John Legend - LEGEND (2022)

LEGEND is behoorlijk lang met 24 nummers en biedt vriendelijke soul volgens het John Legend boekje. Het doet me vaak denken aan Pharrell, zeker bij de vrolijke uptempo nummers en daar staan er aardig wat van op dit album.

Veel gastartiesten om de nummers van wat pit te voorzien. Allemaal prima, redelijk veilig en je kan je er geen buil aan vallen. Hij houdt de vaart er wel in met zoveel nummers moet ik zeggen, alleen is het haast onvermijdelijk dat de vermoeidheid er een beetje in sluipt bij deze luisteraar. Toch vind ik het een lekker album.

En wat doet Love met Jazmine Sullivan me toch aan Prince denken!

Op het moment dat een artiest zijn nieuwe album als titel zijn 'achternaam' meegeeft, dan weet je wel zo'n beetje hoe het zat met de inspiratie. Na twee aardige eerste albums is John Legend nooit meer uit het dal der middelmatigheid geklommen. Zo ook met dit nieuwe album. Aardige nummers wisselen elkaar af met matige nummers, en de gastrappers voelen misplaatst aan op dit veel te lange album.

In OOR een positieve recensie en hier wisselende geluiden. Uiteindelijk dan toch benieuwd wat ik er dan zelf van vindt. Ik twijfelde of ik er überhaupt aan zou beginnen.

En inmiddels een eerste luisterbeurt. Dit doet mij niet veel en laat ik aan mij voorbij gaan verder.

Je schrijft het correct hoor, daar niet van. Maar mijn brein heeft bij voortduring de neiging om het woord te lezen als 'gas-trappers'

Verder ben ik het met je eens. Zijn eerste twee albums waren verfrissend, maar bij Evolver sloeg de saaiheid en voorspelbaarheid al toe. Ook omdat John Legend vanaf dat album meer de hiphip-richting op ging, minder onderscheidend werd en in toenemende mate gebruik maakte van - daar heb je ze weer - gastrappers. Het zijn er op dit lange album zo te zien wel erg veel. Je recensie steunt mij in mijn overweging om dit album bij voorbaat links te laten liggen.

Zelfde hier, ik dacht dat hij doelde op nummers met een wat vlotter tempo, waar het gas als het ware wat meer wordt ingetrapt

Aardige - d'r zijn er meer van dat soort: bommel-ding, pijpe-tuitje, hye-navel - en nog een aantal (die me even ontschoten zijn); kan je manipuleren door eerst woorden met een vergelijkbare klemtoon voor te leggen en dan deze: bom-melding, pijp-etuitje, hyena-vel.
Vroeger - voor de spellingshervorming (pannekoek >> pannenkoek) onze taal teisterde, schreef je gast-rappers en ook lease-contract; sindsdien hoeft dat blijkbaar niet meer.

Die staat in de boekenkast in Huize Graf: Heer Ollie en een Bommelding - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Ik ben het wel eens met de commentaren.

John Legend is puur qua zangkwaliteiten misschien wel mijn favoriete zanger maar als ik eerlijk ben grijp ik ook enkel terug naar zijn eerste twee soloalbums. LEGEND is alweer zijn achtste album en zijn eerste dubbelaar.

Het feit dat dit een dubbelalbum is doet dit project niet ten goede. Het luistert zoals zijn voorgaande albums allemaal wel lekker weg maar nergens grijpt het me vast noch nodigt het me uit om deze LP nogmaals op te zetten. LEGEND ligt prima in het verlengde van zijn voorgaande albums al gaat deze net wat te lang door.

Als achtergrondmuziek is het prima en de stem van John Legend blijft goud maar wat mis ik de dagen van Get Lifted en Once Again!
Mooie R&B/Soul-muziek maar vooral Legend op automatische piloot met een generieke sound.

3,5*

Nieuwe plaat van John Legend, dat vind ik altijd interessant. Het is natuurlijk vrij makkelijke muziek wat hij altijd maakt, maar daar is helemaal niks mis mee op zijn tijd. Daarnaast heeft hij het niveau van de album Get Lifted en Once Again nooit meer gehaald, maar al zijn album bevatten weer fijne nummers. Dit album is ook meteen een dubbelalbum en daar ligt misschien ook wel meteen de crux van dit LEGEND. Het is namelijk wat te lang, zo’n dubbelalbum. Qua stijlen zit er van alles in. Aan de ene kant kiest hij voor meer poppy en disco-achtige songs, maar ook die typische John Legend ballads ontbreken niet. Die meer uptempo nummers zijn wat platgeproduceerd, wat mij wat minder doet. De ballads vind ik juist wat fijner. De meest opzienbarende nummers op dit album zijn voor mij Dope (klein feestje), Strawberry Blush (zeer comfortabel), Love (een aardig duet), One Last Dance (fijne Legend song), Memories (best lekker), I Don’t You Like I Used To (sterke ballad). Pak deze nummers en nog een paar aardige songs en hij had een prima enkele plaat gehad. Dit is als dubbelalbum gewoon teveel van het goede.

Hij wil teveel op dit album. Van gladde radiovriendelijke R&B tot hippe popmuziek en hij flirt zelf wat met trap. Ondertussen probeert hij ook bij zijn leest te blijven. Helaas liggen niet alle genres hem even goed. Soms herken ik zijn stem bijna niet, terwijl dat juist zijn kracht is. Dat er een handjevol goede nummers overblijft bij een dubbelalbum van bijna 1,5 uur is veelzeggend. Gelukkig staat er in ieder geval één prachtig typisch John Legend-nummer op: One Last Dance.