Jean-Michel Jarre - Oxymore (2022)

Duidelijk is te horen op Oxymore, dat Jean-Michel Jarre de grenzen van de Avant Garde-stroming en Musique Concrète opzoekt en deze combineert met zijn eigen manier van het benaderen van electronische muziek.
De muzikale visie van wijlen Pierre Henry waar dit album aan opgedragen is, (de stem van Pierre Henry plus allerlei muzikale experimenten en fragmenten van hem die verweven zijn binnen de muziek van Jarre), maakt dit tot een uniek en experimenteel project wat in ieder geval als één van de meest gedurfde albums van Jarre beschouwd mag worden in lange tijd.
Alhoewel Jarre de afgelopen jaren al langer met wat meer experimentele projecten bezig is geweest (EōN en Amazônia), is Oxymore redelijk opvallend te noemen.
Ten eerste natuurlijk de invloeden van Pierre Henry (voor Jarre is Henry één van zijn voornaamste inspiratiebronnen geweest tot het maken van zijn eigen muziek), maar ten tweede ook zeker de mate van experimenteerdrift die dit album wel degelijk zijn eigen gezicht geeft.
Eén ding moet gezegd: het album is allesbehalve saai en in de kleine 50 minuten dat dit album duurt, komt er heel wat aan de (hopelijk geoefende) luisteraar voorbij.
Het siert Jarre dat hij niet voortborduurt op vorige projecten, zoals Equinoxe Infinity en Oxygene 3, maar puur doet waar hij zin in heeft. Jarre hoeft zich op zijn oude dag dan ook niet meer te bewijzen, maar blijft evolueren als artiest, door zeker in het geval van Oxymore, voor een bepaalde vernieuwingsdrang te gaan.
Los of men het goed vind of niet, moet gezegd dat Jarre het voor elkaar heeft gekregen om het verleden én heden van het benaderen van electronische muziek op een manier die past binnen Musique Concrète, op één album te krijgen.
De composities zijn dan ook stuk voor stuk bijzonder van opzet en qua structuur ademt het een behoorlijke experimenteerdrift uit. Dit album heeft dan ook meer geduld nodig, dan het gemiddelde Jarre-album; duidelijk is dat Oxymore meer het experiment opzoekt, zoals een Zoolook dit ook deed. En daar is wat mij betreft weinig mis mee.
Want eenmaal je opengesteld te hebben en met wat gepast geduld, is Oxymore echt zo slecht nog niet. Dit is gewoon een zeer interessant album met stuk voor stuk intrigerende reisjes binnen de ritmische, experimentele electronica. En los van de Pierre Henry-invloeden, is het toch ook onmiskenbaar Jarre die je hierin terughoort, althans dat hoor ik gewoon. Best knap!
Toegegeven, het soms wat chaotische en drukke karakter van de plaat nekt me ook zo nu en dan, wat een reden is waarom ik niet hoger ga dan een 3,5, maar dit vind ik dan ook een acceptabele score voor dit bijzondere album.
Mijn advies, ook voor degenen die het in eerste instantie een prutplaat vinden: cijfer dit niet weg en probeer het nog eens. Wellicht dat je er anders over gaat denken. Het is even doorbijten bij de eerste drie nummers, maar eenmaal eraan gewend wordt het album vanaf "Sonic Land" wat mij betreft beter.
Nummers zoals "Sonic Land", "Sex in the Machine" en "Epica" zijn toch best pareltjes te noemen en ook met afstand de beste nummers van Oxymore trouwens.

Kortom: Oxymore is een geslaagd en verfrissend experiment van Jarre waarmee ik prima mee uit de voeten kan. En nee, het is ook niet helemaal mijn kopje Jarre-thee maar dat is in dit geval helemaal niet vervelend.