John Legend - LEGEND (2022)

Ik ben het wel eens met de commentaren.

John Legend is puur qua zangkwaliteiten misschien wel mijn favoriete zanger maar als ik eerlijk ben grijp ik ook enkel terug naar zijn eerste twee soloalbums. LEGEND is alweer zijn achtste album en zijn eerste dubbelaar.

Het feit dat dit een dubbelalbum is doet dit project niet ten goede. Het luistert zoals zijn voorgaande albums allemaal wel lekker weg maar nergens grijpt het me vast noch nodigt het me uit om deze LP nogmaals op te zetten. LEGEND ligt prima in het verlengde van zijn voorgaande albums al gaat deze net wat te lang door.

Als achtergrondmuziek is het prima en de stem van John Legend blijft goud maar wat mis ik de dagen van Get Lifted en Once Again!
Mooie R&B/Soul-muziek maar vooral Legend op automatische piloot met een generieke sound.

3,5*

Nieuwe plaat van John Legend, dat vind ik altijd interessant. Het is natuurlijk vrij makkelijke muziek wat hij altijd maakt, maar daar is helemaal niks mis mee op zijn tijd. Daarnaast heeft hij het niveau van de album Get Lifted en Once Again nooit meer gehaald, maar al zijn album bevatten weer fijne nummers. Dit album is ook meteen een dubbelalbum en daar ligt misschien ook wel meteen de crux van dit LEGEND. Het is namelijk wat te lang, zo’n dubbelalbum. Qua stijlen zit er van alles in. Aan de ene kant kiest hij voor meer poppy en disco-achtige songs, maar ook die typische John Legend ballads ontbreken niet. Die meer uptempo nummers zijn wat platgeproduceerd, wat mij wat minder doet. De ballads vind ik juist wat fijner. De meest opzienbarende nummers op dit album zijn voor mij Dope (klein feestje), Strawberry Blush (zeer comfortabel), Love (een aardig duet), One Last Dance (fijne Legend song), Memories (best lekker), I Don’t You Like I Used To (sterke ballad). Pak deze nummers en nog een paar aardige songs en hij had een prima enkele plaat gehad. Dit is als dubbelalbum gewoon teveel van het goede.