Adamo - d'Amour (1997)

Een meer dan uitstekende compilatie voor de Belgische markt, met daarop alle 24 nummers die van dit wonderkind tussen 1963 en 1968 in de Nederlandse en Belgische hitparades verschenen. Na 1968 was het met het hitsucces geheel en al gedaan, maar toen zal Adamo zijn schaapjes al op het droge hebben gehad, want op de Wikipedia-lijst van bestverkopende Belgische artiesten staat hij met 80 à 90 miljoen verkochte platen afgetekend op de eerste plaats, vèr voor de mij totaal onbekende Frédéric François (35 miljoen), Jacques Brel (25) en, geloof het of niet, 2 Unlimited (20).
        In Nederland had hij slechts een bescheiden zevental top-10-hits (inclusief één nummer 1, Vous permettez Monsieur?), maar in België scoorde hij maar liefst zeventien top-10-hits, waarvan tussen februari 1963 en oktober 1964 vijf nummers 1 – ongelooflijke cijfers die in Engelstalige landen alleen maar voor Elvis en de Beatles weggelegd zijn. En dan te bedenken dat hij volgens het boekje bij de CD al deze nummers zèlf heeft geschreven, zonder hulp van producers, collega's of professionele songschrijvers. Eerlijk is eerlijk, dat verklaart tegelijkertijd ook wel waarom al deze chansons soms een beetje "samey" klinken: romantische liedjes van 3 minuten over al dan niet verloren liefdes of jeugdherinneringen met hier en daar de wind of een traan, in vriendelijke arrangementen met wat strijkers en een enkele akoestische gitaar of een Hammond-orgel, alles gezongen met die unieke licht hese stem waaruit altijd een onbestemd verlangen spreekt. Voor wie overgevoelig voor jeugdige romantiek is zal deze compilatie een hele zit zijn, maar voor mij staan er genoeg hoogtepunten op om er van a tot z van te genieten, het melancholische Quand les roses voorop.
        Salvatore Adamo leeft nog steeds (op het moment van schrijven is hij 78 jaar), en aan zijn naar het schijnt zeer trouwe publiek zal hij in de loop der decennia ongetwijfeld nog vele albums en concertkaartjes hebben weten te slijten. Déze compilatie geeft in ieder geval een mooi overzicht van de jaren waarin hij zo'n beetje àlle Belgische huiskamers toch wel bereikt moet hebben.
        Het boekje bij de box bevat overigens alleen wat lovende opmerkingen van collega's (niet de minsten: George Brassens, Arno, Brel, Toots Thielemans en Charles Trénet) plus een kort overzicht van titels en jaartallen, dus dat stelt niet veel voor, maar het gaat uiteindelijk om de opnames, en die zijn goed en helder (en bestaan bovendien gelukkig enkel uit enregistrements originaux). Het meest opvallende aan de verpakking is echter de tracklisting, of liever gezegd de volgorde waarin de nummers op de CD's staan. Je kunt je voorstellen dat zo'n compilatie begint met de grootste hits, of dat hij chronologisch geordend is, of dat de samenstellers door middel van een zorgvuldige afwisseling een soort verhaal proberen te vertellen, maar wat ze bij het bepalen van de volgorde bij déze compilatie bezield heeft...

Na het herlezen van mijn vorige bericht (een goede gewoonte in de nuchtere ochtenduren) besef ik dat ik misschien toch wat te kort door de bocht ben geweest met mijn omschrijving "romantische liedjes van 3 minuten over al dan niet verloren liefdes of jeugdherinneringen met hier en daar de wind of een traan". Ontegenzeggelijk gaan de meeste van Adamo's teksten over voornoemde onderwerpen, maar daarnaast zitten er ook diverse geestige verhaaltjes tussen (bijvoorbeeld Le barbu sans barbe over de zwerver die niet alleen de kleren maar ook de echtgenote van de verteller inpikt, of A vot' bon coeur over de jongen die op weg naar zijn meisje van niemand een lift krijgt), en andere nummers hebben ook een vrij serieuze insteek (Comme toujours over de waarde van vriendschappen van vroeger, Le néon over het deprimerende effect van de grote stad, Pauvre Verlaine over de gelijknamige dichter, en C'est ma vie, een soort My way-lite dat voor Adamo –of de samenstellers– kennelijk zóveel betekende dat het eerste couplet en het refrein van de tekst zijn afgedrukt op de eerste pagina van het boekje bij de CD).
        Het meest opmerkelijke serieuze nummer is echter Inch' Allah, dat Adamo in oktober 1966 schreef tijdens een bezoek aan Jeruzalem, maar dat acht maanden later bij het uitbreken van de Zesdaagse Oorlog tussen Israël en haar buurlanden opeens een geheel nieuwe dimensie kreeg. Het nummer leverde direct ook een flinke controverse op, want in de Arabische landen werd het geweerd van de radio, terwijl het in Israël als een strijdlied werd gezien en gewaardeerd. In 1993 herschreef Adamo voor een nieuwe versie een aantal regels, zodat de nadruk meer kwam te liggen op de wederzijdse slachtoffers en er uit het geheel meer een oproep tot vrede sprak, maar déze compilatie bevat nog de originele versie. Zie Musée SACEM : exposition "Inch Allah" de Salvatore Adamo voor een aardig interview met Adamo over dit nummer (Nederlandse vertaling aanwezig).