Teramaze - Flight of the Wounded (2022)

Het zoveelste bewijs dat Australië meer en meer een niet te onderschatten hofleverancier wordt van kwalitatief hoogwaardige hedendaagse progmetal. Daarbij is Teramaze misschien wel een van de meest toegankelijke, minst heftige bands, maar nog steeds de moeite waard...

Deze australische band is met maar liefst vijf albums in de afgelopen drie jaar behoorlijk productief, iets dat gelukkig niet ten koste gaat van de kwaliteit. Deze laatste worp is wat mij betreft het beste album sinds Are We Soldiers uit 1999. Het geluid is wat steviger en de songs sterker en meer divers. De sporadisch te zoete zang van Dean Wells blijft een probleem, maar gezegd moet worden dat zijn prestatie hier minder glad (lees: minder autotune) is dan op enkele voorgaande albums. Iets teveel herhaling in de refreinen en één en ander duurt gewoonweg te lang, maar overwegend is dit een prima plaat.