IQ - Are You Sitting Comfortably? (1989)

Tweede album met Paul Menel als zanger. Het album heeft goede momenten, maar hinkt toch teveel op twee gedachten. Nostalgia en Falling apart at the seams zijn zeker hoogtepunten, terwijl ook Wurensh (anagram voor New Rush) de moeite waard is. Dat geldt zeker niet voor Drive on en Sld on you.

Absoluut geen slecht album van deze band. De commercielere sound van Nomzamo wordt hier voortgezet met nummers als Drive on en Sold on you. Mijn favouriete tracks zijn toch de wat langere, symfonische 'Falling apart at the Seams' en 'Wurensh'. Al met al een leuk album dus 3,5 sterren voor mij.

Hmm, ik weet niet wat ik heb met dit album. Zeker niet slecht, maar de stem van Paul Menel vind ik op dit album wat minder en pakkend wordt het wat mij betreft niet vaak genoeg. De commerciële nummers Drive On en Sold On You vind ik echt verschrikkelijk maar daar staat tegenover dat de langere nummers inderdaad goed zijn, en Nothing At All één van mijn favoriete nummers allertijden is...

De opbouw en overgang van Nostalgia en Falling apart at the seams is fabelachtig mooi. Verder een prima IQ geluid.

Toen ik deze al jong tienertje kocht, was ik nog maar net bezig met symfo.

En vooral het duo Nostalgia/Falling Apart..., Wurensh en de afsluiter Nothing At All vond ik zeer fijn.

Later kwam ik er achter dat er eerst (en later) nog een andere zanger was en dat de band eigenlijk op deze plaat redelijk op safe speelde.

Desondanks, is dit toch een van mijn lievelingsplaten gebleven.
Al weet ik wel dat dit onder hun creatief minst aantrekkelijke platen valt.

Precies zo is het mij vergaan. Nomzamo en deze schijf heb ik destijds veel gedraaid, ook al was ik niet zo gecharmeerd van nummers als Drive On.

Later kocht ik J'ai polette d'arnu (of zoiets) en daarop hoorde ik die andere zanger en die vond ik maar zo zo.

Prachtig zoals Menel "Through my fingers" zingt. Is er trouwens na iQ nog iets van deze man vernomen?
Verder zijn War Heroes en Nothing at all mijn favorieten.

Ben eigenlijk ook wel benieuwd naar die Paul Menel. Was best een goede zanger.

goed album van IQ. Mooie combi tussen symfo nrs (Nostalgia, Falling apart at the seams en Wurensh) en poppie tunes (Drive on, Sold on you, Through my fingers). En idd prima zang van P Menel.
Was destijds geabonneerd op Sym Info en volgens hen had IQ met dit album definitief het niveau van Genesis (ttv Invisible touch) en Marillion (ttv Clutching at straws) bereikt.
Ben ze daarna uit het oog verloren, Pixies openden nieuwe wegen...

Een hoop pop op deze plaat.
Maar wel goede pop
Drive One en Nothing At All werken erg aanstekelijk.

De epics Falling Apart (incl Nostalgia) en Wurensh zijn echt typisch uitgesponnen IQ songs.

Ik vind alleen War Heroes te langdradig en Sold on You té poppig.

Though my Fingers is een heerlijke ballad met prachtig fretloos baswerk. Mooi gezongen door Paul Menel.

Puike plaat van IQ! Destijds in mijn middelbare school tijd helemaal grijs gedraaid.
Met name Wurensh en Nothing at All steken er met kop en schouders bovenuit.

Na dit album ben ik de band compleet uit het oog verloren, maar ik zie hier op MUM dat ze nog steeds bestaan

Zal binnenkort eens wat van het nieuwe werk gaan beluisteren....

Erg goed album, met in mijn oren de beste zanger van de band, Paul Menel (die verslaat Pete Nicholls aan alle kanten vocaal gezien) , die ook op Nomzamo zingt. Goed geproduceerd, mooie, sterke stukken, en misschien soms wat neigend in sommige (kortere) nummers naar pop, maar dat is in het geheel niet erg. Op vinyl.

Het 'andere album met Paul Menel' staat in de schaduw van alle andere IQ-albums, maar is nog steeds te goed om helemaal vergeten te worden. Met Drive On en Sold on You wederom twee pogingen om een hit te scoren met iets up-tempo's (maar zo beroerd als Promises wordt het gelukkig niet). Daar staan diverse keurige neoprogstukken tegenover als War Heroes, Nostalgia / Falling Apart at the Seems en Wurensh. Als je als band negen albums hebt gemaakt (plus de kruimels) en dit is de minste, dan heb je duidelijk iets goed gedaan.

Mij kennismaking met deze band. Daarna teruggegaan in de tijd en weer vooruit. Diverse malen live gezien in Noorderlicht ( de voorloper van 013) in Tilburg. Meen me te herinneren dat ze twee of drie maal onderdeel uitmaakten van de dubbelconcerten die georganiseerd werden door SI-magazine (later IO-pages). Dit album was veel toegankelijker dan het werk daarvoor maar daarom zeker niet slecht. Nostangica en Falling apart zijn toch wel juweeltjes.
Overigens voor wie het zich afvraagt. Paul Mennel treedt nog steeds op. Vorig jaar mei heb ik hem nog gezien in het voorprogramma van Pendragon in de Boerderij in Zoetermeer. Speelde volgens mij o.a. The Common Ground.
I.Q: een band die ik nog steeds volg. Voor dit album 4 ****

Hib het ook gezien. Vond het maar een aanfluiting met enkel die gitarist. De rest op tape

tja, ook roem is vergankelijk

Martin Orford was er toen ook bij, maar dat concert was inderdaad maar matig. Een jaar eerder stond hij ook in De Boerderij en dat concert was veel beter.

Hmmmm....is toch een ander concert geweest dan, Heb Orford niet gezien.
Heb hem wel in een ander voorprogramma gezien (ik meen ook Pendragon). Stond daar in zijn eentje hoofdzakelijk IQ-nummers te spelen. Had dan daar gebleven dacht ik nog. Zonde van die man.....

beetje slap album van IQ

Nogal summier bericht van dynamo

Moet ik toch zelf weten, ik heb er niet meer aan toe te voegen

Mijn allereerste IQ-album. Gekocht een paar jaar na verschijnen, maar vóór de comeback met Ever. Dus ergens tussen 1989 en 1994. Ik was nog een jonge tiener en progressieve rock aan het ontdekken. Dan zijn dit soort platen eigenlijk best goede instapplaten. Ergens op het snijvlak van kitcherige pop en progrock.

Ik vind hier Paul Menel een klein beetje hetzelfde zingen als Andy Sears van Twelfth Night. Er waren veel progressive rockbands met zo'n soort zanger, met name in de neo-prog, waar de zanger vaak niet meer deed dan alleen zingen (en teksten schrijven). Dat verklaart ook waarom dit soort progrock heel zang-gericht is.

Ik vond toen dit soort (logge) drums erg gaaf, en die pastten ook goed bij de tijd van hardrock. Later ben ik mij wat gaan ergeren aan het continue hakken van Paul Cook. Zijn inventiviteit sprak mij wel aan, al is het wel een beetje een rommelige drummer (met name op voorgaande platen). Hier met producer Terry Brown (oa Rush) wordt Cook een beetje in toom gehouden, wat ervoor zorgt dat de band meer dan ooit klinkt als hun wapenbroeders van It Bites.

De gitaar staat een beetje achter in de mix, terwijl de toetsen, drums en zang de boventoon voeren. Het zijn lekkere meezingers, wat ook weer wat aan It Bites doet denken. De band (IQ dus) had met gemak kunnen doorbreken met deze plaat, maar het zat er gewoon niet in.

Persoonlijk vind ik dit een erg aangename plaat. Mede door het hoge meezinggehalte, de lekkere popsongs die tussen de wat episch-aandoende nummers staan, en omdat dit voor mij een grote nostalgische waarde heeft.

Nothing At All is lange tijd één van allerfavorietse nummers geweest.

Trouwens, ook een waanzinnige plaat om je chops te oefenen op de drums. Weinig tot geen ghostnotes, want die speelt Paul Cook niet. Maar wel gaaf om je timing en tempo-changes te oefenen. Met name Falling Apart at the Seams en Wurensh hebben wat gave drumpartijen.

Op deze video uit 1988 is goed te zien, dat Paul niet veel techniek heeft en flink van hakken houdt: https://youtu.be/lVVtz4jFTSw?si=dWigaQ9RO373TkGy&t=760

Maar ik ben niet negatief hoor, hij was ook gewoon jong (hij lijkt hier wel op Steve Negus van Saga, met mat en snor en al), en hij is veel subtieler gaan drummen inmiddels, maar niet heel veel subtieler. Hij blijft een beetje een hakkende drummer.

Daar waar ik Through My Fingers vroeger wel een mooie (leuke?) ballad vond, vind ik hem nu wel erg irritant. Paul M. lijkt daar een beetje tegen zijn limiet aan te zingen. En ook al is de fretloze baspartij van Tim Esau erg fraai, het nummer werkt me op mijn zenuwen. Gelukkig zijn er nog Wurensh en Nothing At All.

Ik denk dat jij Gary Chandler van Jadis bedoelt. Die stond ooit met een tape mee te spelen in het voorprogramma van Pendragon in de Boerderij.

Hun meest poppy album, inderdaad. Ze zaten toen dicht tegen een commerciële doorbraak aan. Sold on you was de single die je regelmatig op de Nederlandse radio voorbij kon komen. Net zoals Promises (As the years go by) destijds werd opgepikt door Veronica, weet ik nog. Beide nummers heb ik zelfs nog op single.

Maar een echte tip-, laat staan hitnotering zat er niet in. Je had toen meer van dit soort poprockbandjes, ik denk aan het hierboven al genoemde It Bites (hitje met Calling all the heroes), Cutting Crew en Then Jerico, die het best goed deden op de radio. Althans, met hun relatief korte, commerciële popsongs. Van die vier bleken uiteindelijk It Bites en IQ het meest proggy te zijn op hun albums. Dat ontdekte ik toen ik deze LP kocht, want ook voor mij was dit de instapplaat. Kort daarop volgde voorganger Nomzamo, en die vond en vind ik eigenlijk een stuk beter. Hier staat het geluid me op de een of andere manier een beetje tegen, en ik vermoed dat vooral de drumsound daarmee te maken heeft.

Op beide albums hoor je nog niet echt in welke richting IQ zich later zou ontwikkelen. Toch een mooi voorproefje, waarvan ik het later de moeite waard vond om ze ook op CD aan te schaffen.

Ik vind dit wel een vette plaat. Zie dat ik hier nog niet eens op had gestemd. Ja het is wat meer pop gericht. Maar daar ben ik niet vies van. Nomzamo is wel wat beter zo uit m'n hoofd maar eigenlijk moet ik ze beide gewoon weer eens draaien. Want lang geleden.

gaucho, en niet te vergeten Twelfth Night, die één plaat op een major had en ook niet konden doorbreken met hun pop-prog.

Ik denk dat wat Marillion wel lukte, anderen lonkten, maar een 'Kayleigh' zat er voor de meesten niet in. It Bites en Saga scoorden van de nieuwe lichting progrockers nog het best. En dan reken ik alleen even de nieuwe lichting progbands.

Ik weet niet of iemand dit weet, maar het is iets waar ik heel laat achter kwam. Heel even was Les Marshall (ergens tussen 1989 en 1991) de bassist voor de band. Hij was ook bevriend met de band.

Waarom zeg ik dit? In het nummer 'Falling Apart at the Seams' zingt Paul Menel: "Les, Les the Landlord's here to throw me out. I gave him everything yes everything, everything, but he still wants more. Les, Les the Landlord sends his brothers 'round. I'll take on anything yes everything, everything, but don't bleed on my floor". Deze Les in de tekst is volgens mij Les Marshall.

Dat is tenminste wat ik heb bedacht in de afgelopen 35 jaar sinds ik het album ken. Overigens wist ik pas dat Les bij de band zat, nadat ik Lost Attic: A Collection of Rarities (1983-1999) had. Maar het leek me wel leuk mijn gedachten hierover eens te delen.

Heb ik ook gezien ja...Orford ook. kan zijn dat het in een ander voorprogramma is geweest