The Offering - Seeing the Elephant (2022)

Het altijd lastige tweede album. Ook deze amerikaanse metalband heeft er moeite mee. De onstuimig kolkende mix van System Of A Down en Slipknot leverde op het debuut een fraaie reeks tracks op, maar ditmaal is het behelpen. Pas op de helft van het album, wanneer de boel in wat rustiger vaarwater komt, begint het songmateriaal een beetje te boeien. Voor die tijd is het vooral ongestructureerde chaos.

Ik vind Home ( de voorganger uit 2019) één van de leukste progmetal albums van de laatste jaren, mits je voor dat nerveuze gedoe in de stemming bent tenminste. De opener boduurt daar wel op voort ( geweldig!) maar de tweede single My Herione doet dat niet en lijkt de rustige kant van de band te willen laten ontdekken. Veelste braaf natuurlijk. Aan de andere kant, wie wil er nou een rehash van het vorige album? In ieder geval heb ik deze release volledig over het hoofd gezien want blijkt al een hele week uit te zijn! Tijd voor een inhaalslag van de week.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Dit album is toch wel een tegenvaller. Stond het vorige album van The Offering nog in mijn top tien van 2019, deze gaat mijn jaarlijst zeker niet halen.

Grotendeels is de muzikale cocktail op Seeing The Elephant gelijk aan het debuut. De nummers zitten echter een stuk minder goed in elkaar en klinken erg vermoeiend. De productie doet alle muzikale geweld ook geen goed. In een wat rustiger nummer als Tiny Dissapointments verdwijnt alle dynamiek. Jammer….

Score: 64/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Star One - Revel In Time (88)
5. Persefone - Metanoia (86)
6. Lalu - Paint The Sky (85)
6. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
8. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
8. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
8. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
12. Voivod - Synchro Anarchy (82)
13. Amorphis - Halo (78)
13. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
15. Toundra - Hex (77)
16. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
17. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
18. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
19. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Mijn eerste indruk is eigenlijk wel positief. Ik hou van nerveus technisch gepiel dat verklaard het misschien. Bij het uitblijven van goede releases in 2023 (tot dusverre, we zijn net een maand op weg) heb ik wat tijd om de gemiste kansen van 2022 eens te beluisteren. Daar zat deze ook tussen, helemaal vergeten dat zij ook een plaat uit hadden. Het debuut vond ik meer dan gemiddeld lekker en ook deze bevalt me wel. Als ik me goed herinner had het debuut wat meer een disturbed sausje vond ik, deze nijgt wel heel erg naar een System of a Down wat is niet zo heel erg storend vind bij een tweede plaat (wat ik bedoel is dat een band nog best een beetje zoekende mag zijn naar een eigen sound). Het is in deze hoek van Metal heel moeilijk om origineel te blijven of een compleet eigen en herkenbare sound te hebben, dus dat stoort me niet. Wat ik vooral wil is technische perfectie en afwisseling, en vooral aan dat laatste ontbreekt het een beetje is mijn eerste indruk. Ik geef ze op deze plaat echt het voordeel van de twijfel omdat het simpelweg te goed gespeeld is om af te keuren. Op de volgende plaat hoop ik wel op wat meer afwisseling in de songs of toch iets van een eigen smoelwerk. Ik heb goede hoop dat dat wel goed komt.