Grateful Dead - Lyceum Theatre, London, England 5/26/72 (2022)

Maakte uiteraard al deel uit van Europe 72 the complete recordings.

De rest van de concerten in London (3 stuks) zijn, met dit concert ook te verkrijgen als limited edition LP box.

Het jaar 2022 staat volledig in het teken voor de Europe 72 tour van de Grateful Dead. Niet zo verwonderlijk aangezien het exact 50 jaar geleden is dat de band één van hun meest gelauwerde tours begon en het is ook gewoon een tour waar veel materiaal van beschikbaar is. Dat resulteert in een Grateful Dead at the Movies (die jammer genoeg geen volledig concert was deze keer) en een volledig seizoen van de podcast The Grateful Deadcast dat in het teken staat van die tour. Uiteraard hoort daar ook nog eens een aparte release bij en de keuze is gevallen op 26 mei 1972.

Een concert dat al eens eerder werd uitgebracht in zijn volledigheid als onderdeel van de monumentale Europe 72: The Complete Recordings boxset, maar die is simpelweg te prijzig voor een gewone sterveling zoals ik. Iets minder prijzig is de Lyceum '72: The Complete Recordings boxset die de 4 shows in het Lyceum Theatre bevat, maar ook dat is geen goedkope keuze. Een aantal nummers van dit concert waren trouwens ook reeds te vinden op het Europe '72 verzamelalbum uit 1972, maar daar ging het dan weer om lichtjes bewerkte versies (een aantal overdubs + het knippen van het lawaai van het publiek) waardoor ik het an sich wel een fijne release vind. Het is bovendien de laatste show van deze tour en het was natuurlijk ook de laatste tour met Ron ‘Pigpen’ McKernan in de gelederen aangezien die reeds in 1973 zou overleden. Niet het laatste concert waarop hij meespeelde trouwens, dat was 17 juni 1972. Een lange aanloop dus om aan te geven dat dit a) een redelijk historisch document is en b) dat het een leuke release is om 50 jaar Europe 72 te vieren. Het probleem (en nu komt de aap uit de mouw) is dat ik niet meteen enorm warm loop voor deze periode. Ik hoor de kwaliteit, ik zie een setlist met geweldige nummers en toch pakt het me niet volledig. Als ik dit dan vergelijk met bijvoorbeeld de show van bijna exact 3 maanden later (25 augustus 1972 in het Berkeley Community Theatre), dan hoor ik daar gewoon een compleet andere band en één die me wel vanaf de eerste moment bij mijn strot pakt.

Hugo Claus, een Vlaamse schrijver die ook een paar uitstekende films heeft geregisseerd, zei ooit: een slechte film maken is nog altijd beter dan geen film maken. Een leuze die ik zelf ook wel eens regelmatig parafraseer en die eigenlijk ook voor de Grateful Dead past: een slecht Grateful Dead concert is nog altijd beter dan geen Grateful Dead concert. Pigpen klinkt erg helder, maar zijn Two Souls haalt de schwung wat uit het concert en het duurt even vooraleer de heren (en dame) die terugvinden. Laat Ik echter ook wel even duidelijk zijn, dit is absoluut geen slechte show en de Dead hebben absoluut slechtere concerten gespeeld. Het is misschien net het feit dat dit degelijk is zonder echte uitschieters dat ervoor zorgt dat ik andere shows prefereer. Het is vooral de historische context die me hier eigenlijk nog het meeste pakt. Een show ook waar logischerwijs een aantal nummers zoals Mr. Charlie voor de laatste keer worden gespeeld.

Er zijn nog veel shows te horen uit de fameuze Europe 72 tour (ik heb momenteel enkel nog maar deze, Beat Club in Duitsland en Rheinhalle in Duitsland gereviewed), maar deze hoort voor nu toch onderaan. Sowieso volgende keer nog eens zo’n volbloed Keith & Donna-show eruit kiezen, dat blijft samen met de Mydland era toch mijn favoriete periode.