Karen Dalton - In My Own Time (1971)

Ik heb echt veel moeite met haar stem, zeker in de overbekende nummers als when a man loves a woman en how sweet it is. Een album met hoogtes en laagtes. De muziek is mooi, nu de stem nog...

Tja, helemaal mee eens. Ik kom er ook niet uit met haar stem. Wel een leuke collectie nummers en de sfeer vind ik wel prettig, maar de cd als geheel komt wat rommelig over, alsof de keuze van nummers per toeval is ontstaan. Het mooiste van de cd vind ik de hoes ...

De stem is net wat dit zo mooi maakt!

something on your mind is heel mooi en krachtig,en katie cruel die ik ,toen ik klein was, altijd een heel duister nummer vond .(original seeds,songs that inspired nick cave & the bad seeds)

Jezus die stem. Nu nog maar even niet

Prachtig album dit en die stem is geweldig!!!

De muziek van deze folk dame heeft mij de laatste tijd flink in de greep.
Het meest opvallende is natuurlijk haar stem: denk aan aan de stembanden van Billie Holiday die vervolgens zijn overreden door een Amerikaans truckerskonvooi. Resultaat: rauwe, fragmentarische stem met enorme emotionele impact.

Hierboven werden al Something on your mind en Katie Cruel genoemd. Inderdaad de prijsnummers van dit album. Same old man, met prachtig banjo spel, is mijn derde favoriet.
De andere nummers zijn alle van grote klasse. Karen Dalton schrijft zelf geen songs, maar interpreteert ze op geheel eigen wijze. Anno nu klinken de soulcovers How sweet it is en When a man loves a woman als buitenbeentjes in het pallet; toen (begin 70) was het volkomen normaal om soul nummers te 'crossoveren' naar het eigen blanke publiek.

Dit album is geheel in traditie van begin jaren 70 flink 'aangekleed' met een palet aan instrumenten: fiddle, lap steel, blazers, complete ritmesectie. Totaal andere klankkleur dan haar andere studio album It's so hard... die veel kaler en folkier is.

Vegelijkingen: tsja, de onvermijdelijke Billie Holiday associatie. Maar dit album doet me qua sfeer, tijdsbeeld en geluid ook denken aan de solo albums van Sandy Denny. Het donkerbruine, organische, 'warme deken' geluid dat de folkrock uit die dagen kenmerkte.
Tweede: Neil Young ten tijde van Tonight's the night. 'Mellow my mind' gezongen door Karen Dalton: would love to hear that!!

Karen Dalton verdween na dit album in de obscuriteit en vervaagde in een damp van alcohol en drugs. Ze kwam op straat te leven en stierf ontredderd begin jaren 90.

Twee prachtige albums laat ze ons als muzikaal testament...

Deze dame is werkelijk fantastisch. Helemaal aan verslaafd geraakt de laatste tijd. Soul in een country jasje (of net andersom, wat jij wilt) prachtige combi met die heerlijke stem van Karen Dalton. Liefhebbers van apparte stemmen zoals een Joanna Newsom zouden dit ook eens moeten proberen. Check alleen het eerste nummer eens: YouTube - Karen Dalton - Something On Your Mind

Hoe prachtig ze hier ook klinkt in country, blues of folk, iemand had Karen moeten vertellen zich niet, ik herhaal niet, te wagen aan soulcovers die alleen goed zijn voor schaterbuien.
Skip ze, delete ze of bewaar ze voor hilarische platenavondjes.
Mijn favoriet is hier de fantastische Band-cover 'In A Station' .

[quote]musiquefrique schreef:
denk aan aan de stembanden van Billie Holiday die vervolgens zijn overreden door een Amerikaans truckerskonvooi.quote]

Na de aandacht die CSN (en tijdgenoten als Judee Sills ) onlangs kregen kwam ik al zoekende op Karen Dalton uit.
Het album ' in my own way' had m.i. zeker aandacht verdient. Fantastische openingstrack en een fraai stemgeluid

Zeer fraaie opvolger, en helaas ook het laatste studio-album van Karen Dalton. Zit op het niveau van haar debuut, vind ik, met alweer een hoofdrol voor haar geweldige, opvallende stemgeluid. Maar ook instrumentaal klinkt het allemaal erg boeiend; Karen Dalton speelt hier ook banjo en 12-string gitaar, en de sessiemuzikanten zijn ook geen sukkelaars.

Something on Your Mind, de titelsong, het heerlijk weemoedig-aanstekelijke How Sweet It Is en de fraaie traditional Katie Cruel zijn hier mijn favoriete tracks, maar overall is dit gewoon een erg goeie plaat.

4 sterren

Na het zien van de film 'House of Gucci' waar in de fijne maar enigszins merkwaardige score haar nummer 'Are You Leaving for the Country' voorkomt, maar weer eens naar Karen geluisterd.
Wat een mooi album is dit toch! Ik vind nu zelfs de soul 'interpretaties' te pruimen! Misschien lichtjes overgeproduceerd, maar met prima muzikanten en geweldig opgenomen.
Karen Dalton mag dan een voetnoot in de muziekgeschiedenis lijken, ze kent wel een cultstatus bij liefhebbers van C&W muziek in de 70-ties, maar is wel een icoon(tje) gebleken dat nog steeds niet vergeten is!