Boychik - Boychik (2022)

Veelbelovend debuut! Boychik heet eigenlijk Ben Levi Ross. Onder die naam is hij bekend als acteur. Voor de muzikale kant van zijn veelzijdige talenten is de naam Boychik gekozen. Dankzij een tip van een van mijn literaire idolen, Ocean Vuong, kwam ik uit bij dit bijzondere album. Aangezien Boychik zich als non-binair identificeert, moet ik in plaats van hij/zijn eigenlijk ze/hun gebruiken. Dat blijft wennen. Muzikaal weet het album van begin tot einde te boeien, aangezien elk nummer wel op een andere manier weet te verrassen. De prijsnummers zijn vooralsnog halverwege het album… “Next To You”, “The Child” en “Jasmine Wine”. Voor meer info over Boychik verwijs ik graag naar deze webpagina: 1883magazine.com/boychik/

Wat een prachtplaat: wervelt, verrast, origineel, echt zo'n heerlijke plaat die als hij afgelopen is gelijk weer opgaat omdat er zoveel te ontdekken valt! 5 stemmige koortjes ala Queen gaan er bij mij in als koek. Ik vind ook de 2e helft het beste. Maar vooral de productie is erg sterk, alles klinkt zo compact maar is ook gelijk vol dynamiek. Moeilijk info te vinden over hem/haar dus dank Culture VBj

Ben Levi Ross is een queer performer die bekend is van Tick, Tick...BOOM! (nog te zien op Netflix) en de musical Dear Evan Hansen.

Queer performers zijn steeds zichtbaarder dus dat is niet echt wennen, wel het feit dat we Boychik met hen/hun moeten aanspreken. Taaltechnisch is dat voor mij wel een ding. Verder niet. Sowieso niet, want het gaat hier om de muziek en die is geweldig.

Boychik heeft het album in het geheim opgenomen en het resultaat mag er uiteindelijk zijn: ik vind het een beetje een queer variant van Elliott Smith (vooral op nummers als Bombed Out Building en Jasmine Vine).

Er wordt veel gebruik gemaakt van strijkers die zorgen voor een barokke kant, een kant die ik altijd erg goed kan waarderen en er valt in elk nummer veel te ontdekken waardoor het per draaibeurt beter wordt.

Joods, queer, het was niet makkelijk voor Ben in zijn jeugd en dat reflecteert hij op dit album.

Ongetwijfeld dat veel mensen op voorhand al afhaken nu: het zal wel bombastisch en theatraal zijn. Ja, theater is geen vies woord als het gaat om Boychik, maar het blijft allemaal behoorlijk binnen de lijnen waardoor het niet over de top gaat.
Hierdoor is dit debuut een krachtig en persoonlijk statement met een flinke portie avontuur voor muziekliehebbers zoals ik die dit altijd wel kunnen waarderen.

Ik denk een goede tip voor Broem, swoon, Edamboy, FrYze, bommel, Chameleon Day, Francesco en -SprayIt-.

Absoluut mooi!

Staat op m'n luisterlijst Thanx

Hele originele mooie plaat. Voorlopig 4*.

Prachtig, prachtig! Ik hoor gelukkig geen Queen-koortjes (heb ik broertje dood aan). En de bombast blijft zeer binnen de perken. Het album heeft zeker ook veel ingetogen momenten. Hoor idd Elliott Smith. Maar zeg ik iets geks als ik zeg dat het soms ook naar Grizzly Bear neigt (tracks 3 en 4) en Patrick Watson?

Deze keer dacht ik er wel aan je te taggen Chameleon Day, terwijl ik elke keer denk: nee, dit is niks voor hem. Niet meer doen dus

Uiteraard de luistertip ter harte genomen en er eens goed voor gaan zitten. Net terug van een lekkere vakantie en na een paar keer via m’n oortjes te hebben geluisterd nu mainstage at home. Moe(s)t eerlijk gezegd wel even wennen. Eerste indruk was niet overweldigend. Ben nooit zo gecharmeerd van een meerstemmige mix (goed hoorbaar op bv Ring the Bell) Komt daardoor wat geforceerd over. Toch pakt de authentieke benadering mij beet. Deze artiest gooit aardig wat registers open en trekt zich weinig aan van een traditionele opbouw van nummers. Instrumentaal gedurfd en die originaliteit waardeer ik wel. Ruime voldoende voor deze Boychick (met wellicht wat groeipotentie)

Ook genoten van de eerste luisterbeurten, dit ligt wel in mijn straatje. Dank voor de tip.