Margo Price - Strays (2023)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Margo Price - Strays - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Margo Price - Strays
Mede door ‘magic mushrooms’ vervolgt de Amerikaanse muzikante Margo Price op Strays haar muzikale weg met flink wat nieuwe invloeden, maar de magie van haar bijzondere stem is natuurlijk gebleven

Het is nauwelijks te geloven dat Margo Price pas zeven jaar geleden debuteerde met het fraaie Midwest Farmer’s Daughter. Sindsdien heeft de muzikante uit Nashville zich stormachtig ontwikkeld. De countrymuziek die zo leek weggelopen uit de jaren 70 werd in 2020 verruild voor een veelzijdiger geluid en op het deze week verschenen Strays doet Margo Price er nog een schepje bovenop. Na een lange paddenstoelentrip dook Margo Price de studio in met producer Jonathan Wilson, wat een buitengewoon veelzijdige en fascinerende luistertrip oplevert. Margo Price slaat op Strays haar vleugels nog wat verder uit en schaart zich definitief onder de grote singer-songwriters van het moment.

Bijna zeven jaar geleden dook de Amerikaanse muzikante Margo Price op. Gesteund door niemand minder dan Jack White leverde ze met Midwest Farmer’s Daughter een ontroerend mooi countryalbum af. Het was een countryalbum dat herinnerde aan de muziek van de groten in het genre, met Loretta Lynn, het idool van zowel Margo Price als Jack White, als ijkpunt. Het duurde even voordat het debuutalbum van Margo Price de aandacht kreeg die het album verdiende, maar vervolgens was er geen houden aan. De Amerikaanse muzikante bevestigde haar status met het een jaar later verschenen All American Made, waarop ze kon profiteren van de bijdragen van een aantal gelouterde muzikanten en bovendien verraste met messcherpe teksten, waarin ze de op dat moment kersverse president Donald Trump fileerde.

Margo Price had wat mij betreft eindeloos countryalbums met een hang naar de jaren 70 mogen blijven maken, maar op het in de zomer van 2020 verschenen That's How Rumors Get Started sloeg de muzikante uit Nashville, Tennessee, samen met topproducer Sturgill Simpson, haar vleugels uit. Invloeden uit de countrymuziek uit de jaren 70 verloren terrein aan invloeden uit de countrymuziek van latere datum en Margo Price verwerkte bovendien meer invloeden uit de pop en de rock, met hier en daar een vleugje Fleetwood Mac.

Het veranderde niets aan de kwaliteit van de muziek en de magie van de stem van Margo Price, waardoor ik met hoge verwachtingen uitkeek naar het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante. Op het deze week verschenen Strays slaat Margo Price, die vorig jaar een droevige en indringende autobiografie afleverde, weer andere wegen in. De inspiratie voor het album werd naar verluidt gevonden tijdens een zes dagen durende ‘magic mushroom trip’ van Margo Price en haar echtgenoot en muzikant Jeremy Ivey, waarna de Californische studio van producer Jonathan Wilson werd opgezocht.

Strays bevat nadrukkelijk het stempel van Jonathan Wilson, die de muziek van Margo Price in de richting van kosmische country en psychedelica duwt, maar ook de muzikanten die Margo Price en Jeremy Ivey gezelschap hielden tijdens hun paddenstoelentrip hebben invloed gehad op het geluid op Strays. Strays bevat flarden Patti Smith en leunt hier en daar zwaar tegen de Amerikaanse rockmuziek van Tom Petty aan, maar Margo Price verloochent haar wortels in e country niet. De Amerikaanse muzikante verwerkt hiernaast invloeden uit de indierock van het moment en heeft ook nog eens een aantal gasten van naam en faam uitgenodigd, onder wie Sharon Van Etten en Lucius.

Strays is mijlenver verwijderd van de eerste twee albums van Margo Price, maar natuurlijk is er nog altijd de stem die wonderen kan verrichten. Het was door het veelzijdige karakter en de nieuwe wegen heel even wennen, maar wat mij betreft is ook Strays weer een geweldig album van de muzikante uit Nashville. Margo Price heeft haar blik, mede door de magische paddenstoelen, nog wat verder verruimd en heeft een tijdloos album gemaakt dat meerdere decennia popmuziek bestrijkt. De belofte van haar debuut van zeven jaar geleden is ze inmiddels ver voorbij met dit imponerende album, dat voorlopig nog wel even door groeit. Erwin Zijleman

Ik was nog niet echt bekend met het werk van Margo Price. Maar dit smaakt naar meer. Heeft een beetje de vibe van "Allison Moorer, Down to Believing". Ook al zo'n prachtplaat.

Na twee klassieke country-albums en een iets wilder uitstapje met Sturgill Simpson was ik benieuwd waar ze nu mee aan zou komen. Door de hoes kreeg ik het gevoel dat het meer een pop-album zou worden waarbij de ruwe randjes eraf waren om een breder publiek te bereiken. Niet perse een onlogische gedachte, maar niets blijkt minder waar. Met 'That's How Rumors Get Started' ontsteeg ze al het country-genre en ze gaat hier een stapje verder. Ondanks dat het iets meer ingetogen is dan haar voorganger is het muzikaal veel grootser dan wat ze tot nog heeft laten horen. Het doet mij nog het meest denken aan Brand Carlile, die ook werkt in de volledige breedte van 'genre' Americana. Veel herkenbare en vertrouwde invloeden uit de popgeschiedenis met toch ook een duidelijk eigen karakter. Ik ben heel benieuwd hoe ik over een (half) jaar over dit album denk, want ik merk dat dit album per luistersessie groeit bij mij. Light Me Up is sowieso een fenomenaal nummer!

Zeker niet vervelend dat ze haar geluid verbreed heeft. Met nog vleugjes countryrock, raakt ze de klankkasten van Fleetwood Mac, Tom Petty en ook de psychedelische fase van The Byrds aan. Croz zou trots op haar zijn geweest met de paddenstoelentrip van 'Been To The Mountain'.