IQ - Nomzamo (1987)

Een van de twee IQ-albums met Paul Menel in plaats van Peter Nicholls op zang. Het bekendste nummer is het ultragladde Promises (as the years go by). Gelukkig is dit niet helemaal representatief voor de rest, maar wel beklijft de indruk van een band die oude 'successen' net niet helemaal gekopieerd krijgt. 1½*

Op dit album staan twee nummers die rond uit matig zijn: het reeds genoemde Promises (hoewel het op zich een aardige popsong is) en het verschrikkelijke Screaming. De rest is best ok en dat vind de band zelf ook want nog regelmatig worden No Love Lost en No Human Nature van stal gehaald voor optredens. Nomzamo en Common Ground duiken zo af en toe ook nog wel eens op maar niet meer zo veel als in het verleden.

Zanger Peter Nicholls heeft altijd gezegd dat hij helemaal geen problemen er mee had om dit materiaal te zingen omdat hij de teksten van Paul Menel erg sterk vind. Ben ik het helemaal met hem eens. Met name Human Nature is erg goed en van Common Ground krijg door de combi tekst + muziek nog steeds kippenvel als ik het hoor.

Grappig, ik heb toch een andere indruk van dit album. Voor een album van 57 minuten met de zes langste songs als mooiste nummers is dat wel een erg lage waardering. Misschien zijn de nummers 1,2,5, en 9 meer pop-songs inderdaad. De langste nummers zijn echter voortreffelijke songs. Dan ben je niet echt een symfo-rock liefhebber als je het mij vraagt. Alleen nummer 10 is echt overbodig wat mij betreft (een licht klassieke bewerking van het eerste nummer).


Ik kan er niet echt over vallen, vind het wel een grappig nummer. 'No Love Lost' en 'Promises' zijn gewoon als pop songs bedoeld, vind ik ook weer niet zo slecht. De gladheid van de nummers knettert echt uit je speakers vandaan, maar daar hoef je niet van te houden.
Prachtig zijn 'Still Life', 'Human Nature', titelsong 'Nomzamo', 'Common Ground' en ook de met een duet-zangeres opgenomen poppy song 'Colourflow'.


Zwak uitgedrukt lijkt me. De rest (3,4,6,8,9) zijn echt dijken van nummers. Geen wonder dat verschillende songs telkens terugkeren in de setlist van IQ. 4*

Tja, dan maar niet he.

Altijd leuk als je commentaren van 2 jaar geleden nog eens aangehaald worden trouwens

Dit album was mijn introductie van IQ in 87. Heb daarna toch nog wel een aantal albums van deze heren gekocht. Wanneer de introductie slecht zou zijn geweest was dat zeker niet zo gegaan. Maar ik moet wel zeggen dat hij nu wel wat gedateerd klinkt. Toch blijft 'Common ground' nog een heel mooi nummer.

Mooi album van IQ. Vooral Still Life en Human Nature vind ik nog altijd prachtig. Inderdaad, Screaming vind ik ook verschrikkelijk maar de rest vind ik zeer genietbaar!

Inmiddels de voldoendegrens overschreden. Er gebeuren toch wel mooie dingen in nummers als Still Life, Human Nature en de titelsong die me in eerste instantie niet zo opgevallen waren.

En bovendien...

Common Ground

Ik ben nooit echt ondersteboven geweest van deze lineup met Paul Menel .
Ik vind dat IQ hier wat krampachtig opereert , of ze zelf niet echt weten welke kant het op moet gaan .
De prog is er zeker nog wel , maar mist naar mijn mening de nodige beleving .
Er zijn zeker een paar uitschieters ; No Love Lost , het titelnummer en Common Ground .
Promisis is een duidelijke gooi naar een hit en het bereiken van een groter publiek , en zo zijn er nog wel meer nummers die mij te slap zijn .

Een aardige cd, meer niet. Een aantal mooie nummers, o.a. Common Ground en Human Nature. Maar vergeleken met topperts als Ever, Subterranea en Dark Matter vind ik het iets minder.

Helemaal geen slechte plaat, dit.

Catchy symfopop, met zelfs een gooi richting synthpop (Promises)...
Ontzettend toegankelijk en heel clean geproduceerd.

jarenlang heb ik dit album ten onrechte beschouwd als een matig album van een band die veel beter kan, maar daar ben ik inmiddels toch wel aardig van terug gekomen. De nummers zijn allemaal wel wat minder uitgesponnen dan op de Nicholls-albums maar liggen wel zeer goed in gehoor.

Ben verder blij dat Paul Menel weer terug is in de muziekwereld want eigenlijk is hij wel een prima zanger en daarnaast een uitstekende performer. Live klonken de nummers van dit album (en van Sitting) overigens beter dan hier, de uitvoeringen waren gelukkig wat ontdaan van de jaren '80-saus en alles klonk ook wat doorleefder.

Menel is technisch gezien een prima zanger , maar wilde met IQ volgens mij een veel mainstreamere kant op . Ik vind het niet echt uit de verf komen hier .

Het levert inderdaad te veel een polderproduct op: te veel prog voor de hitlijsten, te weinig prog voor veel IQ/prog-fans. Als je echt vol wil gaan voor de verkoop aan een hitgevoelig publiek wil gaan dan moet je er dus eigenlijk geen nummers als Human Nature en Common Ground op zetten.
Het nieuwe werk van Menel ligt overigens wederom makkelijk in het gehoor en leek me wederom vooral gericht op een mainstream-publiek. Ik hoop voor hem dat het werkt, ik vrees dat het voor mij allemaal wat te gelikt gaat zijn.

Mijn introductie met IQ, en ik vind het nog steeds een goed en toegankelijk album, dat ook nog eens een goede productie kent.. Mooie nummers, zoals No love lost, Promises, Common ground en Still life. Menel vind ik een betere zanger dan Nicholls, die ik veel zwakker vind klinken, zoals de zanger van Pendragon. Beide hebben zo'n typsche jaren 70 prog stem vond hebben, met een heel beperkt bereik.

Dit was ook voor mij eerste kennismaking met IQ. Nu vind ik dit veel te gladjes klinken en ook de stem van Menel doet het niet meer voor me. in verhouding vind ik Are You Sitting Comfortably? dan nog net iets beter dan deze.

Nicholls vind ik dan beter maar ook zijn stem begint me geregeld flink te irriteren. Daardoor luister ik IQ ook minder en minder.

Maar er staan inderdaad een aantal prachtige nummers op zoals het prachtige Common Ground wat ik tijdens de Dark Matter tour ( mijn 1e en enige tour van IQ ) gelukkig heb gehoord.
Mijn ander favoriet is Human Nature; beide nummers komen wel in mijn IQ top10.

Screaming vind ik ook niet zo'n slecht nummer maar deze had denk ik beter gepast op de opvolger Are You Sitting Comfortably?. Die vind ik ook net iets beter dan deze; wat minder slappe nummers maar ook geen hoogvlieger.

Al met al een 3,5 door de nummers 3, 6, 8 en 9 ( ik heb de versie met de bonusnummers ).

Still Life is ook een erg mooi nummer. Mooi fretloos baswerk van Tim Esau en goed gezongen. Ook een mooie sax-solo (Orford kan ook sax spelen, maar hier is het ene Ray Carless)

Van alle iQ-albums worden deze en Are you sitting comfortably? hier het laagst gewaardeerd. Toevallig net de enige twee albums die ik van ze in bezit heb. Die lage waardering zal waarschijnlijk wel liggen aan de aanwezigheid van Paul Menel als zanger. Maar het kan wat mij betreft ook liggen aan de blikkerig-digitale sound van deze albums.
Promises (as the years go by) was mijn eerste kennismaking met deze band. Een prachtig popliedje in jaren ’80 stijl. Ik vind alleen de overgang het langzamere stuk (met solo) naar het laatste refrein erg knullig klinken. Echte iQ fans zullen het niet met mij eens zijn, maar ik vind de zang van Paul Menel geweldig. In Still life eist hij de hoofrol op en daarom voor mij het mooiste nummer van deze plaat, mooie tekst ook. Op de opvolger Are you sitting comfortably staat nog zo’n juweeltje, Through my fingers.

dat is het, inderdaad....

vind ik ook hoor....

dat kon nog best eens meevallen, de problemen van veel fans zullen eerder te maken hebben met het soort muziek dat de band in de tijd periode maakte.

Menel vind ik sowieso een betere zanger dan de vroege Peter Nicholls en nog steeds heeft hij een prima stem.

Voor mij blijft Nomzamo toch wel een sterk album.

In het voorjaar van dit jaar Paul Mennel samen met Martin Orford nog mogen aanschouwen in het voorprogramma van Pendragon in de Boerderij in Zoetermeer. The Common Ground blijft toch echt wel een klassieker. Een kijkje nemen kan: YouTube - Common ground- Paul Menel, Martin Orford and Steve Harris

Prachtige cd van IQ. Een mooie mengeling van pop en symfonische rock. Het laat een heel eigen geluid zien! De moeite meer dan waard.

Mooie cd. Komt er op Still Life en Human Nature weer een sax voorbij Waarom??????


Dat is toch het grootste minpunt hier. Tweede minpuntje: Dhr. Menel komt nogal geforceerd over. Het is net niet vals zeg maar.

Tja, ik weet niet wat voor bezwaren jij tegen saxofoons hebt, maar ik vind het prima bij de nummers passen.

Ben nou eenmaal niet zo verzot op saxofoons. Voor mij heeft het dus geen enkele toegevoegde waarde. Integendeel zelfs. Ik hoor op die plek veel liever een gitaar danwel een keysolo.

Dan is King Crimson, Camel, Caravan of Kraan etc. helemaal niets voor jou. Allemaal symfo met sax.

Ik persoonlijk vind alles prima, van dwarsfluit o en met balalaika. Als het maar goed klinkt...

Overigens staat er op wel heel veel IQ platen ergens wel een sax solo....

Is zo.......op Subterrenea oa.

Dwarsfluit vind ik wel weer mooi, Vooral bij Shadow Gallery.

Jep. Persoonlijk sta ik i.h.a. neutraal tot hoogstens gematigd positief tegenover saxofoon in rockmuziek, maar de uitbarstingen in Capricorn behoren toch tot het allermooiste wat neoprog te bieden heeft.

Omdat het erg goed in het nummer past, daarom.


Still Life is een ontzettend moeilijk nummer om te zingen. Misschien komt de zangmelodie hier en daar wat geforceerd over, ik vind dat Menel hier een topprestatie levert.

Overigens kan vals zingen ook geweldig goed klinken. Ooit van Greg Dulli en/of Afghan Whigs gehoord?