vind beide singles heel tof maar bij mij is Blacklight Shine toch wel de favoriet. Top nummer. Een van de betere van de band!

Album nu twee keer beluisterd en ga 'm waarschijnlijk weinig draaibeurten geven. Had erg hoge verwachtingen tot het bekend werd dat het een soort pop album werd, korte speelduur beloofde ook al niet veel goeds. Wordt nergens echt spannend en als er iets gebeurd dan duurt het niet langer dan 5 seconde. Niet verwacht dat ik dit zou typen over een TMV album maar t klinkt gewoon saai.

Klopt. Hoe snel kan een enthousiast gevoel gekelderd worden? Ik vind het persoonlijk belangrijk dat artiesten kunnen evolueren maar dit... Een nummer als Vigil, pak daar na 10 jaar eens mee uit zeg. Zonde.
EDIT: hierna nog eens DITC opgelegd. Damn.

Precies dit!

Bijzonder altijd, hoe smaken kunnen verschillen. Ik volg de band al sinds het begin, maar vond eigenlijk elk album nooit consistent genoeg. Soms waren ze absoluut geniaal om vervolgens de plank volledig mis te slaan. Dit gold overigens ook voor de productie/mix op de albums. Desondanks heb ik ze altijd bewonderd om hun lef en hun originaliteit.

Nu ik vandaag hun laatste album beluisterde, had ik eindelijk het gevoel dat er consistentie was! Goed in elkaar stekende songs met een perfecte productie/mix! Nergens vliegt Omar Rodríguez-López uit de bocht, zoals dit op al hun eerdere werk wel gebeurde, waardoor het absolute chaos werd. Voor mij hoefde dat nooit zo. Deze plaat verrast me en ga ik nog veel opzetten! Pop? Wellicht, maar het is nog steeds onmiskenbaar The Mars Volta, dus origineel en gewaagd. Hulde!

Ik mag het ook beter dan heel wat anderen hier. Vooral in het tweede deel van het album volgen uitstekende nummers elkaar op.
Mis ik de chaos van vroeger? Misschien wel. Is het een interessant album? Absoluut.

Al met de singles was heel duidelijk dat ze geen gekende weg in zouden slaan. Een uitdaging voor elk liefhebber van de oude albums, lijkt me toch.
Ik zal deze met plezier draaien de komende weken.

Dat het veel minder is dan het vorig werk heeft niet zo zeer te maken met de koerswijziging van deze band maar meer omdat ik in elk nummer geen sfeer voel of goede songwriting hoor. De eerste twee singles vind ik erg goed maar hoor op de rest van de plaat daar amper wat van terug helaas. Deze plaat zal ongetwijfeld een keer op z’n plek vallen maar ik vrees dat ik niet het geduld heb om deze plaat meer luisterbeurten te geven.

Ik lees veel rondom deze plaat dat luisteraars het een enorme koerswijziging vinden. Sterker nog, dit zou niet eens onder de naam The Mars Volta uitgebracht mochten worden en een zijproject moeten zijn van Omar en Cedric. Met beide observaties ben ik het compleet niet eens.

Dit album vind ik een volstrekt logische opvolger van Noctourniquet. Vanaf Octahedron is The Mars Volta al bezig geweest met het terugschroeven van de elektrische en chaotische elementen van hun sound, waarbij elektronische instrumentatie en minder ''warrige'' songwriting een grotere rol ging spelen, vooral op Noctourniquet.

Ook vind ik dit album nog volop The Mars Volta, waarin Omar Rodríguez-López creativiteit toont in zijn gitaarspel, Cedric Bixler-Zavala experimenteert met zijn zanglijnen en de grooves kronkelend, gelaagd en funky zijn. Deze aspecten werden eerst alleen geuit in vrij grote gebaren en gigantische ambitie, en nu in subtiliteit en ''to the point''-songs. Cedric zingt prachtige weemoedige zanglijnen op tracks als Vigil en Cerulea, Omar speelt smaakvol met verschillende effecten en legt lagen ingenieus over elkaar, en de bas- en drumpartijen zijn meesterlijk in elkaar verstrengeld en vullen elkaar constant aan. Het is complex, maar op een sluipende manier.

The Mars Volta is nog steeds prog, maar dan progressieve pop met een sterke melancholische elektronische ondertoon en nog een vleugje jaren '70-rock. Ik vind het een heerlijke plaat, en het wordt op zijn minst 4* voor mij, maar ik vind hem per luisterbeurt beter worden.

'De-loused...' vond ik een tijdje erg goed, maar raakte het beu (vooral de zang). 'Frances...' heb ik nog es zonder veel succes geprobeerd. Jouw review / heldere betoog haalt me over eens aan dit werkje te gaan snuffelen, Don Cappuccino. We gaan het meemaken...

Dankzij deze zin ga ik hem zéker nog een paar luisterbeurten geven. Hopelijk groeit hij bij mij en kan ik ook richting de 4* gaan.

Ik heb deze dit weekend nog driemaal beluisterd. Het valt niet bij mij. Ik vind het gemakzuchtig en hoor weinig ingenieus, noch in de zang en instrumentatie en al helemaal niet in het gitaarwerk. Het doet me wat denken aan de laatste Tool: ik voel me als een visser die tevergeefs wacht op de vis die toch maar niet wil bijten.

Minder spastisch dan ik zou willen maar het valt me nog niet tegen...Palm Full of Crux is een prachtig popliedje

Mijn vrees van enkele weken geleden is bevestigd: The Mars Volta komt in de volgeplaste vijvertjes vissen van de dienaren van de gelikte zeurkousenpop waar zo nu en dan lichte invloeden uit de oorsprong doorheen gefietst worden. Geen idee wat de heren hiermee willen bereiken. Was het altijd al een droom geweest om dit te doen? Of zijn ze toe aan een leven op een podium waar het dagelijks slipjes regent?
Ik word hier in elk geval net zo moe van als van de laatste Steven Wilson die ook zo nodig van die bliepjespop moest maken van zichzelf.
Eén lichtpuntje is er wel - Graveyard Love is een mooie donkere ballade. De rest is erg moeilijk om uit te zitten. De voorzichtige gitaarpartijtjes die teveel naar de zijkanten van je stereospectrum worden gedrukt, bieden wat hoop voor een eventuele vlammende live performance. Maar ik vrees dat het de bedoeling is om de eigenzinnigheid vooral in de marge plaats te laten vinden. Het wordt voor mij denk ik wachten op de volgende retrorevival zodat we weer mogen genieten van de springerige variant van deze ooit unieke band.

Ik verwijs je door naar de drie albums van black midi.

Ze hebben inderdaad altijd al gezegd ooit eens een popalbum te maken.

Gedurfde stap, die me alleen al daarom meer boeit dan alles na Frances the Mute. Maar dat betekent nog niet dat het goed is. De liedjes zijn aardig, maar de uitvoering heeft wel erg weinig vlees op de botten. Ik had liever de sterkste 5 tot 6 nummers op EP-format gehoord. Deze band begon ooit erg veelbelovend, maar alleen het debuut blijft voor mij essentieel.

Van een verrassing gesproken. 10 jaar na hun split is daar ineens toch opnieuw een The Mars Volta-album. Het ziet er met zijn vlakke gouden artwork al helemaal niet uit als een vroegere The Mars Volta. Maar het klinkt effenaf fantastisch. Er is nog een bijkomende maar: wat je krijgt is een qua toegankelijkheid ongelooflijk radicale stijlbreuk met alles wat ooit aan dit nu ook simpelweg titelloze album voorafging. "Dacht je, aldus Cedric Bixler-Zavala en Omar Rodriguez-López zelf, we zijn beiden zevenenveertig, dat we onze oude shit gewoon verder gingen meesleuren als een te klein geworden oud t-shirt uit onze jonge jaren?" Wat hier nu uit onze speakers komt is niet minder dan een totale heruitvinding. Plots staan ze in plaats van als punkers of proggers alsjeblieft als volleerde poprockers onweerstaanbaar te blinken met glanzend gestroomlijnde muziek vol soepele, echte melodieën en keurige arrangementen, met warme soul, met een sound die nu wel mijlenver afstaat van The Mars Volta of At the Drive-In. De vocals komen nu van een frontman, dezelfde Cedric Bixler-Zavala, die zich in plaats van als constante schreeuwboei van toen nu als een echte zanger etaleert, die kundig variatie legt in zijn stembereik, van de lagere tot in de vooral hoge registers. Helemaal weg alle extravagante proggy doolhoofconstructies van voorheen. Op de plaat staan zomaar even veertien hoogstens vierminutensongs, geschreven in het post-Trump-tijdperk, waardoorheen heel zelfbewust een Mexicaanse en vooral Puertoricaanse wind waait.

Dit was eerst en vooral een Bixler-Zavala-therapieplaat. Veel van de lyrics gaan over zijn eenzaamheid, bitterheid, paranoia en wrok en ze zijn voor een groot stuk geïnspireerd op zijn recente persoonlijke wedervaren in de Scientology Kerk, toetreding die in 2012 overigens ook leidde tot de breuk met jeugdvriend Omar Rodriguez-López. Een heus #Me Too-schandaal in die Kerk, waar Cedric's vrouw onmiddellijk bij betrokken was en dat nog steeds zijn juridisch beslag niet kent, maakt van Cedric nu integendeel een groot criticus van Scientology. Positieve kant van de story, de banden binnen The Mars Volta werden alweer aangehaald en Omar bood zijn vriend zelfs het muzikale klankbord aan voor zijn verwerkingsproces en zijn meest directe lyrics ooit.

De naamloze plaat ademt tegelijk nog meer dan vroeger de Puertoricaanse roots van Omar Rodriguez-López en de Mexicaanse van Bixler-Zavala. Bekijk daarom zeker ook de schitterende video's in prachtig zwartwit van hoogtepunt 'Blacklight Shine', van de stuiterend ritmische synthsong 'Graveyard Love' en van het pakkende 'Vigil'. Ze leggen alle de Puertoricaanse ziel, de waardigheid en levensdrift van zijn bewoners bloot tegen een achtergrond vaak van verval en door kolonialisme veroorzaakte verpaupering. De essentiële elfminutenvideo met de wervelende energie van 'Blacklight Shine' is zelfs regelrechte ode aan Puerto Rico, met zijn tweederde aan toegevoegde beelden. Een krachtige performance van de bomba-dansers spat van het scherm als symbool van het gevecht voor behoud van culturele eigenheid. De er op latinpercussie doorgejaagde rocksong die er gewoon tussenin geplakt zit vertolkt dan met melodieuze zangerigheid de wraakfantasieën van Cedric-Zavala.

Toch is er weinig of niks schurends of provocerends aan deze plaat. 'Shore Story' is pure sensuele r&b en soul met verwijzing naar Cedric's rechtsprocedures en de sfeer van stalking en intimidatie. In de mooi gelaagde triphop van 'Blank Condolences' klinkt ook muzikaal vernuft à la Steely Dan door. De ballade 'Vigil' zweemt groots naar de eightiessound van Peter Gabriel's 'So'. 'Que Dios Te Maldiga Mi Corazon', met z'n spaanstalige vocals en z'n Caribische drukke percussie, is zo latin of tango als wat.

En ballades. De gelatenheid van ballade 'Cerulea' wordt slechts eenmaal doorbroken met een over de neerslachtigheid van Bixler-Zavala zwevende gitaarsolo op het einde. 'Palm Full of Crux' klinkt tragisch, een spookachtige folkballade inclusief met zwevende dwarsfluiten, piano en blazers. Bixler-Zavala's tribute aan zijn overleden compagnon de route Jerely Michael Ward.
Ook het pakkend klagend Tourmaline' is ingetogen akoestische folk op chilly jazzdrumritmes en met weer die magische dwarsfluiten. Het trauma binnenin 'Flash Burns from Flashbacks' resoneert sterk in zijn opwindend filmische verpakking.

Een stuk meer power legden ze in het catchy 'No Case Gain', een stuwende, hyperactieve poprocker. Evenzo in 'Equus 3', een kort hypnotiserend Volta-prognummer dat ook heel wat jazzpianonoten uitstrooit in het slot. 'Collapsable shoulders' is broeierige elektronica die uitmondt in Cedric's als in een mantra huilend herhalend "leave no man behind". Het finale 'The Requisition' is dan het meest elektrische nummer van de plaat met nog de meeste reminiscenties naar de oude The Mars Volta.

Maar dit moet dus toch zowat de transformatie van het jaar zijn. Al zijn ze natuurlijk niet aan hun proefstuk toe - er werd ooit al geswitcht weg van het oorspronkelijke At The Drive-In naar de prog van The Mars Volta - maar dit is toch echt heel andere koek, als wilden ze wel geavanceerd blijven klinken, maar toch heropstarten met een volledig schone lei. De wilde kapsels zijn met deze open plaat ook figuurlijk meteen uit het beeld verdwenen. Benieuwd hoe de fans dit poppy geluid zullen aannemen. Weerklinken er daar zelfs geen schelle falsetjes als zijn de Bee Gees mee op de afspraak? Zal de buitenwacht de nieuwe The Mars Volta vlakaf als verraad verguizen en daarmee zoals zo dikwijls bepalen waar een band ondanks zijn evolutie mag staan? Of zal ook dit nieuwe geluid en de schoonheid ervan worden omarmd, omdat hetzelfde grote talent en bevlogenheid van de band nog maar eens bevestigt dat hier een even pure The Mars Volta als voorheen staat? Een The Mars Volta nieuwe stijl die bovendien direct in staat blijkt om een prachtige niet voor de hand liggende rootsplaat af te leveren, tegelijk eentje met enorm veel diepgang. Om zoiets te ontdekken vallen mogelijks alle stukjes niet direct en dus maar helemaal op het einde volledig op hun plaats. Mijn meer dan goedkeurende zegen hebben ze in alle geval hier al.

Mijn eerste indruk was in overeenstemming met het gemiddelde alhier. Maar mijn eerste indruk van Frances the Mute was destijds ook niet al te best met die vage soundscapes in Cassandra Gemini. Later bleek dat juist mijn favoriete nummer te zijn. Ik moet een TMV album altijd even goed laten bezinken.

Gelukkig las ik een aantal zeer positieve reviews van de pers. Ik heb het album dan toch maar regelmatig opgezet afgelopen dagen. Mijn vriendin (totaal geen liefhebber van TMV of rock in zijn algemeenheid) zei zomaar in de auto, “hey, dit vind ik een leuk nummer”. Volgens mij was dat terwijl Vigil op stond. Zij luistert echt onbevooroordeeld omdat ze überhaupt geen idee heeft wie The Mars Volta zijn. Ik luister toch met bepaalde verwachtingen, al weet ik door het solo werk en alle zijprojecten van Omar dat je van alles kan verwachten (zoals albums met alleen maar zware dronegeluiden of Latijns-Amerikaanse folklore liedjes enkel begeleid op akoestische gitaar).

Toch had ik het idee dat voor The Mars Volta altijd de progrock nummers bewaard zouden worden. Dat blijkt nu dus niet het geval en eigenlijk kan ik dat alleen maar waarderen.

Maar is het nu een goed album geworden? Jazeker, zoveel kan ik nu al zeggen maar precies hoe goed weet ik nog niet. De komende tijd zal ik het album nog vaak opzetten en later mijn oordeel vellen.

Vorige zaterdag zelfs voor het eerst eens een vóllédig TMF-album kunnen opzetten in de achtergrond van een romantisch etentje.

Dit moet wel een van de meest getroebleerde gemiddeldes zijn die ik de laatste tijd bij een album langs heb zien komen. De trouwe Mars Volta fan verafschuwt dit album over het algemeen (met uitzonderingen natuurlijk) en waarschijnlijk leren te weinig mensen die dit tof zouden kunnen vinden het album kennen. Het is geen album zonder minpunten en een paar (zwakkere) nummers minder had het album goed gedaan denk ik. Toch hebben ze echt wel catchy nummers met goede refreinen weten te creëren. Het flowt lekker en vooralsnog verdient dit album voor mij een goede 3,5!

Ik heb ook het idee dat in de tienjarige tussenperiode het beeld dat is overgebleven van The Mars Volta vooral die is van de wilde moderne progrockband, en daardoor lijkt een groot gedeelte van de luisteraars dit als een gigantische koerswijziging te zien, losstaand van of de plaat je bevalt of niet. Dat is maar een aspect van de discografie, en daarmee doe je ze zwaar tekort. Je hebt op Frances the Mute al "ballads" als The Widow, zelfs de dollemansrit genaamd The Bedlam in Goliath heeft melancholische rustige tracks, en vanaf Octahedron gaan ze de overhand nemen met bijvoorbeeld Since We've Been Wrong.