Diggeth - Zero Hour in Doomtown (2022)

Ah, de Nederlandse rock formatie Diggeth met een nieuwe schijf. De vorige was erg vermakelijk dus deze maar eens op de luisterlijst zetten.

Grappig toeval, ik zie net je berichtje voorbij komen terwijl ik de Keiharde Pödcast zit te luisteren waarin ze de gitarist van Diggeth aan de lijn hebben...

Mijn review op Zware Metalen

Het Gelderse Diggeth viert volgend jaar zijn vierde lustrum, heeft al verscheidene albums uitgebracht en op het podium gestaan met bands als Black Label Society, Exodus, Megadeth, Karma To Burn en Disturbed. Toch is Zero Hour In Doomtown mijn kennismaking met deze band. En om met de deur in huis te vallen: het is een bijzonder aangename kennismaking!

De band zelf windt er in hun muziek ook geen doekjes om. Vanaf opener Freak Flag is het van dik hout zaagt men planken. De stonerrock/metal van dit trio is gebouwd op een strak fundament van drums en basgitaar met een topping van vette stroperige gitaarriffs en bluesy solo’s.

Stoner….. dat doen toch al zoveel bandjes, hoor ik je denken. Wellicht, maar Diggeth geeft toch wel een eigen draai aan het genre door er een flinke dosis heavy metal aan toe te voegen en regelmatige flirts met andere stijlen. Luister maar eens naar de solo in het openingsnummer. Die verraadt dat bij gitarist Harald thuis wel eens een plaatje van Queen gedraaid wordt. In nummers als Soultwister en Stand Straight hoor je de groovemetalinvloeden van Pantera terug en Stetson Hat kent in het middengedeelte een heerlijke countryvibe.

Waar de nummers gemiddeld genomen variëren van traag tot midtempo, kent het album in het tweede deel ook een paar lekkere uptempo rockers in de vorm van For The Sake Of Rock-’n-Roll en Bonafide. Deze nummers komen de afwisseling op dit album erg ten goede en dat is ook wel nodig met een speelduur van 65 minuten.

Wil je weten of dit album iets voor jou is? Dan hoef je eigenlijk maar een nummer te luisteren, namelijk 5 Stages Of Grief. Dit bijna tien minuten durende nummer vat aardig samen waar Diggeth voor staat. Van uptempo rock ’n’ roll, via vettige doom metal eindigt dit nummer in een lange psychedelische jam waarin gitarist Harald laat horen een bijzonder smaakvol sologitarist te zijn. Daarbij wil ik bassiste Natasja en drummer Casper zeker niet tekort doen. Deze solide ritmesectie weet elk nummer van de juiste groove te voorzien, stuwend in de uptemponummers of juist weer sleurend in het tragere werk.

Zero Hour In Doomtown is een bijzonder geslaagd album geworden van Diggeth en nodigt mij in ieder geval uit om eens in de rest van de discografie te gaan graven.