David Bowie - Moonage Daydream (2022)

Vooral ook benieuwd naar de docu.

Donderdag naar de bioscoop!

Jup. QR-code is binnen

Heeft de muziek meerwaarde?

Lastige.... ik ga de film begin volgende week zien en heb de soundtrack beluisterd.

Tja, het is een wat bonte verzameling die denk ik beter gaat werken in de film, maar het is toch wel Bowie waar we naar luisteren en voor mij een mooie opwarmer. Maar het is allemaal wel erg fragmentarisch en een soort bonte toverbal.

Alsof ik weer terug ben bij de tentoonstelling 'David Bowie Is' in Groningen: je wandelt van het ene tijdperk in het andere. Totaal verschillend, maar toch verbonden met elkaar. Alsof je al je Bowie albums in de shuffle stand gooit. Dat is soms heerlijk, en soms wil je juist een bepaalde sfeer uit een bepaald tijdperk.

Daarom best lastig te beoordelen. Heeft het meerwaarde? Geen idee. Heeft de film dat? Ook geen idee. Het zijn de mooie manieren om nog van de man's erfenis te kunnen genieten. Zo zie ik het dan maar.

Deze iets te lange Bowie docu is wat chaotisch, maar bij vlagen boeiend. Minpunt is dat er wat teveel pseudo filosofische bullshit in voorkomt (Wat is mijn relatie tot het universum/Het gaat om de reis niet de bestemming/ Omarm chaos etc.), hetgeen wordt versterkt doordat alleen Bowie zelf aan het woord is, en de Berlijnse periode komt er bekaaid af. Wel veel mooie kleurrijke concertbeelden uit de 70's en 80's en 2 x een versie van zijn beste nummer van de laatste 30 jaar: Hello spaceboy met pet shop boys.

De film is een must seen voor de fans, een indringend document, bijna een trip, Bowie wie was het eigenlijk, in ieder geval een geniale tekstschrijver, begenadigd zanger en kunstenaar, een filosoof die constant van gedaante verwisselde totdat hij bij Iman eindelijk zichzelf vond, de soundtrack bij de film, is fragmatisch, een echte score, een reguliere Bowie plaat aanschaffen is een beter idee.

Ik vind het voor iedereen een film die de moeite waard is alleen is het alleen maar om de wijze waarop de verschillende tijdsgewrichten zichtbaar worden en de betekenis die Bowie heeft gehad voor de historie.
Voor de die-hard fans misschien zelfs iets minder de moeite waard omdat er geen 'nieuwe' zaken geopenbaard werden. De snelheid, het spektakel, het tempo en de score waren alleen al indrukwekkend

Ik wist niet dat David Bowie zo complex in elkaar zat. Gisteren deze documentaire gezien bij film by the sea, en ik moet zeggen dat ik het best boeiend vind wat de man deed en dacht, maar ik vind dat het kunstzinnige er wel heel dik bovenop lag. Dit overschaduwd het muzikale gebeuren wel wat vind ik, soms erg ver gezocht allemaal,..maar ach zo was die beste man. Knap allemaal, maar ik ga toch meer voor zijn muzikale carriere die ik erg waardeer en tijdloos is.

De score bevat toch wel enkele erg mooie mixen van bekende nummers van Bowie, zoals b.v. Cygnet Committee / Lazarus. Natuurlijk niet zo sterk als de originele opnames, maar voor de Bowie-verzamelaar wellicht toch interessant.

Is (alvast) te beluisteren via Spotify, maar de echte meerwaarde zit ‘m toch in combinatie met de beelden en het verhaal in de film.

Klopt. Je moet eerst de film gezien hebben, dan komt de film weer voor de geest bij het horen van deze score.
Bij sommige stukken zijn de songs best wel tof in/door elkaar gemixt.
Sommige live versies zijn nog nooit eerder vertoont las ik ergens, maar ik ben niet zo'n kenner om direct te kunnen horen welke dat zouden zijn.
Die medley van Wild Eyed Boy from Freecloud/All the Young Dudes / Oh! You Pretty Things vind ik geweldig, maar die komt van David Bowie - Ziggy Stardust: The Motion Picture (1983).

Ook opvallend de twee bijdragen van het Bornemouth Symphony Orchestra, track 10 : The Light
en track 37: “Heroes” Sons of the Silent Age.
De hele symfonie van Philip Glass en Bornemouth Symphony Orchestra vond ik hier op Spotify terug.

Jean Genie, met Jeff Beck ook erg fraai met daarin Love Me Do, een ruige Bowie.

Bij mij andersom, en dat werkte ook heel goed. Prachtige film. Een ware trip.

Een fantastische soundtrack bij een meesterlijke film!

Het is meer dan een documentaire een portret van een geniale creator. David Bowie die inzage geeft in zijn gedachtenwereld, zijn visies, en filosofiën. Maar ook inzage biedt in zijn compositorisch proces, zoals de wijziging in het schrijven en componeren toen Brian Eno aan boord kwam.

Delen van de film ogen als een flitsende LSD trip, door de snelle en kleurrijke montage met een soms oorverdovend geluid. Dus niet geschikt voor tere zieltjes.

Er zit ook niet echt een logische chronologische volgorde in de beelden en geluidsfragmenten. In het midden duiken er ineens passages op uit Space Oditty en aan het eind wordt er flink geput uit Memory Of a Free Festival. Daarnaast komen er diverse belangrijke periodes niet aan bod, niet omdat die minder interessant zijn, maar ik vermoed sec door tijdsgebrek.

Station to Station (enkel Word on a Wing wordt gebruikt bij de introductie van Iman) The Man Who sold The World, Tonight, Never Let Me Down, Heather, Reality, 1.Outside, Hours, Black Tie White Noise, Toy en The Next Day komen in het geheel niet aan bod en van grote albums soms slecht de bekende single (Life on Mars van Hunky Dory, Ashes to Ashes van Scary Monsters etc.). Met name de -lange- laatste fase vanaf 1983 komt er redelijk bekaaid af, daarvan krijgt enkel -het door mij minst gewaardeerde album Earthling aandacht door het optreden in de bekende Union Jack jas. Maar omdat -zoals gezegd- dit geen documentaire is, is het in dit geval ook niet direct een omissie.

Wat deze film mij zelf zeker duidelijk heeft gemaakt is dat we met het heengaan van Bowie in 2016 wellicht afscheid hebben moeten nemen van misschien wel de grootste en meest geniale muzikale duizendpoot.

Hallo Spaceboy is van 1. Outside en komt 2x voorbij zelfs. Het geheel is niet chronologisch en lijkt ook nergens te pretenderen een volledig overzicht te willen geven. Bowie zelf was (en spreekt dat ook uit in de docu) niet zo heel tevreden over zijn periode als mega wereldster. Het duet met Tina Turner bij de Pepsi machine als dieptepunt van deze periode wordt even aangestipt, gelukkig zonder geluidsfragment van het nummer. Hij geeft aan een leeg gevoel overgehouden te hebben van het maken van muziek waarvan hij dacht dat mensen het wilden horen ipv. muziek te maken die hij mooi vond. Hij is wel zo eerlijk toe te geven, dat zijn volle bankrekening en het feit dat hij in die overvolle stadiontour zoveel mensen op een positieve manier heeft kunnen bereiken hem allerminst een leeg gevoel hebben gegeven.

Dat is juist wat ik ook aangeef dat het beslist geen overzichtsdocumentaire is van zijn carrière, en dat ook nergens pretendeert te zijn, maar meer een gefilmd portret van de mens David Bowie, zijn drive, zijn filosofie over leven, dood en de kosmos. In weze een grote aanschakelen van contemplatieve momenten.

Je hebt gelijk: Hello Spaceboy is van 1. Outside en wellicht het meest commerciële nummer van het album, wa tik meer bedoelde te zeggen is dat de zwaarte van dit - voor Bowie- heel belangrijke project waar hij veel tijd en energie in heeft gestoken en creatief bezien een hoogtepunt was in de manier waarop hij wilde werken zonder teveel concessies te doen aan het publiek, niet werd aangestipt.

Het zijn met name Tonight, Never Let me Down en Earthling, waarover Bowie in latere interviews heeft gezegd dat hij er in een later stadium anders naar keek en deze uitgaven niet tot het beste beschouwde wat hij heeft gemaakt.

De hele Tin Machine fase blijft ook volledig onvermeld. Het blijkt dat twee en half uur ook te kort is om zijn inspiratie en beweegredenen te vatten.

Er zit natuurlijk ook een zekere contradictie in enerzijds het lege gevoel over de gemaakte producties (wat men wilde horen) en anderzijds het niet lege gevoel over wat hem dat heeft gebracht, de middelen om door te gaan op zijn eigen creatieve pad, wat hij in de jaren '90 en in de nieuwe eeuw ook zeker heeft gedaan.

Zo lees ik het wel in je bericht, dat je het had verwacht of in ieder geval een gemiste kans vindt.


Niet de meest interessante stukken in de docu. De songs die voorbij komen zijn van grote klasse, buitencategorie, heerlijk om eens knalhard in de bios te horen en zien, maar veel wijzer wie de man was en wat hem dreef ben ik niet geworden.


I have not been to Oxford town ook nog, he?


Vond het lang genoeg zo. Heel leuk om een keer gezien en gehoord te hebben, maar ik hoef niet nog een keer.

Je haalt me de woorden uit de mond. Op zichzelf best boeiende passages in de docu, maar hij duurde zeker 45 min. te lang.

En met deze soundtrack is het grote commerciële Bowie-uitmelken begonnen. Ik zou zeggen: hou het bij de originele albums.

Afgelopen zomer deze documentaire bekeken in een openlucht theater, een mooie ervaring zo in de buitenlucht. De documentaire was op zich wel bijzonder maar er ontbrak wel heel veel informatie. Hele periodes zijn overgeslagen en dus vooral voor mensen die Bowie vanaf het begin volgen zullen er wel wat wenkbrauwen opgetrokken worden bij het bekijken van de documentaire.

Vooral voor een jongere generatie die niet bekend zijn met Bowie een prima instap, het blijft natuurlijk een bijzondere rasartiest. Voor de Bowie kenners een leuke ervaring maar ook niet meer dan dat. Het is nog moeilijk voor te stellen dat Bowie destijds zo'n enorme impact heeft gemaakt met zijn Spiders From Mars toen ze voor het eerst op TV en radio waren. Het heeft tal van latere (ook bijzondere) bands geïnspireerd. Bowie was een absolute grondlegger van een hele generatie van muzikanten en een muzikale kameleon die altijd op zoek was naar nieuwe grenzen.

Waarom staat hier dat deze op 18 november verschijnt? Was toch in september al verschenen?

Kaaasgaaf In september kwam het album online uit om mee te surfen op de release van de docu, vandaag komt het fysiek uit op cd (vinyl ergens in maart geloof ik)

Ah, bedankt. Ik dacht dat tegenwoordig digitale release leidend was qua datum, omdat fysieke release steeds vaker pas veel later komt. Maar blijkbaar klopt dat niet.

Dan klopt de releasedatum hier dus niet (aanpassing onderweg)



Jawel hoor, zeker tegenwoordig waar albums vaak eerst digitaal worden uitgebracht en pas veel later fysiek.

Prachtige lp uitgaven ( wel weer duur)

De muziek is beter dan de film.
Misschien ligt het aan mij maar toen ik de film zag in de bioscoop had ik het idee dat k iets van bewustzijnsbevorderde middelen had moeten slikken.
Wat een geouwehoer over tijd en ruimte.
Maar de muziek: Bowie op zijn best.

Vanwege Black Friday nu 28 euro voor deze 3LP op amazon.de

De 3 LP's van dit Moonage Daydream zitten in een fraaie 3-fold hoes, in binnen hoezen met mooie foto's. Ook zit er een leuk fotoboek bij. De LP's zijn gemixt in the Abbey Road Studios en geperst bij Optimal Duitsland. Ze klinken werkelijk geweldig!