Tangerine Dream - Summer in Nagasaki (2007)

Part 2 uit een serie die er 5 gaat omvatten. Dit is TD op z'n best. Ondanks dat Edgar Froese dit alleen gedaan heeft. Zeer goede sfeer impressies worden hier geschets over de periode van de atoombom die in 1945 op deze stad viel. Deel 1 springtime in Nagasaki moet je dan ook eerst beluisteren. Opnieuw een klasse album van deze band.

Dit is zoals tangmaster al schreef deel twee uit een serie van vijf over de atoombom die op 9 augustus 1945 viel op de Japanse stad Nagasaki. Dit bombardement maakte in totaal 65.000 slachtoffers. Nog jaren na de val eiste de bom met de naam Fat Man slachtoffers. Saillant detail hierbij is dat de bom eigenlijk bedoeld was voor de stad Kokura, maar daar door het bewolkte weer niet kom worden "gedropt".

Terug naar de muziek op dit album die zoals eerder is vermeld is dit door Edgar Froese alleen gecomponeerd en ingespeeld. Al bij de eerste toon hoor ik het al er komt iets aan wat niet vrolijk is. Ingetogen klanken vullen de woonkamer. De spannig is om te snijden er staat wat te gebeuren. Zodra de display op 10.52 springt voelt dit aan als dat bom is gevallen. Hierna is het leven niet meer zoals het was. Droeve sferische klanken vullen de ruimte en de krater die de bom heeft geslagen wordt zichtbaar. Wat er nog over is van de stad wordt door desolate muziek omlijst. Het gewone leven is voorbij. De leegte is voelbaar.

Na alle ellende is daar de veerkracht van het Japanse volk te horen. De stad zal herreizen en hoe. In het einde van de derde track meen ik zoiets te horen. Er wordt gedroomd hoe hier invulling aan te geven, men is druk in de weer. Ondanks de alles verwoestende klap is daar toch een sprankje hoop voor de toekomst. Het idee van de nieuw stad is geboren. De gedachte stroom houdt maar aan.

Toch is daar ineens wel het besef wat er gebeurd is en het tijd is om die zaken te overwegen. Dit is wat de track Presentiment bij mij oproept. 11.02 AM geeft een schets van hoe het leven zich in de herbouwde stad vorm kan krijgen.

Na al mijn woorden hier en de nodige tijd met de oren gekluisterd aan de stereo kan ik slechts tot één oordeel komen dit is een meesterwerk over een beladen thema uit de geschiedenis. Door dit alles ben ik wel nieuwsgierig geworden wat nog komen gaat. Tot dan blijf ik huiveren met dit meesterlijke album.

Ongelofelijk! Is Tangerine nog steeds bezig? Dat moet ik eens gaan checken, die nieuwere platen. Deze ziet er alvast veelbelovend uit!

Zeker doen maar begin dan met part 1.

Zal zeker eens checken!

Springtime in Nagasaki die bedoel ik dus.

Het is zeker een vereiste om met het eerste deel te beginnen, want in dat geval is er een mooie opbouw te horen. Tot wat ik tot nu toe gehoord heb in deze serie heeft deze wel de meeste inpakt op me gemaakt. Na vele draaibeurten hoor ik nog steeds nieuwe dingen in. Hierdoor lijkt het wel op een oud schilderij wat pas na een grondige renovatie haar geheimen prijs geeft.

Vereist......................?

Ja, vereist. Ik denk dat we min of meer hetzelfde bedoelen. Lees je bericht van 19 februari 2009 van 15.34 uur er maar eens op na. Volgens mij zeggen we hetzelfde, maar dan in andere woorden. Wel moet ik toegeven dat "vereist" wellicht wat streng van toon is, maar wel met de beste bedoeling van de wereld.

Aan te raden, klinkt beter.

Juist!!!

Dit is zonder twijfel tot nu toe de beste uit de 'Five Atomic Seasons'-serie. En daarnaast één van de meest complete en afwisselende TD-platen uit de afgelopen 20 jaar. Edgar Froese (die deze cd in z'n eentje maakte) overstijgt hier zijn kunnen en middelmatigheid die hij maar door liet sudderen op talloze andere platen uit de laatste jaren.

Alles draait op dit album om sfeer. De gebeurtenissen rondom die fatale klap in Japan brengt hij op grootse en meeslepende manier op deze cd over.

Sorry, Tangmaster, dit deel viel helaas wat eerder op de deurmat en ik kon mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Vanwege de lovende kritieken op deze site en het feit dat Gerard hem op nummer 1 in zijn persoonlijke top 10 heeft staan, kon ik dan ook niet anders dan watertandend dit album in mijn CD-speler stoppen.
En het moet gezegd, nog nooit ging een uur zo snel voorbij, als tijdens het beluisteren naar dit gedenkwaardige en vindingrijke TD-album. Het gehele concept achter dit album en de overige uit deze serie, daar moet ik me nog wat meer in verdiepen, echter ging het mij nu vooral om de muziek. En die is goed. Zeer afwisselende passages volgen zich gevoelsmatig in rap tempo op, maar het klinkt allemaal zodanig, dat je niet het idee hebt dat Edgar van de hak op de tak springt. De verschillende stukken zitten op een uitstekende wijze verweven aan elkaar, wat ervoor zorgt, dat je dit album verplicht in één ruk moet luisteren, om het effect tot je in te laten werken.
Dit is vooral zeer tot de verbeelding sprekende muziek, die een bepaalde gemoedstoestand bij je oproept, als je eenmaal verstrengeldraakt in de vooral dromerige klanken die dit album kernmerkt.
Een verademing tussen al het andere huidige TD-materiaal. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar de andere releases uit deze serie.
In al mijn nuchterheid ben ik niet voor de volle 5 punten overtuigd geraakt, ook niet na meerdere keren beluisteren, maar een dikke vette 4 heeft dit album zeker verdient.

4 sterren ook van mij, prima album.