Woods of Desolation - The Falling Tide (2022)

Laatste album van deze Australiër(s) stamt alweer uit 2014. De helft van deze plaat is inmiddels te beluisteren op Spotify. Ben benieuwd naar het hele album aanstaande vrijdag.

The Falling Tide | Woods of Desolation.

Woods Of Desolation doet me vrij regelmatig denken aan Deafheaven ten tijde van de eerste twee platen. Daarmee wil ik zeggen dat de post soms met dikke klodders van het zwartmetaal afdruipt.

D. is het pseudoniem van het heerschap dat achter deze eenmansband schuilgaat en hij stort een waterval aan emoties over de luisteraar heen. Het album kent een overweldigende sound en daarnaast weet meneer de boel in compositorisch opzicht ook te imponeren. Er worden grootse spanningsbogen opgetuigd in de middellange nummers.

Fraai zijn ook de details zoals de tokkels en toetsen die soms geïntegreerd zijn in het woeste geraas alvorens ze los komen om een verstilde dans op te voeren.

Tijdens de eerste luisterbeurt vond ik de zang eigenlijk niet zo boeiend. Maar het kan ook liggen aan het feit dat ik het onwijs koud had en me niet echt meer concentreerde op de muziek.

Volgens mij ook de eerste maal dat D. zelf de vocalen voor zijn rekening neemt, Kondoro0614. Dat was voor mij tijdens de eerste luisterbeurt wat wennen, maar ondertussen is het kwartje wederom gevallen. Als je dit goed vindt, kan ik de twee voorgangers ten harte aanbevelen!

Klopt. Deze keer is het D. en D. alleen die alles doet. Vorige keer werd hij nog geholpen door gastmuzikanten, waaronder ene Lord Tim die op Torn Beyond Reason de vocalen verzorgde en ene Old die dat op As The Stars deed. Die vocalen lagen wel heel diep in de mix op beide platenn om er iets zinnigs over te kunnen zeggen. Het eerste album ken ik nog steeds niet.

De stem van D. doet me in de verte denken aan de wanhoopskreten van Marco Kehren van Deinonychus. Maar dan wat gecontroleerder. Zelf moest ik vooral wennen aan de aparte mix die enerzijds de boel overweldigend laat klinken maar anderzijds ook de meer krachtige elementen zoals bas en drums wat teniet doet. Maar ja, de mixen op het evenzo fraaie Torn Beyond Reason en het net wat mindere As The Stars waren ook al behoorlijk ruk dus in die zin zal het scherpe oor voor dit soort dingen wel buiten de competenties van dit figuur liggen.

Maar het is fijn om te weten dat er bands zijn die wel adequaat in het gaatje springen dat Deafheaven achterliet.

Nu maar geknield bidden tot de gehoorde dat D. niet ook een tweederangs shoegazeplaat in de maak heeft