menu

Broken Bells - Into the Blue (2022)

mijn stem
3,67 (32)
32 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Century

  1. Into the Blue (5:33)
  2. We're Not in Orbit Yet… (5:10)
  3. Invisible Exit (2:33)
  4. Love on the Run (7:03)
  5. One Night (3:49)
  6. Saturdays (3:07)
  7. Forgotten Boy (3:44)
  8. The Chase (5:29)
  9. Fade Away (4:46)
totale tijdsduur: 41:14
zoeken in:
avatar van Harderwiek
3,5
Na zijn project met Black Thought, ook nog een nieuwe Broken Bells. Deze lijkt lekker kort, erg benieuwd hoe deze samenwerking bijna 10 jaar later uitpakt.

avatar van Mausie
Verrassend dat eerdere singles Good Luck en Shelter hier niet op staan, terwijl het artwork er volledig op aansluit. Zullen dan wel bonustracks worden.

avatar van peterjames777
Saturdays kickt er lekker in met een fijne baslijn en Mercer op zijn melancholische best.

avatar van Niek
We're Not in Orbit Yet... klinkt fijn zeg

avatar van ranboy
En nu is Love on the run ook uit, nog mooier dan de eerste twee singles!

4,0
Prachtplaat! We're Not in Orbit Yet… is één van mijn favoriete liedjes in 2022.

avatar van Harderwiek
3,5
We're Not in Orbit Yet is inderdaad prachtig, net als de openingstrack overigens. Verder moet ik eerlijk zeggen dat ik nog wat moet wennen aan deze nieuwe plaats van beide mannen. Het 'swingt' allemaal wat minder en het voelt voor mij allemaal vrij veilig aan. Wat overigens niet slecht hoeft te zijn, voor nu geniet ik er namelijk van.

3,5
Love on the run ..... wooow ! begint eigenlijk helemaal niet als "mijn genre ( pianoriedelke en trompets) " maar wat zweeft dat nummer heerlijk weg in die 7 minuten . Heerlijk gitaarwerk in de laatste 1.30 minuut.

avatar van Osiris Apis
3,5
Heerlijk nummer ja!

avatar van Kaaasgaaf
4,5
In hoeverre dit een hot take is weet ik niet, maar ik geloof dat ik dit het sterkste album vind waar Mercer aan gewerkt heeft sinds de heilige eerste drie Shins-platen. Over de latere twee Shins-platen ben ik met de jaren wat minder negatief geworden, er staan zeker toffe nummers op, al blijf ik erbij dat hij na het ontslaan van z'n trouwe bandleden (die toch bepalender waren voor de sound dan hij wellicht toen dacht) die platen onder z'n eigen naam had moeten uitbrengen. De eerste twee Broken Bells-platen vind ik fijn, fris en op momenten fantastisch, maar ook wat onevenwichtig. Hier klopt voor mij alles van begin tot eind. En een paar jaar geleden dacht ik dat ik wel een beetje op de Danger Mouse-sound was uitgeluisterd, maar dit jaar slaat hij zowaar twee keer achter elkaar een voltreffer. Deze plaat klinkt als een klok en per luisterbeurt raak je dieper in de vele lagen, die combinatie van fris en diep, strak en weelderig, doet me ook wel een beetje aan zijn werk met Kiwanuka denken. Opvallend soulvol is Broken Bells hier op momenten ook wel. En die typische Mercer-melodieën blijven hoogst aangenaam de hele dag door je kop heen dartelen, in de stortvloed aan mooie releases van de laatste tijd blijf ik dan steeds zin houden deze op te zetten en, omdat-ie zo lekker kort is, meteen nog een keertje dan maar. Verslavend werkt dat dan zo.

avatar van deric raven
3,5
In 2006 scoort Gnarls Barkley met de hedendaagse soulklassieker Crazy een wereldhit. En ondanks dat CeeLo Green met zijn diepbruine soulstem de track volledig naar zich toetrekt, is het Brian Joseph Burton alias Danger Mouse die als producer het geraamte voor deze weergaloze dancetrack neerzet. Zijn kwaliteiten worden al eerder door Damon Albarn opgemerkt, en er voor zijn Gorillaz project gretig gebruik van maakt. Vervolgens komt het bluesrock duo The Black Keys in beeld, verzilvert Adele mede door zijn toedoen haar stemkwaliteiten op 25 en legt hij de basis voor de seventies emosoul van zijn persoonlijke ontdekking Michael Kiwanuka vast, misschien wel de warmste stem van de laatste jaren.

Geen wonder dus dat zijn bejubelde sideproject Broken Bells voor een sabbatical stilte van acht jaar lang op een zijspoor terecht komt. Ondanks dat James Mercer van The Shins weer hemels uitpakt, voelt Into The Blue niet als een opvolger van het in 2014 verschenen eighties After The Disco elektropopplaat maar meer als het torenhoge artistieke ijkpunt waarop Danger Mouse tegenwoordig als producer ego functioneert. Broken Bells herschrijft de muziekgeschiedenis alsof de band er altijd al bij is geweest, trapt af bij de geniale songstructuren liedjes van The Beatles en Jeff Lynne en speelt leentjebuur bij de grootst opgezette Burt Bacharach blaasorkestarrangementen. Danger Mouse herdoopt zich als hervonden gelovige onder in zijn voorliefde voor de soul, heel veel soul zelfs.

Danger Mouse offert volgeling James Mercer op, en plaatst deze in een kronende Messias voorgangerrol, waarbij de producer goddelijk strak aan de touwtjes van zijn marionet blijft trekken. Het Into The Blue titelstuk is het startpunt van de bewandelde kruistocht. Onder zijn toeschouwers bevinden zich Dan Auerbach en Patrick Carney, de verraden Black Keys apostelen die vanaf de zijlijn toekijken hoe hun gestolen identieke sound gerecycled en geherformuleerd wordt. De stapvoetse bedevaart naar het onaardse sterrenstelsel. Out Of The Dark, Into The Blue, verlichtende gospel in down to earth bluesrock begeleiding. Voortslepend, traag balancerend in een ongekend universum van hemelse schoonheid.

Ook op de progrock badende We’re Not in Orbit Yet… overstijgt de vocaal in bloedvorm verkerende The Shins frontman met zijn voordracht zichzelf, al zijn het de intergalactische koortjes en de uitgestippelde basakkoorden die net voor die extra doorzichtige dimensie zorgen. James Mercer lijkt het allemaal prima te vinden, zolang hij er maar zijn tot de verbeelding sprekende getalenteerde solerende gitaarspel aan mag toevoegen. Kampvuur solide in het strak gehouden Invisible Exit, magisch uitgerekt in de naar Pink Floyd memorerende passages in de gedateerde Love on the Run leefkuil sentiment.

Into The Blue is gewaagd, gevarieerd en gedurfd. Naast de duizelingwekkende mix van spacende soul, seventies psychedelica, pure kaalgeplukte folk, olievuile bluesrock is er ook ruimte voor maagdelijke zoetigheid en een tandglazuur verstevigende nepglans. Dat Brian Joseph Burton weldegelijk sterfelijk is, bewijst hij met het misplaatste new wave One Night uitstapje. Toch wel een draak van een nummer tussen de overige vredelievende sprookjesfiguren tracks. Wat hem beweegt om bij de uitgekristalliseerde museumpronkstukken een non-food-discount winkelketen wangedrocht te etaleren blijft voor mij een vraag. Ook het psychedelisch trippende Saturdays voelt wat goedkoop scorend mat en inspiratieloos aan.

Broken Bells revancheert zich aardig met de Forgotten Boys triphop ruis, al heeft het niet die spannende onderhuidse zeggingskracht welke de Bristol scene jaren geleden uitzette. Vreemd genoeg leidt de fretloze bas van The Chase wel tot deze avontuurlijke omslag. Het is de nostalgische bezieling waarmee Danger Mouse vertrouwd naar het meesterlijke producerswerk van de Michael Kiwanuka platen teruggrijpt waarmee hij hier het verschil maakt. Zijn eigen beladen aanpak, zijn vetgedrukte keurmerkstempel en nog misschien wel het belangrijkste, zijn eigen bezielende warmte. Het veilige Fade Away borduurt op deze formule voort maar mist net die veelbesproken zeggingskracht. Into The Blue heeft een te groot grijs gebied om volledig te overtuigen.

Broken Bells - Into the Blue | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Gast
geplaatst: vandaag om 18:08 uur

geplaatst: vandaag om 18:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.