IQ - Nomzamo (1987)

Dan verschillen we hier duidelijk van mening.....(Dat geeft niets natuurlijk)

Ten eerste heeft Still Life die sax helemaal niet nodig imo. En als een een nummer te moeilijk is om te zingen....doe het dan niet. En van die Greg heb ik nog nooit gehoord. De naam Afghan Whigs ben ik wel eens ergens tegengekomen.

Het is ook wel een beetje een jaren 80 fenomeen. De sax in de pop- en rockmuziek, maar jazz, fusion en ook veel progrockbands gebruikten het al jaaaren.

Maar ik denk wel dat IQ één van de eerste neoprogbands is, later gebruikt Marillion het ook in bijvoorbeeld Berlin en Strange Engine...

Het is jammer dat je het niks vindt, maar het is nu éénmaal zo. En zoals eerder gezegd, IQ doet het op bijna elke plaat.

Nog zo'n mooie ballade met saxofoon, uit dat zelfde tijdperk: het nummer 2AM van deze plaat

Voor de liefhebbers:

Paul Menel-era IQ, live in Germany c.1988 - YouTube

Leuk dat het bestaat, maar door de slechte geluidskwaliteit verder niet echt de moeite van het luisteren waard.

Ik heb het toch helemaal kunnen uitkijken hoor. Ik zie hoe Menel probeert een zombie-publiek tot dansen te krijgen en hoe Nicholls en Cook er toen al als hipsters uit zagen. Gave gitaar waar hij op speelt. Beetje belachelijk groot drumstel, maar ja.

Verder vind ik de band een beetje onzeker overkomen, ook al doet Menell wel erg zijn best. Een minder theatrale maar wel energieke frontman.

Volgens mij is het zelfs een guitar-synthesizer.

Ben geen fan van de Menel periode, maar dit optreden is zeer genietbaar.

Ik word nog eens oud en mild. Mooie gitaarsolo toch in Promises (!). Dat hij dan op zeker moment weggedraaid wordt is dan wel weer tamelijk eighties, soit.

Laatst op vinyl gekocht. Prima album! Productie klinkt geweldig; open en fris. Ik vind de twee albums met Menel absoluut niet onderdoen voor de rest. Ja het is anders. So what?! Zorgt juist voor diversiteit in hun inmiddels omvangrijke ouvre. En wat Casartelli hierboven al zegt; de gitaarsolo in Promises (prima nummer by the way) springt gelijk in het oor!

Mijn eerste kennismaking destijds met IQ. Heb goede herinneringen aan dit album.
Ik krijg wel het idee dat dit wat meer poppy is dan andere albums van ze. Die ga ik dus maar eens luisteren. Ben benieuwd.

Voor mij is dit album "vlees nog vis". Het lijkt alsof de band op twee gedachten zit, pop of symfonische rock. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn, maar hier komt het wat zoekend en krampachtig over.

Verder vind ik het een album met weinig hoogtepunten en diepgang.
Als ik dan een nummer moet kiezen die er voor mij uitschiet ga ik voor "Promises (As the Years Go By)"

Gisteren dit voor mij nog onbekende album toevallig in de platenbakken gevonden. Nummers als No Love Lost en Common Ground ken ik van live optredens. Nu echter met de andere zanger die ook prima klinkt. Het erg catchy Promises valt meteen op. Ik ben opgegroeid met jaren 80 pop dus geen probleem. Lekker nummer. Leuke toevoeging aan de collectie.