Disillusion - Ayam (2022)

The Liberation (2019) was voor mij één van de progmetal hoogtepunten van dat jaar. Tormento is reeds te streamen.

Angry Metal Guy is lyrisch over deze plaat (twee reviews, een 4,5 en een 5), dus was mijn interesse gewekt. Na één luisterbeurt kan ik nog niet meer zeggen dan dat ik het veelbelovend vind en dat ik hier zeker vaker naar ga luisteren. Wat mij in elk geval positief verrast is de productie. Geen lelijk modern en dichtgesmeerd geluid, maar rustig, open en gebalanceerd. Alleen daarom al wil ik dit nog vaker horen.

Ik zit hier nu redelijk toevallig naar te luisteren. Ben aardig onder de indruk van wat ik hoor. Veel mooie stukken. Ik heb ergens de indruk dat ik deze band ooit op Progpower in Baarlo heb gezien. Ga hier even goed naar luisteren dit weekend.

Net als jullie, Jelle78 en pos, ben ik positief verrast en behoorlijk onder de indruk; en dat terwijl ik nog maar halfweg gekomen ben net na me eerst nog 's volledig onder te hebben gedompeld in de nieuwe Psychonaut. Net als die gaat deze hier zeker nog vele rondjes draaien, vermoed ik... (we worden maar verwend met mooie releases de laatste tijd)

Net ook de rest van het album afgeluisterd en de bewondering is er niet minder op geworden => deze gaat hoog eindigen...

Tnx voor de tip ProGNerD, het wordt gewaardeerd. ik heb hem geluisterd wat ik morgen nog eens zal doen, ik ben alleen bang dat dit niet echt mijn ding is. Misschien is het een groeiplaat, maar ik ben bang dat dit gewoon niks voor mij is.

Niet alles hoeft raak te zijn; er komen nog genoeg tips voorbij met de kans dat daar wel iets bij zit dat in je straatje past...
(ik sta altijd open voor interessante tips )

Am abgrund pakt met 11 minuten al flink uit. Disillusion laat gelijk horen waartoe het in staat is; afwisselende instrumentatie, cleane en rauwe zang en toch wordt de melodie niet uit het oog verloren. De volgende track pakt op dezelfde manier uit en dus ontstaat het gevaar dat je halverwege het album niet meer weet waar je gebleven bent. Maar track 3 geeft al het eerste rustpuntje en bij track 4 wordt het weer een pak steviger. Ja, dit is Disillusion en de prog metal wordt over het algemeen niet al te licht verteerbaar geserveerd. Maar ben je onder de indruk van de vriendelijke zangstem die het vuur je daarna ook aan de schenen kan leggen dan is het een kwestie van draaien en draaien. Bij mij gaat dat wel lukken maar dat zal niet voor iedereen gelden. Het is echt nog te vroeg voor een eindoordeel maar ik hou er wel van. Indrukwekkend.

18 november komt de nieuwe Threshold, iets om naar uit te kijken?

Zeker, staat al op de lijst. En voor morgen (o.a) deze:
Wheel - Rumination [EP]
Oak - The Quiet Rebellion Of Compromise

Logisch: Deze plaat komt van de hand van Jens Bogren, de meester hemzelf.

Deze plaat overigens net voor het eerst beluisterd. Mind = blown...

Idem hier, zelfs na 3 luisterbeurten nog... => mooie ontdekking: blijvertje

En dan hebben we deze The Offering - Seeing the Elephant (2022) - MusicMeter.nl nog. Druk druk druk haha

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Nu een recente release, die de afgelopen weken veel uren heeft gemaakt op mijn draaitafel. Wat een geweldig album levert Disillusion af met Ayam! Misschien wel het beste album uit het oeuvre van de band.

Ayam is wederom een fantastisch afwisselend album geworden in de traditie van bands als Opeth, Pain Of Salvation en vergelijkbare bands. Hoogtepunten zijn voor mij het lange Abide The Storm, dat begint als een furieus thrashnummer en zich van daaruit ontwikkelt tot een progepos, en het euforisch The Brook dat zo aanstekelijk klinkt dat je luidkeels mee zou willen zingen. De productie laat alles ook nog eens tot in detail goed horen. Ja, ik weet het zeker! Dit is het beste werk van de band tot nu toe.

Score: 90/100

1. Wilderun - Epigone
2. Disillusion - Ayam
3. Lalu - Paint The Sky
4. 40 Watt Sun - Perfect Light
5. Toundra - Hex
6. Sarcasm - Stellar Stream Obscured

Oeh, ik ben blij deze nog even mee te pakken zeg. Tussen al het brute geweld wat ik op het moment beluister is deze heerlijk dynamisch en afwisselend. Deze kan nog wel eens mooie concurrentie bieden in de jaarlijst.

Ayam wordt met elke luisterbeurt beter. Wat een geweldige progressieve metal plaat is dit zeg! Waar er in de dynamiek en opbouw van de nummers duidelijk inspiratie is gehaald bij Opeth, leunt dit qua sfeer juist meer op bands als Katatonia en Paradise Lost. De mistroostige sfeer die er op de betere platen van die bands hangt hoor ik ook regelmatig op Ayam. Vooral de zuivere stem van de zanger doet mij meer dan eens denken aan de zanger van Katatonia, Jonas Renske.
Wat Disillusion ook overeenkomt met Opeth is het vermogen om lange en complexe nummers te componeren die toch relatief toegankelijk zijn. Dat komt omdat er op elk nummer wel een melodielijn aanwezig is die zich meteen in je hoofd nestelt.
Ayam gaat zich zonder twijfel hoog nestelen in mijn jaarlijst en ik sluit niet uit dat het gewoon mijn nummer 1 gaat worden. Voor nu 4,5 ster, maar ik sluit niet uit dat dit op termijn gewoon de volle mep gaat worden. Ayam van Disillusion is zonder enige twijfel mijn verrassing van het jaar.

Ayam klopte bij mij net de nieuwe Psychonaut - VCR en Oak - QRoC, de volle mep voor deze voltreffer

Fantastisch album, net als anderen hiervoor gevonden via AMG. Deel hun mening niet altijd, maar dit is een blijver. Voor mij de #1 van 2022. Vooral de eerste nummers zijn ijzersterk met allemaal hun eigen karakter die blijven hangen. Torment en Driftwood als hoogtepunten en bij de beste nummers van 2022. Had de volle mep gekregen als het einde net zo sterk was, al blijven ook die nummers erg sterk.

Dit is zo'n juweeltje wat je af en toe tegenkomt.