Flotsam and Jetsam - No Place for Disgrace (1988)

Redelijk sterk album, maar wel erg stereotype voor de 80ies heavy/thrash metal. 'Saturday Night's Alright for Fighting' valt wel erg uit de toon.

Liever stereotyp dan monotoon. En daarvan is bij deze klassieker zeker geen sprake. No Place.. op de grote thrash-hoop gooien is een doodzonde wat mij betreft. Want er op dit
moment er naar luisterend weet ik weer waarom ik 23 jaar geleden zo verknocht raakte aan dit plaatje. Een eigen geluid, vooral de slaggitaren, solo's met een kop en staart, loepzuivere vocalen, maar niet te verwijfd, en ZEKER ook omdat deze van begin tot eind sterk overeind blijft.
Sterker nog, op het eind komen nog 2 van mijn favorieten voorbij; Misguided Fortune en P.A.A.B (Paybacks Are A Bitch).
Gisteren las ik trouwens nog dat mede-oprichter en drummer, Kelly Smith terug is.
Nu alleen Newsted nog...

Die intro van het titelnummer op standje maximaal en de hele buurt denkt dat er een aardbeving is, genieten!!

Ik luister 'm momenteel weer eens: deze is iets zwaarder en thrashiër, vooral door 't retestrakke geweldige gitaarwerk op knetterende oorlogssterkte, dan de klassieke voorganger die meer ozo mooi classic metal klonk....én je wordt doodgegooid op deze 2e Flotsam met knaller/kraker na knaller/kraker; wat een kwalitatief hoogstaand vuurwerk! Schitterende nummers! Blijft wereldplaat!

N.E. Terror...beuken! I Live You Die...

Er bestaat nog een andere uitvoering van I Live You Die op de Flotzilla EP. De semi-ballade Escape from Within is mijn favoriete nummer. Lang album, ietwat zacht geluid op LP. Die Elton John cover hedden ze op EP uitgebracht met wat livenummers.Het instrumentale The Jones vind ik het minst interessant op dit album. Andere favorieten zijn N.E. Terror en Hard on You.

Doe mij het titelnummer maar. Met een duizelingwekkende vaart koersen door het Oude Japan.

Ik kan niet kiezen. Behalve dat de cover ergens op een EP-tje had mogen staan...

Fantastisch album! En ik altijd maar denken dat deze stukken minder was dan Doomsday for the deceiver. Voornamelijk omdat ze in de Aardschok altijd zaten/zitten te zeiken over de zogenaamde slechte productie heb ik dit album nooit echt een eerlijke kans gegeven. Wat een miskleun zo bleek na vele jaren. Niks slechte productie! Zo hoort thrash te klinken wat mij betreft. Zéker 80's thrash. Het ene nummer is nog mooier dan het andere. De meest fantastische solo's vliegen je om de oren en ook het drumwerk is geweldig. De opnieuw opgenomen versie van enkele jaren geleden (die waar ze in de Aardschok mee weglopen) is ook zeker geslaagd. Maar de originele release gaat toch echt met de hoofdprijs aan de haal.

Geweldige thrash classic met de Elton John cover als enige misser. De songs zitten goed in elkaar, vol afwisseling en gave riffs.

En de productie..ach, daarvoor was het de 80's. Als je er in opgegroeid bent stoort het niet en blijft het z'n charme houden

Ik mis de Jason basfurie wel een beetje, maar nog steeds erg lekker deze opvolger.

1. Doomsday for the Deceiver
2. No Place for Disgrace

Fantastische plaat! Tikkie beter nog dan het ook al prima debuut zelfs vind ik.

Dit album is beter dan hun overigens ook uitstekende debuut. Titelnummer is het beste nummer ook al komt die gitaarrif akelig dicht in de buurt van Tubular bells van Mike oldfield, maar dit terzijde. Escape from within zit daar net onder. Dreams of death is een lekker snel nummer, I live you die, hard on you, Misguired fortune, P.A.A.B. en The Jones zijn nummers die zeker veel toevoegt. Ben het met de meesten eens : het met mayonaise doordrenkte Elton John cover Saturday night alright for fighting had er niet op gehoeven, had beter op het New Jersey album kunnen staan van Bon Jovi, dit terzijde. Helaas ook weer actueel met wat aanpassing aan de titel kan het opnieuw uitgebracht worden door Elton John : Every days alright for fighting, maar dat is een andere discussie. De cover zorgt ervoor dat er een 0.5 punt afgaat. Stond dit er niet op dan had het een 5.0 geweest, uiteindelijk geef ik dit album een 4.5