Disturbed - Divisive (2022)

Van de drie singles weet alleen Unstoppable mij echt te overtuigen. De andere twee doen het voor mij niet echt. Nou is de verwachting na het vorige debacle ook niet bijzonder groot. Maar toen ze hadden aangegeven weer een stuk agressiever te gaan en daarbij te verwijzen naar Ten Thousend Fist/Indestructable had ik ergens de hoop dat dit best een lekker album kan worden. Voor zover ben ik daar nog niet van overtuigd.

Eerste drie tracks echt heerlijk knallen

Disturbed is duidelijk 'disturbed' over de gang van zaken in deze 'divisive' wereld. Divisive? Een 'divisive society' is per definitie onvriendelijk, want veroorzaakt grote onenigheid tussen mensengroepen, teert op politiek die uiteendrijft, die in het extreme met partijen komt te zitten die elkaar het liefst rauw lusten. Disturbed vindt veel hiervan terug in the f**ked-up state of things rondom hen heen, leefgemeenschappen waar hyperpolariteit massaal in het hele doen en laten wordt geïnjecteerd, waar het vol loopt met 'polarisatiejunks', hunkerend naar hun permanente steroïdenshot verontwaardiging. Wat vandaag om ons over op te winden? Om er vervolgens ontzet mee aan de haal te gaan op hun sociale media. Sjonge, schone missie...

Draiman, Donegan, Moyer en Wengren. Vanuit donderende diepten van sinister dreigende elektronica breekt dit krachtig Disturbed met de brute industrialmachinerie van 'Hey You' hun achtste album open. Voorbode, onder een potig nu metal-gesternte, van meer dan vier minuten bonkend doorslaande drums, krakende riffs, hels refrein om massaal mee te brullen en de boven alles grootse, stotterend uitgezongen 'Divisive'-wake-upboodschap: "Hey you, je zoekt vijanden die er niet zijn, zie je niet dat je je eigen vijand wordt."

Dreigend zware kleppers als oorwurm 'Bad Man' en catchy titelnummer 'Divisive' met hun direct melodieus aanslaande hooks, riff's, scherpsnijdende solo's en rollende drums scheuren vervolgens door je metalstraatje, met Draiman's kortblaffende vocals als wegwijzer. Dan weet je dat het oldskool harde Disturbed weer volop de zwarte lakens uitdeelt. Donegan's knalharde riff op 'Divisive', de song, was z'n allereerste voor het hele album. Draiman, meteen smoor erop, voelde terstond de wilde inspiratie voor hun hele nieuwe heavy-metalverhaal stromen. De perfecte muzikale chemie tussen de al 25 jaar in die bezetting samenspelende bandleden deed de rest.

Ook geen ontsnappen mogelijk aan de geweldige rockgroove van rechttoe rechtaan agressief strijdnummer 'Unstoppable', met krachtig mitraillerende gitaarriffs, zwaar ritmisch trommelvurende drums, aangejaagd hijgende staccatovocals en vooral het moord en brand roepend refrein opvliegend tot in de sterren. Kwestie van de songtitel even eer aan te doen. Ook de melodie van de retro-felle liefdeshandleiding 'Love to Hate' nestelt zich daarop onmiddellijk onder de hersenpan. Iets trager voeden de duellerende gitaar en drums het vuur van 'Feeding the Fire' en daar is dan drommels Draiman weer, met een gepeperd middel tegen hoogopflakkerende vlammen in jezelf.

In de krachtige mainsteamballad 'Don't Tell Me' brengt Draiman als een haantje netjes zijn emotioneelste rockoperastem in stelling, want er is hoog bezoek. Volgt het romantisch duet met klassebak Ann Wilson van Heart. De song trekt zich gestadig heavy in trance op tot ook de hele groep haar invalt en de als de bliksem solerende gitaar van Donegan versnipperend overneemt. Andermaal sterk, heavy en vol eclatante riffs volgt het emanciperende 'Take Back Your Life', openend met z'n hakkerig geslijp der messen. Op full speed-runner 'Part of Me' steelt, tussen de diverse keeloefeningen van brulboei Draiman, vooral de demonstratie sinister grijnslachen de show, als ultiem voorspel op het ontvlambare 'Won't Back Down'. Met zijn 'hey hey's', 'come on, come on's' en 'get up, get up's' wil Draiman voor alle uitzinnige ragers op het plein waarschijnlijk toch nog een laatste opmontering kwijt. Vurig opverende coupletjes, sappige refreintjes, onder riffregen schieten ze alle voorbij. Met wat een energie is dit Disturbed herboren, weet het zijn achtste hitsigste seance sinds jaren met waardige pittigheid af te sluiten.

Dit Disturbed klinkt fris, melodieus en is heavy as hell uit de pandemie gekomen. Ze gooien die twee jaar frustratie nu right in your face. Het viertal uit Chicago is een al tijden vertrouwd, verfijnd rockmerk van het zwaarste kaliber. Met altijd hoogst vriendelijke, meeslepende hitmetal, voorzien van dynamische anthems, daarmee volgen ze hun succesvol beproefde formule en daar is - let wel - helemaal niks mis mee. Slechts één enkel trager slepertje dus deze keer, voor de rest alleen maar adrenaline en verhoogde lockdownagressie. Alles tweemaal erdoor draaien en je zit als toen joelend weer in je eenmanskoor, headbangend, frettend aan je luchtgitaren.

En neen, uiteraard hint Disturbed met zijn 'Divisive'-message in de plaattitel wel allerminst op zichzelf. Maar toch, of ze 't nu willen of niet, onvermijdelijk zal een, net als een Metallica, Ghost en consoorten, al zolang aan de kassa triomferend Disturbed in het metalgild sowieso tegen wat 'divisive'-polarisatie aanlopen. Te gepolijst, te AC/DC-gewijs verrassingloos inwisselbaar, tegen zo van die oprispingen. Al doen mainstreambands als Disturbed er dan alles aan om zo weinig splijtzwam mogelijk voor de dag te komen, altijd zal het dédain wel een stuk hun deel blijven. En dan nog zal het metalgild hoe dan toch altijd het vriendelijkste publiek ter wereld blijven. F**k division! Uitstekende plaat.

Absoluut geen verkeerde plaat en naar mijn bescheiden mening zoveel beter dan de vorige plaat. Nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar maar missen het vurige randje of stukje pit dat ik bij albums als TTF en Indestructible wel voelde. Die albums klonken nog fris en spannend. Vanaf Asylum was de spanning er bij de band wel vanaf. Immortalized wilde soms nog goed verassen maat Evolution was een absoluut gedrocht van een album. Divisive is in elk geval een aanstekelijke plaat geworden met lekkere nummers. De refreintjes weten mr echter niet over te halen van de ruigheid die het album wil bewerkstelligen. Desalniettemin heeft Disturbed een speciaal plekje in mijn hart en zal ik deze de komende weken nog wel eens opzetten. Maar echt hyped voor een nieuwe Disturbed zal ik niet meer zo snel worden.

De band herpakt zich na het flink tegenvallende vorige album Evolution, dat vooral tam en gezapig was. Hier klinkt men in ieder geval weer lekker fel en stevig. Dan nemen we het voorspelbare en inwisselbare songmateriaal graag op de koop toe. Disturbed komt er mee weg. Zelfs het ingetogen Don't Tell Me, met een gastoptreden van Heart's Ann Wilson, klinkt best lekker.

Het klinkt een beetje als Kinder-Metal vind ik, voor de jonkies onder ons. Ik kan het wel horen maar het algehele geluid op deze plaat vink ik vrij slap.
Doe mij de nieuwe psychonaut of Stake maar, of Hyppotraktor ( oudere plaat, maa verdomd lekker)

Don't Tell Me met Ann Wilson vind ik echt vreselijk. Ik was nieuwsgierig omdat ik 20 jaar geleden Disturbed wel aardig vond, en Heart vond ik echt fantastiscb ooit. Maar dit nummer echt niet.

Mssr Renard Disturbed maakt nog dezelfde muziek als 20 jaar geleden alleen dan zonder de pit/energie/creativiteit en noodzaak zoals toen. Alleen Immortalized komt daar nog een beetje bij in de buurt wat mij betreft.

20 jaar lang exact dezelfde muziek maken getuigt ook niet echt van creatieve groei.
Ik zat van de week wat oude video's van Disturbed te kijken, en het was uit nostalgisch oogpunt wel leuk. Maar er gebeurt nagenoeg in die liedjes. Het is eigenlijk gewoon heel stevige popmuziek.

Heel degelijk vertrouwelijk Disturbed album. Zit weer prima in elkaar met misschien wel het beste nummer dat de band gemaakt heeft: Feel the Fire.